ERIK MATTIJSSEN

Erik Mattijssen werkt aan een oeuvre van bijzondere krijttekeningen en gouaches, veelal stillevens en interieurs in een uitgekiend kleurenpalet met een geheel eigen handschrift. Hij is een echte colorist, als geen ander weet hij kleuren tegen elkaar uit te spelen. Dat is goed te zien in de overrompelende tentoonstelling bij Museum MORE.

'Merrily, merrily, merrily, merrily' - de zangerige titel van het kinderliedje en de tentoonstelling stemt wat weemoedig net als veel van het werk - 'Life is just a dream'. Maar het is ook een regelrechte oorwurm, een liedje dat onder je huid gaat zitten - net als de werken van Mattijssen.

Het is een intense omarming van de wereld van de dingen. Zoals je als kind soms overvallen raakt door de detaillering en de sensatie van kleuren en geuren van een plek. Mattijssen voelt zich thuis in die vreemde tussenwereld van droom en nostalgie. Waarin alles tegelijkertijd om je aandacht vraagt. De opgevoerde kleuren en de grafische details maken dat je zijn collages en zijn werk op papier ondergaat als een bijzonder universum. Mooi zijn de verwijzingen en associaties met kunst en kunstenaars die overal opduiken.

Kleur is er altijd geweest, behoudens een korte periode begin jaren ’90 toen ik uitsluitend met potlood en conté krijt werkte. Het is zo’n opwindende, vreugdevolle aangelegenheid, kleuren kiezen, kleuren koppelen, dat ik niet zonder zou kunnen. Na mijn verblijf in Calcutta, in India, is mijn kleurgebruik nog meer uitgesproken geworden. Daar geloof je je ogen niet; wat kleur teweeg kan brengen.

Mijn atelier ligt aan een stille binnentuin midden op de Wallen. Er zingen merels en er bloeien bloemen; het is een paradijselijke plek. Niettemin moet er muziek zijn, afgewisseld met radio 1; de buitenwereld. Ik ben een omnivoor waar het muziek betreft en wissel Bach’s cello sonata’s af met Beyoncé en dan keihard. Gek genoeg gaat dat samen met een hoge vorm van concentratie. Zo zijn er delen van een tekening voor altijd gekoppeld aan nieuws over de val van een kabinet, of de MH17.

In tegenstelling tot wat bezoekers van het atelier weleens verwachten: veel vazen, potten, dode bloemen en opgezette dieren, is het hier juist tamelijk leeg en opgeruimd. Behalve dan een enorme bak met duizenden pastelkrijtjes en een grote tafel vol gouacheverf. De objecten in mijn werk ben ik ooit ergens tegengekomen en zijn gefotografeerd, komen van de afbeeldingen die ik verzamel of ik heb ze verzonnen.

Gedurende mijn artist in residence in Parijs bij de aantrekkelijke kruidenierszaak Izrael, l’épicerie du monde, realiseerde ik me dat mijn liefde voor het grafisch ontwerp me ooit naar de Rietveld leidde. Kunst kwam later pas. En nog steeds raak ik niet uitgekeken in een winkel vol potjes en etiketten en namen van producten en hoe die vormgegeven zijn.

Stefan Kuiper schreef in 2020 in de Volkskrant over het werk Ultra Power dat Erik Mattijssen in Amersfoort toonde bij de bijzondere kunstruimte De Vensterbank.

"Mattijssen doet zijn achtergrond als jongen uit de middenstand (zijn vader was vertegenwoordiger in levensmiddelen bij de firma Kok te Ede) eer aan met twee geschilderde etalages met schoonmaakproducten, getiteld Ultra Power. De etalages zijn hoog, de uitgestalde spulletjes talrijk. Emmers, ploppers, bezems, stoffer-en-blikken, zemen, schuursponzen en verscheidene schoonmaakmiddelen zoals Oxi-vlekkenverwijderaar, Sunlight-zeep, Brasso-zilverpoets, alle ontleent aan een meer of minder vervlogen realiteit. Wie er ’s avonds langsfietst zou kunnen denken dat het om een echte winkel met vintage producten gaat.

Het zijn lekkere schilderijen, kleurrijk, contrastrijk. Ze zitten vol met van die typische Mattijssen-kleuren – sinaasappeloranje, hemelsblauw – die hij gemeen op elkaar laat botsen."

Dik van Weelden schrijft in het prachtige boek 'Oog voor dingen' over het kleurgebruik van Erik Mattijssen. Het uitbundige kleurenpalet is noodzakelijk om onze waarneming even wakker te schudden. Om te zorgen voor vertraging en aandacht te vragen voor de stilte.

Niet larger maar brighter than life. Er lijkt een licht in hun binnenste aangeknipt. Dit is vreemd, zo ziet de alledaagse werkelijkheid er niet uit.

De houten klok van 'Tijdsbesef' waarop ik leerde klokkijken had wijzers die niet goed vast zaten, die zakten keer op keer naar beneden, naar half zes.

Er is een mooie uitspraak: “Tijd is datgene dat voorkómt dat alles tegelijk gebeurt” en “je hebt alleen wat al geweest is”.