Koen Vermeule

Koen Vermeule doorliep in 1990-1992 de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam en schildert sindsdien aan een oeuvre dat zich kenmerkt door licht en helderheid. Vermeule is virtuoos in zijn verfgebruik en heeft een scherp oog voor iconische beelden. Zijn werk is verspreid in binnen- en buitenland in talloze collecties.

Het werk van Koen Vermeule bevindt zich in een groot aantal museale en bedrijfscollecties, ook in prominente privécollecties in binnen- en buitenland is zijn werk stevig vertegenwoordigd. Vermeule heeft de afgelopen jaren veel landelijke en internationale aandacht gekregen, mede dankzij omvangrijke solotentoonstellingen in binnen- en buitenlandse musea, waaronder De Kunsthal in Rotterdam en Rijksmuseum Twente in Enschede en Kunsthalle Bremerhaven. In 2017 kreeg Koen voor zijn gehele oeuvre de Sacha Tanja penning toegekend.

Zijn werk bestaat vooral uit twee thema’s: landschappen en (groeps)portretten. Vermeule laat vaak een soort verdichte snapshots zien, momenten waarin de geschilderde figuren, vaak jonge mensen, in zichzelf zijn gekeerd, in gedachten verzonken, verloren lijken in hun spel. Hoe het is om in een stad - of algemener in de wereld - te leven, er in op te gaan.

Op papier werk ik vrijer: de gouache gedraagt zich soms wat ongecontroleerd. Dat is juist wat ik wil en zoek en kan gebruiken. Het is de fase waarin ik een gekozen thema onderzoek, dingen uitprobeer, combineer, verander.

We zijn heel blij met de drie nieuwe speciale edities: LAKE, SUNSET en SUMMERTIME, elk beschikbaar in een oplage van 40. De digitale prints zijn van een beeldschone kwaliteit. Ze worden in een stevige platte verpakking aan je verzonden, op verzoek kunnen we de werken voor je in laten lijsten.

In 'Summertime' zien we een jongen op het strand gezien achter de door fel zonlicht beschenen lijnen van een rietafzetting. Koen Vermeule: "Ik kies intuïtief, maar weet welke ingrediënten poëzie in beelden kunnen brengen."

Bij het werk 'Lake' schildert hij een nachtelijke blik op het water naar een niveau van schoonheid en troost. Mooi hoe hij het 'zwerk' weet te vangen in een vloeiende aquarelpartij.

Le Depart is een beeld van vertrek, van spiegelende hallen op vliegvelden. Van een wachtende man. De groene kleur van het werk ontstond nadat ik geprint beeldmateriaal lang om me heen op tafel had liggen.

Alle kleuren waren uit de kopie getrokken, behalve groen en zwart. Magisch. Voor alles moet je als kunstenaar oog hebben, overal liggen mogelijkheden.

De gouaches Light Grid en Le Depart zijn momenteel te zien in de zaal met gouaches in Museum JAN. Beide zijn mooie voorbeelden van het soort visuele poëzie waar Vermeule patent op heeft. Heel bijzonder dat Koen Vermeule zo'n goed oog heeft voor wachtende figuren in de openbare ruimte. De serie werken Light Grid gaat over de sporters die zich in Corona tijd verzamelden bij de oudbouw van De Nederlandsche Bank. De silhouetten steken af tegen het grid van het gevelkunstwerk van Peter Struyken.

"Na een dag op het atelier zag ik een groep sporters die zich ophield voor de raster-wand bij De Nederlandsche Bank. De figuren stonden in het licht van het raster, haast als een Japanse tempel. Toch heeft het metalen hek ook referenties aan opsluiting, isolering.

Mensen waren toen nadrukkelijk bezig om gezond te blijven en de pandemie door te komen en waren ‘gevangen’ in deze situatie. LIGHT GRID is daarmee een beeld van nu, het verstrijken van tijd. Ook in letterlijke zin; dit beeld van De Nederlandsche Bank is inmiddels verleden tijd, de verbouwing is inmiddels afgerond. De gevel heeft plaatsgemaakt voor nieuwbouw."

Koen Vermeule werd getroffen door de prachtige oplichtende rijplaten voor zwaar vrachtverkeer in het avondlicht. In de grote gouache 'Scape' worden de tijdelijke platen op de zachte ondergrond van de bouwplaats een abstract haast vloeibaar landschap als Hollandse rijstvelden, met aan de horizon de fonkelende lichten van de stad.

Gouache is een prachtig materiaal, het is waterverf, maar met een enorme kleurkracht en een vol pigment. De gouache-verf van Lascaux heeft de eigenschap mooier te worden naarmate er meerdere laagjes over elkaar gaan. Het beste zou een gouache niet ingelijst zou worden, maar daar is het helaas te kwetsbaar voor. Ontspiegeld glas dus, om de matheid van het werk te behouden.

De wereld is als een grote kamer waarin ik steeds via een andere deur kan binnenstappen. In deze kamer komen alle ideeën en gedachtes voorbij. Reflecties op de wereld waarin iedere emotie mogelijk is. Een metafoor op een tragische gebeurtenis, maar ook het gevoel high above ground opgetild te worden.

"Where the sunlight grabs the lake, it’s frozen in the flames. Beneath the sleeping town, with the riots raining down." Deze songtekst van Wilco geeft mooi weer hoe Koen Vermeule zich laat inspireren door muziek, wat ook te zien is in Museum JAN - waarbij als een lyrische fries boven aan de wanden songteksten van diverse popsongs zijn afgebeeld.

Het nummer 'Love is Everywhere' van Wilco spreekt Koen zo aan omdat het contrasterende beelden en thema's verkent en zowel krachtige als suggestieve omschrijvingen gebruikt - om een gevoel van ongemak en spanning te creëren.