BOBBI ESSERS

Bobbi Essers: “Dit is een van mijn schaarse zelfportretten. Ik was zonnebrillen aan het passen in een tweedehandswinkel en maakte foto’s om te zien hoe ze mij stonden. Dat leverde een cool beeld op. Het is een foto van mij én in de bril zie je de weerspiegeling van mij terwijl ik de foto neem. Het een dubbel zelfportret. Of zelfs driedubbel, als je mijn gezicht, mijn hoofd in de weerspiegeling in de telefoon én mijn hand die de telefoon vasthoudt telt! Me, myself & I.”

Ik romantiseer de huid

“In mijn eerste jaar op de academie begon ik mijn vrienden te schilderen om iets te doen te hebben tot ik een onderwerp vond. Uiteindelijk is het vriendschapsonderwerp nooit meer vertrokken en uitgegroeid tot een doordacht concept. Het begon met een enkele foto, later werden het fotocollages met overlappende lichaamsdelen.”

Waar heb je zo realistisch leren schilderen?
“Nergens. Dat leren ze je niet op de kunstacademie. Toen ik mijn vrienden begon te schilderen heb ik al doende geleerd dat als ik een lijn zo zet, of een kleur daar doe, dat de weergave scherper wordt. Mensen noemen mijn werk soms hyperrealistisch, maar dat is het niet. Bij hyperrealistische schilderijen zie je alle kleine huidverkleuringen en pukkeltjes, maar bij mij is de huid gladder. Ik romantiseer de huid. Uiteindelijk zijn al mijn schilderijen geromantiseerde versies van geleefde momenten.”

Je schildert weinig gezichten. Waarom niet?
“Zodra er ook maar een stukje van een oog in mijn werk zit – zoals daar klein stukje oogwit met een spoortje pupil – dan ga je toch steeds terugkijken naar het oog. Een gezicht neemt de aandacht weg van wat ik wil tonen: lichaamshoudingen. Die laten zien dat we goede vrienden zijn. Dat we ons comfortabel en veilig voelen bij elkaar. Hoe bijzonder liefde en vriendschap en gekozen familie zijn.”

Je atelier is op de Amsterdamse NDSM-werf in een oude scheepsloods. Is je werk hierdoor veranderd?
“Ik zou wel een schilderij van zeven meter breed willen maken, gewoon omdat het hier kan. Ik ben, op advies van een kunstenaar die hier ook werkt, een half jaar geleden overgestapt naar Old Holland, de koning onder de olieverven. Een tube kan wel honderd euro kosten. De verf is minder vloeibaar, wat stugger, maar vooral: beter gepigmenteerd. De kleuren zijn veel sterker en mooier. Kijk naar de huid van die hand. Bij de goedkopere verf mengde het tot één kleur, maar van dichtbij zie je dat dit veel gedifferentieerder is. Ik zie het roze en de oker nog. Het is de prijs waard.”

Het hele interview met Bobbi Essers lees je in Museumtijdschrift 2 van 2026.

Bobbi Essers (Enschede, 2000) stormde meteen de kunstwereld binnen na haar studie. Ze is bekend om haar rauwe, intieme en grootschalige schilderijen die queer cultuur en vriendschap vieren. Essers woont en werkt in Amsterdam.

Na haar studie aan de HKU won ze in de prestigieuze Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst (2023), Buning Brongers Prijs voor schilderkunst (2022) en de Ron Mandos Young Blood Publieksprijs (2022).

Haar werk was inmiddels te zien in diverse museale en galerie tentoonstellingen. Haar werk is opgenomen in tal van collecties in binnen- en buitenland. Bobbi Essers wordt vertegenwoordigd door galerie Stigter Van Doesburg.

MUSEUM MORE
Hoe ziet vrijheid eruit wanneer je haar vastlegt? In olieverfschilderijen en balpentekeningen tonen Bobbi Essers (2000) en Robin Wen (1994) elk op eigen wijze de vrijheidsdrang van hun generatie. Hun werk voert je mee van luie avonden met vrienden naar feesten die doorgaan tot in de vroege uurtjes.

Met vakkundige hand maken beide kunstenaars verstilde, filmische momentopnamen. Door zorgvuldig te kiezen wat zij tonen - en juist ook wat zij weglaten - ontstaan beelden die meer zeggen dan ze laten zien.

Robin Wen & Bobbi Essers | Nothing Makes Me Feel As Good is te zien in de Tuinzaal van Museum MORE in Gorssel van 14 mei t/m 15 november 2026. Hier lees je meer.