CategorieGeen categorie

  1. WILLEM DE HAAN – Twisted Roads (2022)

    Leave a Comment

    Opvallend zijn de perfecte uitvoering en komische details van zijn ingrepen. De Haan maakt objecten, dat kunnen sculpturen zijn, maar ook foto’s of video’s die voortvloeien uit een onderzoek. Zijn werken zijn vervreemdend, de absurdistische kant van zijn nog jonge oeuvre zorgt vaak voor een grote glimlach.

    De digitale collages van De Haan zijn erg geliefd. Zijn vorige edities waren in korte tijd uitverkocht. Heel leuk dat we nu de speciale editie Twisted Roads kunnen presenteren.

     

    Willem de Haan, Twisted Roads (2022), in een notenhouten baklijst

    Willem de Haan
    Twisted Roads (2022)

     

     

    Hallo Willem, kun je iets vertellen over deze bijzondere editie?

    Voor de pandemie bezocht ik Marokko voor de tweede keer. Tussen het bijna uit de bocht vliegen door, maakte we een aantal stops in het Atlasgebergte. Zo ook bij de Dadèskloof. De manier waarop die kronkelwegen je perspectief beïnvloeden, als je van boven op de berg de vallei in kijkt, fascineerde me enorm.

    Uiteindelijk is een gevonden beeld van de wegen naar die Dadèsvallei de basis geworden voor deze digitale collage, waaraan ik een selectie andere kronkelende afdalingen van over de wereld heb toegevoegd om het duizelingwekkende perspectief van boven op die bergtop te verbeelden.

     

    Willem de Haan, Beach Day

    Eigenlijk zijn je digitale collages een buitenbeentje in je beroepspraktijk toch? We kennen je vooral van je ruimtelijke ingrepen in binnen- en buitenland.

    Het maken van digitale collages is ontstaan vanuit een beeld dat per ongeluk ontstond tijdens het maken van een schetsontwerp voor een ander werk in photoshop. Toch zie ik een hele sterke link tussen mijn collages en mijn werken op locatie. Ik maak namelijk ook in mijn sculpturale werk voornamelijk gebruik van bestaand beeld. Veel van mijn installaties zijn exacte replica’s van objecten die ik ergens ben tegengekomen, geplaatst in een nieuwe context.

     

    Willem de Haan, Metrostation Eekteweg

    Zo heb ik een exacte kopie gemaakt van Metrostation Delfshaven in Rotterdam, en deze meer dan honderd kilometer verderop in een weiland in de buurt van Okkenbroek geplaatst om de suggestie van een ondergrondse hogesnelheidsverbinding tussen de Nederlandse periferie en het stedelijk centrum te creëren. Dat is in feite ook knip- en plakwerk, alleen kan ik een fysiek metrostation niet uitknippen en op pakken, dus moet ik het zelf nabouwen.

     

    Willem de Haan, Set Piece (Fire Place, 2022), spruce wood, multiplex, plexiglass, carpet, shoes, headphones, postcard and books, 190 x 150 x 175 cm

    Met welke projecten ben je momenteel bezig?

    Op het moment ben ik een groot project in Wenen aan het voorbereiden. Er is daar zeven kilometer buiten het oude centrum een nieuwe satellietstad, Seestadt, in aanbouw. De helft van de wijk is al af en wordt sinds een jaar bewoond, de andere helft lijkt nu nog op een woestijn, waar al wel wegen doorheen lopen met zelfs een compleet functionerend maar ongebruikt treinstation.

    De komende tijd ga ik in gesprek met de pioniers die als eerste inwoners de nieuwe identiteit vormen van deze plek, om vervolgens deze zomer te werken aan een reeks objecten in de publieke ruimte van Seestadt die een fictieve geschiedenis van deze nog relatief geschiedenisloze plek suggereren.

     

    Willem de Haan, Traffic Mirror

    Waar kunnen we je werk zien binnenkort?

    Buiten de straten van Seestadt is mijn werk binnenkort ook te zien bij groepstentoonstellingen in Museum De Warande in Turnhout, Convent Sant Agustí in Barcelona en A.topos in Venetië. Ik werk op het moment aan de sculpturale scenografie van de VBCN OPEN tentoonstelling die in September in het CODA in Apeldoorn opent. Genoeg kansen om elkaar binnenkort dus eens in het echt te zien. Tot dan!

     

    Curtain (Yellow) 2022

    Onlangs presenteerde Willem de Haan een aantal nieuwe werken, waaronder dit rolmaatgordijn, in de tentoonstellingsruimte van TTHQ. De werkruimte van de grafisch ontwerpers van Team Thursday werd zo gescheiden van de presentatie.

     

    Curtain (Yellow) 2022

     

  2. We Like Art @ ART ROTTERDAM 2022

    Leave a Comment

    We Like Art @ ART Rotterdam 2022, foto: Almichael Fraaij

    Je vindt ons net als andere jaren vlakbij de entree in onze grote roze stand. We hebben deze keer gekozen voor een groepspresentatie met de titel Marvelous Objects. Op een wand van 12 bij 3,5 meter tonen we grote edities en een aantal unieke werken van kunstenaars waar we sinds jaar en dag mee werken. De presentatie is een groot succes. Ook het albasten nachthemd sculptuur van Lynne Leegte en het Strandbeest van Theo Jansen trekken veel bekijks. Had je de video al gezien waarin Theo vertelt over de rupsachtige Chalips die we tonen? LINK

     

    We Like Art @ ART Rotterdam 2022, foto: Almichael Fraaij

    Als vanouds zie je ook een grote sortering speciale edities en multiples met vriendelijke prijzen. Zo zijn de Pannenkoeken van Maria Roosen een grote hit.

     

    We Like Art @ ART Rotterdam 2022, foto: Almichael Fraaij

    Art Rotterdam is dit weekend te bezoeken van 11 tot 19 uur. We zien je graag!

     

    We Like Art @ Art Rotterdam 2022, fotografie Almichael Fraaij

    ‘Marvelous Objects’ – Art Rotterdam 2022

    Juul Kraijer
    Berndnaut Smilde
    Michelle Piergoelam
    Amie Dicke
    Popel Coumou
    Scarlett Hooft Graafland
    Jan van der Ploeg
    Theo Jansen
    Arjan van Helmond
    Maura Biava
    Hans Wilschut
    Dagmar van Weeghel
    Hans Broek
    Heringa/VanKalsbeek
    Willem de Haan
    Maen Florin
    Arja Hop en Peter Svenson
    Maria Roosen
    Lynne Leegte
    Hinke Schreuders

     

    We Like Art @ ART Rotterdam 2022, foto: Almichael Fraaij

    Nieuwe edities en multiples:
    Jorn van Leeuwen
    Sigrid Calon
    Niels Post en Petra van Noort
    Hellen van Meene
    Marleen Sleeuwits
    Koen Vermeule
    Marjan Teeuwen
    Jacco Olivier
    Katrin Korfmann
    Marieke Gelissen
    Erik Mattijssen
    Zaida Oenema
    Folkert de Jong

    Hieronder zie je een groot deel van de werken. Als je vragen hebt over een werk dat je bij ons gezien hebt, we horen het graag.

     

  3. “Aan tafel!” | Pannenkoeken van MARIA ROOSEN

    Leave a Comment

    Alle beschikbare Pannenkoeken staan onderaan deze pagina.

    Een Pannekoek in wording in het glasatelier

    We bezochten onlangs het atelier van Roosen, een prachtige plek in een voormalige kazerne in Arnhem. Hier toonde ze haar eerste aanzetten voor de Pannenkoek als beeld, al in 1998 maakte ze schetsen van pannenkoeken in aquarel en de prachtige litho ‘Crêpe sur Mer’. Een geel bruine pannenkoekmaan met bruine spikkels, opgeworpen boven een nachtelijke zee. Het werk is mede geïnspireerd op maaltijden in Normandië vertelde ze.

     

    Maria Roosen, Pannenkoek #13 (2022)

    “In de jaren 90 maakte ik na het eten van een crêpe aan de zee in Normandië de aquarel ‘Crêpe sur Mer’. Jaren later vertaalde deze vorm zich in glas. Tijdens het glasblazen in Tsjechië ontstond door het opendraaien van de bolvorm een rondvormige schijf, een pannenkoek. Dit was echt zo’n moment waarin het wonderlijke van het glas maken zich openbaart.”

     

    Maria Roosen in haar studio met de eerste reeks Pannenkoeken (2022)

    “De crêpes /pannenkoeken maakte ik samen met glasmeester Jiri Pacinek in Tsjechië, hij heeft een heel goed gevoel voor vorm. Door een aantal ‘schijven’ te maken leek het erg op het bakken van pannenkoeken en kregen we steeds meer grip op de vorm, de dikte van het glas, de maatvoering en de juiste kleurencombinatie. Hoe dichter we bij de ‘pannenkoek’ kwamen hoe abstracter de vorm werd, universeler.”

     

    Maria Roosen, Crêpe Sur Mer (1998), litho

    Hoe ben je ooit bij het glasblazen terecht gekomen?

    De passie voor het glasblazen is ontstaan tijdens het volgen van een workshop in glasblazerij de Oude Horn in 1988 bij glasblazer-kunstenaar Bernard Heesen en zijn vader. Ik raakte betoverd door het glasblaasproces; draaiend, vloeibaar, glinsterend roodgloeiend glas, de brullende ovens, het glas als gestolde energie.

     

     

    Glasblazers zijn een soort van tovenaars die wereldwijd contact hebben met elkaar, zodoende kwam ik via via in contact met glasblazers in Tsjechië. Voor een project had ik 1000 verschillende wortels van glas nodig en de glasstudio’s in Tsjechië zijn beter ingesteld op een grote productie dan elders in Europa.

    Ik ben altijd aanwezig bij het glasblazen om te zien hoe het proces werkt en mee te denken met de glasblazers. Het is een spannend avontuur in ontmoeting en samenwerking en zodoende krijgt het maakproces ook vaak een rol in mijn werk. Mijn werk bestaat vooral uit handgemaakt geblazen glas, dus niet in mallen geblazen, daardoor ziet het werk er telkens anders uit en noem ik het vaak gestolde energie. Dat is in de pannenkoekenserie duidelijk af te lezen.”

     

    Het atelier van Maria Roosen met Pannenkoeken

    Wat zijn je plannen voor de komende tijd?

    “Naast het verder ontwikkelen van mijn aquarellen, dat is een doorgaand proces, ben ik op dit moment ook bezig met het maken van beelden van hout in combinatie met glas. Verder ga ik voor een werkperiode naar Tsjechië om nieuwe glaselementen te maken voor een nieuw beeld op Begraafplaats Crooswijk in Rotterdam. Ook doe ik komende zomer mee aan het Aardenburg festival in België, waar ik een heel huis ga bekleden met glazen voorwerpen, een soort van ‘pannenkoekenhuis’.”

     

    Maria Roosen, Pannenkoek # (2022)

    Over de multiple

    Bestel de nieuwe multiple van Maria Roosen in onze webshop hieronder.

    • Titel: Pannenkoek (2022)
    • Oplage: circa 30, NB de rest van de reeks verschijnt in april 2022
    • Materiaal: Geblazen glas, Pacinek studio, Tsjechië
    • Diameter: circa 30 – 35 cm
    • Gesigneerd, gedateerd en genummerd achterop het werk
    • € 950
    • Je kunt het werk aankopen met de KunstKoop van het Mondriaan Fonds

     

    Portret Maria Roosen, door Kim Wilder (2022)

    Maria Roosen is opgeleid aan het Moller Instituut (Tehatex) in Tilburg en studeerde aan de Kunstacademie Arnhem. In 1995 werd zij uitgenodigd voor deelname aan de Biënnale van Venetië. Zij exposeerde onder meer bij de Kunstvereniging Diepenheim in Diepenheim, in het Groninger Museum in Groningen, in het Stedelijk Museum Schiedam en in KAdE in Amersfoort. Haar werk is opgenomen in talloze museale collecties. Ze toont met grote regelmaat werk bij galerie Fons Welters in Amsterdam.

    Maria Roosen kreeg de oeuvreprijs voor Nederlandse beeldhouwkunst, de Wilhelminaring 2006. In 2009 won zij de Singer Oeuvreprijs en toonde zij haar werk het Singer Museum in Laren. In 2020 won ze de Jeanne Oosting Prijs voor haar aquarellen.

    De thema’s die terugkeren in het werk van Maria Roosen zijn vruchtbaarheid, groei, liefde en dood en telkens in een ambachtelijke uitvoering. Diverse technieken worden door haar ingezet: glasblazen, haken, breien, borduren, keramiek en tekenen. Grote glazen borsten in een fauteuil, een oneindig lange glazen rozenkrans om de nek van een heiligenbeeld, bomen met pastelkleurige lullen erin. Haar kunstwerken zijn indrukwekkend; zowel van onderwerp, materiaal, formaat en kleur.

     

    Detail Pannenkoek #20 (2022)

  4. FOLKERT DE JONG | MAYHEM

    Leave a Comment

    We zijn heel blij dat we weer een speciale serie werken van Folkert de Jong kunnen aanbieden. Folkert de Jong maakte een multiple voor We Like Art met de titel MAYHEM. Elk werk uit de reeks is uniek. Voor deze speciale editie werkte Folkert met epoxy, pigment en acrylglas. Het resultaat, een toxisch keukenstuk, is om te smullen en roept tegelijkertijd weerzin op. Welke grimmige boodschap verschijnt hier aan de kijker?

    NB Onderaan deze pagina staan alle multiples.

     

    Folkert de Jong, MAYHEM (2021), fotografie Peter Cox

    Hoi Folkert, je maakte voor We Like Art een nieuwe serie ‘MAYHEM’. Kun je iets vertellen over jouw gedachten achter deze fantastische multiple en het maakproces?

    Ik wilde al een tijd lang een werk maken over massaconsumptie en bijgeloof. Dat is deze multiple geworden. Het is een afgietsel in epoxy van een diepvries pizza, waarin de tekst ‘Mayhem’ is uitgesneden. Mayhem is het Engelse woord voor verminking, wanorde en chaos.

    Ik stelde mij voor dat er, terwijl ik een goedkope pizza aan het opwarmen ben, een goddelijke waarschuwing in mijn pizza zou verschijnen voor naderend wereld onheil. Het werk is eigenlijk een gedachtenspinsel over mijn plek als individu in deze chaotische tijdsgeest, waarbij geen ontsnapping mogelijk is.

     

    Folkert de Jong, MAYHEM # 10 (2021)

    De kleuren van de werken zijn waanzinnig. Aantrekkelijk en giftig tegelijk. Het lijkt erop dat je bij het maken van de serie werken flink geëxperimenteerd hebt met pigmenten?

    Ja, ik voel mij heel erg aangetrokken tot felle kleuren, dat geeft het kunstwerk een enorme visuele kracht, die tegelijkertijd een contrast vormt met de oorsprong van het voorwerp. Het wordt daarmee grotesk en belachelijk. Ik wil daarmee een soort van marketing mechanisme blootleggen waarmee bewerkt voedsel wordt aangeprezen.

     

    Detail Folkert de Jong, MAYHEM (2021)

    Een soort van schitterend en tegelijkertijd rampzalig feest voor de consument. Een buitenaardse pizza met boodschap bezorgd van buiten ons zonnestelsel.

     

    Folkert de Jong, MAYHEM # 16 (2021)

    Je was meteen al enthousiast toen we je benaderden voor een werk in oplage, wat vind je sympathiek aan een multiple?

    De multiple maakt het kopen van kunst democratisch. De prijs maakt het mogelijk voor bijna iedere kunstliefhebber om kunst te kunnen kopen. Dat vind ik belangrijk. Èn het past goed bij het thema van mijn multiple: iedereen aan de epoxy pizza met extra dystopische topping!

     

    The Shooting…(at Watou) (2006), polyurethaanschuim, Styrofoam, hout. Courtesy Studio Folkert de Jong & Galerie Fons Welters

    Wat zijn je plannen voor de komende tijd?

    Het komend jaar staan er vijf grote projecten op stapel. Eerst Art Basel, waar ik een monumentaal werk uit 2006 zal tonen bij Unlimited met Galerie Sofie van de Velde Antwerpen. Dan doe ik deze zomer mee met nieuw werk bij twee buitententoonstellingen; Façade 2022 in Middelburg, Kunstenfestival Aardenburg 2022 in België.

     

    In het atelier van Folkert de Jong (still: Maaike Engels)

    Daarna in oktober twee solotentoonstellingen: in Parijs bij Galerie Chez Valentin en bij PRJCT LA in Los Angeles. In januari 2023 staat er een eenmanstentoonstelling bij Kunsthal Kade in Amersfoort op het programma. Daarna de Oosterhout Biennale. Genoeg te doen dus.

     

    Folkert de Jong (foto: Steven van Teeseling)

     

    Editie informatie

    MAYHEM (2021)

    Oplage 30 + 5 AP, alle uniek
    Prijs: € 650,00
    Techniek: Epoxy, pigment, acrylglas met ophangframe, in pizzadoos.
    Afmetingen: 30 x 30 x 2,5 cm
    Signatuur: De multiples zijn aan de achterzijde genummerd en gesigneerd.
    Verzendopties: De multiple kan worden opgehaald bij ons in Amsterdam. Verzekerde verzending met track and trace in een stevige verpakking met PostNL: 20 euro.

     

    Folkert de Jong, Seht der Mensch; The Shooting Lesson, Rabobank Kunstcollectie, presentatie in Depot Boijmans van Beuningen (foto: Peter Cox)

    Folkert de Jong (1972) werd geboren in Egmond aan Zee en volgde vanaf 1994 een opleiding aan de Hogeschool voor de Kunst in Amsterdam. Van 1998 tot 2000 was hij verbonden aan de Rijksakademie. Zijn werk opgenomen in talloze internationale collecties en is tentoongesteld van Los Angeles tot Zuid-Korea, onder meer bij Saatchi (Londen), Picasso Museum (Barcelona), Mackintosh Museum (Glasgow), het Groninger Museum, James Cohan Gallery (New York), Kunsthalle Winterthur en Art Basel Miami.

  5. HINKE SCHREUDERS | een presentatie van recent werk

    Leave a Comment

    Speciaal voor We Like Art maakte Hinke Schreuders twee speciale edities met geborduurde toevoegingen, en heel bijzonder, wij tonen op ons kantoor een reeks recente nieuwe unieke werken van Hinke. De werken zijn allen met de hand geborduurd, een proces van wikken en wegen vertelt Hinke in onderstaand interview. Het resultaat zijn werken die, hoewel klein van afmeting, al je aandacht vragen. Bomvol details en vondsten, verfijnd en ruw tegelijk.

    Scroll naar beneden als je de beschikbare werken wil zien en bestellen. Hier zie je ook extra detailfoto’s.

     

    Hinke Schreuders bij We Like Art, april 2022, foto: Sonia Mangiapane

    Het werk van Hinke Schreuders wordt verzameld door onder andere het Textielmuseum Tilburg, de AkzoNobel Art Foundation, de Erasmus Universiteit en diverse particuliere collecties in binnen- en buitenland. We zijn heel trots dat we eindelijk een presentatie met werk van Hinke kunnen maken. We vroegen Hinke naar de nieuwe werken.

    Hoi Hinke, je maakte voor de presentatie bij We Like Art een nieuwe serie Works on Paper. Kun je iets vertellen over je manier van werken?



    De Works on paper – een naam die is ontstaan omdat ik aanvankelijk alleen werken op stof maakte – is een serie werken op bladzijdes uit het tijdschrift Libelle en andere damesbladen uit de jaren ’50. De eerste Works on paper, uit 2008, waren bedoeld als snelle ‘schetsen’ met naald en draad naast mijn andere tijdrovende werken op stof, maar zijn intussen uitgegroeid tot een serie van vaak juist heel bewerkelijke stukken.

     

    Studio Hinke Schreuders 2022

    De Works on paper komen intuïtief tot stand: al bladerend door de tijdschriften scheur ik bladzijden uit met beelden die me aanspreken. Vervolgens plak ik die op een stuk linnen en hang ze aan de muur van mijn atelier waar zich al kijkend voor mijn geestesoog een nieuw beeld vormt.

    Vaak begin ik met weghalen of corrigeren van delen van de foto die me storen. Dat kan het bedekken van een tekst zijn, het ‘rechtzetten’ van een horizon of het weghalen van, noem eens iets, een lantaarnpaal. Naald en draad gebruik ik zo als als een soort gum of typex. Daarna ga ik elementen toevoegen aan het beeld, net zolang tot er een ander verhaal ontstaat dan de oorspronkelijke foto vertelde.

     

    Hinke Schreuders, a perfect storm (2022)

    

Wanneer is een gevonden beeld interessant voor je als vertrekpunt voor een nieuw werk?



    Dat is in de loop van de tijd, na ruim 70 Works on paper in 15 jaar, veranderd. In het begin koos ik vooral beelden van fotomodellen in de nieuwste kleding, althans die van de jaren ’50, maar dat kan niet zomaar elke foto zijn. Er moet een soort beweging in zitten en de vrouwen kijken meestal weg of naar iets buiten het beeld, waardoor ik er mijn eigen verhaal op kan plakken door te suggereren dat er iets gebeurt dat wij als toeschouwer niet kunnen zien.

    Daarnaast laat ik me vaak inspireren door een motiefje in een jurk of iets in het decor dat kan dienen als element waarop ik kan doorwerken. Zo kan een bloesje met stipjes uitgroeien tot een zwerm van borduursteken waarin een vrouw lijkt te verdwijnen of is een bloesemtak in het beeld aanleiding om haar daardoor te laten verzwelgen. Ik wil dat er dingen gaan gebeuren die niet in de oorspronkelijk beeld zaten.

     

    Hinke Schreuders

    Waar ik lange tijd bijna uitsluitend werkte met beelden waarin vrouwen figureren, is dat onderwerp wat meer naar de achtergrond verdwenen. De laatste jaren ben ik steeds vaker foto’s of prenten van bijvoorbeeld landschappen of stadsbeelden gaan gebruiken, waarbij ik op dezelfde manier te werk ga.

    Het is mijn ervaring dat ‘het publiek’ vaak meer van hetzelfde wil en als je ergens succes mee hebt is dat soms moeilijk te weerstaan, maar ik denk dat het voor een kunstenaar vanzelfsprekend en vooral ook nodig is om zich te ontwikkelen. Alleen daarmee houdt hij het voor zichzelf en uiteindelijk ook voor dat publiek interessant. Om die reden maak ik naast mijn Works on paper ook graag andersoortige series werk, waarbij die verschillende richtingen elkaar kunnen beïnvloeden en verrijken.

     

    Hinke Schreuders – foto uit Ariadne at Home 

    

Wanneer is een werk ‘af’ voor je?

    Een bevriend kunstenaar die een tijdlang soort mentor voor me was leerde me ooit: “net zo lang doorgaan tot het goed is!” en dat is een principe dat ik nog altijd toepas. Weggooien en opnieuw beginnen is geen optie: ik ga net zo lang door tot een beeld is wat ik wil en er niets meer is dat me stoort. Mijn toevoegingen aan een bestaande foto moeten meer dan toevoegingen zijn, het is pas goed als er naar mijn idee een ander verhaal verteld lijkt te worden.

     

    Hinke Schreuders, elle a vu le loup (2022)

    Dat kan soms heel lang duren, en ik stuit daarbij eigenlijk altijd bij op problemen die moeten worden opgelost, hobbels in de weg die genomen moeten worden. Juist dat vinden van oplossingen voor problemen maakt dat er dingen gebeuren die ik anders niet zelf had kunnen bedenken en daarmee kadootjes of verrassingen voor mezelf zijn. Toch laat het zich tegelijkertijd niet dwingen – een werk moet vaak een hele tijd aan de ateliermuur hangen, waarbij ik er talloze keren in het voorbijgaan langs loop en dan ineens vanuit mijn ooghoek zie wat er moet gebeuren.

     

    Studio Hinke Schreuders met bronmateriaal, foto: Juul Verheijen

    Kun je in het kort iets vertellen over de individuele werken die we tonen?

    Waar ik meestal ‘voortborduur’ op elementen die al in de foto bestaan, heb ik aan twee Works on paper in deze presentatie een meer extern element toegevoegd: een lijntekening van een wolf die al voorkomt in een vroegere serie werken op stof rond het sprookje Roodkapje, dat een tijdlang een thema in mijn werk was. Het bloemenplukkende meisje in de foto die de basis vormt voor het werk ‘she loves him, she loves him not‘ deed me aan Roodkapje denken, . Zo kwam het idee om die wolf ook aan dit werk toe te voegen. Het geeft het beeld net een andere draai en vormde voor mij de ingang tot een nieuw verhaal.

     

    Hinke Schreuders, she loves him, she loves him not (2022)

    Dezelfde wolf begruikte ik in het werk ‘elle a vu le loup’, dat gemaakt is op een bladzijde die al lang in mijn atelier lag omdat ik niet zo goed wist wat er mee te doen maar nu ineens goed bij het andere werk leek te passen. Roodkapje is een volwassen vrouw geworden en lijkt de wolf te temmen. De zin ‘elle a vu le loup’, ze heeft de wolf gezien, die ik als titel gebruikte is een Franse uitdrukking die eveneens ontleend aan dit sprookje. Dit klassieke verhaal was van oorsprong geen kinderverhaal maar werd geschreven door Charles Perrault als waarschuwing aan de jongedames aan het hof van Lodewijk de Veertiende om niet met vreemde mannen mee te gaan. Het betekent ‘ze heeft haar maagdelijkheid verloren’.

     

    Hinke Schreuders bij We Like Art, april 2022, foto: Sonia Mangiapane

    De foto waarop ‘a perfect storm’ is gemaakt trok me aan vanwege de beweging die er in leek te zitten. Een vrouw rent met een sliert kinderen door een duinlandschap, tegen het wuivende helmgras in. Al lijken de figuranten in dit beeld plezier te hebben is het voor mij niet per se een vrolijke foto, ik kreeg er eerder het gevoel van een storm bij, alsof ze tegenwind hebben en van iets wegrennen of -vluchten.

     

    Detail a perfect storm (2022)

    Alle steken zijn in dezelfde diagonale richting van die denkbeeldige wind geborduurd, de lucht ‘stormachtig’ met grijsgroene wolken en loshangende draden, het met goudgaren geborduurde gras dat niet zacht maar eerder stug oogt versterkt dit gevoel. De uitdrukking ‘a perfect storm’ verwoordt eigenlijk hetzelfde, zoals het woordenboek zegt: een “unusual combination of events or things that produce an unusually bad or powerful result.”

     

    Hinke Schreuders, Speciale editie, the swan lake (2022)

    


Je maakte voor We Like Art twee nieuwe speciale edities, hoogwaardige prints met unieke geborduurde toevoegingen en kraaltjes, wil je daar iets over vertellen?

    Beide edities zijn gebaseerd op bestaande unieke werken. Zoals ik al vertelde worden mijn unieke werken gemaakt op originele bladzijdes die ik uit tijdschriften haal. Het werk ’the swan lake’ is ontstaan doordat ik de bewuste bladzijde – een prent achter op een Libelle uit 1952 – in een ander exemplaar van dezelfde Libelle nog eens tegenkwam.

     

    Hinke Schreuders, the swan lake (2022), detail

    Net als bij het originele werk bedekte ik de weerspiegeling van de zwaan in het water met borduursteken in dezelfde tint als het water om hem weg te ‘gummen’. Tegelijkertijd wordt hij door de structuur van het garen ook weer zichtbaarder. In de editie is dit borduursel met de foto mee gescand en afgedrukt, terwijl ik op de afzonderlijke afdrukken van de editie net als in het origineel her en der glanzende kraaltjes heb genaaid op plaatsen waar luchtbelletjes in het water te zien zijn.

     

    Hinke Scheuders, Speciale editie, ariadne’s thread (2022)

    De editie ‘ariadne’s thread’ heeft een andere ontstaansgeschiedenis. Dit werk is gebaseerd op een van de eerste ‘Works on paper’, uit 2008. Samen met We Like Art koos ik het uit om een editie van te maken, maar dat was nog niet zo eenvoudig: ik kon de herkomst van originele bladzijde na al die tijd niet zomaar meer achterhalen.

    Na een hoop speurwerk kwam ik terecht in de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag waar ik in het archief tientallen jaargangen van het handwerktijdschrift Ariadne uit de jaren ’50 en ’60 doorbladerde. Daar bleek de foto uiteindelijk in een nummer uit 1965 te staan, waarvan ik ergens op Marktplaats nog een exemplaar vond. Zo kon ik de maagdelijke bladzijde gebruiken om een ‘reprise’ van het werk te maken.

     

    Hinke Scheuders, ariadne’s thread (2022), detail

    De strakke lijnen van zwart wollen draad die het bovenlijf van de dame bedekken, zijn in één stuk genaaid, van linksboven naar rechtsonder, alsof ze door iets of iemand buiten beeld meegetrokken wordt.

     

    Hinke Schreuders, twee speciale edities bij We Like Art, april 2022, foto Sonia Mangiapane

    
Je toont ook 2 werken die inspelen op de actualiteit, de oorlog in Oekraïne. Hoe kwam je hiertoe?

    Dat is een nieuw element in m’n werk waarmee ik mezelf verraste. Ik had al een tijdje het plan om in het verlengde van de Works on paper ook eens op krantenfoto’s te gaan werken. Dat plan werd onverwacht praktijk toen eind februari de oorlog in Oekraïne uitbrak en ik acuut het gevoel had dat ik daar iets mee moest, op dat moment niet mijn gewone werk kon maken omdat de gebeurtenissen in Oekraïne ‘er voor zaten’.

     

    Hinke Schreuders, (12 maart 2022), detail

    Dat gevoel van urgentie kon ik kwijt in de foto’s over de oorlog die in de krant tegenkwam. Ik merkte daarbij dat de heftige beelden me dwongen tot een grovere, directere en minder ‘mooie’ manier van werken, met grote steken en loshangende draden.

     

    Hinke Schreuders, (25 februari 2022), detail

    Hoewel ik nog moet wennen aan de actualiteit van het onderwerp en zoekende ben naar hoe daar mee om te gaan, vind ik het een spannende ontwikkeling in mijn werk. Ik kan me voorstellen dat hiermee de eerste stappen in een nieuwe richting gezet zijn.

     

    Hinke Schreuders, (12 maart 2022), 2022

    Wat zijn je plannen voor de komende tijd?

    Op het moment ben ik bezig met een plan dat er een al hele tijd ligt: het uitbrengen van een mooi boek met een overzicht van mijn werk van de laatste twintig jaar. Bij tentoonstellingen zijn altijd maar momentopnames van het werk van een kunstenaar te zien waar een boek de ontwikkeling en rode draad, noem het een ‘oeuvre’, kan weergeven. Het is de bedoeling dat deze monografie eind dit jaar verschijnt.

    Al met al een flink project waarvoor eerste stappen nu zijn gezet: ik heb een fantastische vormgever gevonden en er ontstaat nu een idee over hoe dat boek er uit moet gaan zien. Het is ook een kostbaar project, ik ben bezig met het aanvragen van subsidies en binnenkort start ik een crowdfundactie via Voordekunst. Geïnteresseerden kunnen het boek dan voorfinancieren door alvast een exemplaar te bestellen en mij te helpen door bijvoorbeeld een speciale editie te kopen. Ook de opbrengsten van editie ’the swan lake’ steek ik waarschijnlijk in het boek.

     

    Hinke Schreuders bij We Like Art, april 2022, foto: Sonia Mangiapane

     

    Editie informatie
    • ariadne’s thread (2022)
    • 24 x 17,5 cm (1 zijkant is met de hand gescheurd)
    • Oplage 20
    • Prijs voor editienummers: 11/20: 550
    • Meerkosten verdiepte lijst met artglass: 140

     

    • the swan lake (2022)
    • 32 x 24 cm (inclusief witrand)
    • Oplage 20
    • Prijs voor editienummers: 11/20: 550
    • Meerkosten verdiepte lijst met artglass: 140
  6. JUUL KRAIJER – een nieuwe speciale editie

    Leave a Comment

    Juul Kraijer, ZWEIHEIT Museum Sinclair-Haus, Bad Homburg, Duitsland (2020), foto: Michael Habes

    Ook in haar fotografie maakt Juul Kraijer beelden die zich aan de tijd onttrekken. Haar surreële, indringende beelden zijn onafhankelijk van trend of modes. Ze bieden een rechtstreeks inkijkje in haar verbeelding. Het onderwerp blijft de jonge vrouw als gracieus en krachtig wezen. Ondoorgrondelijk ook.

     

    Juul Kraijer, Zonder titel (2014), 34,6 x 29,3 cm, oplage 8 (+ 2 AP)

    Voor haar nieuwste reeks werkte Juul samen met een nieuw Brits model. Na een langdurige zoektocht vond ze haar ideale roodharige model. Uit de nieuwe serie kozen we samen een speciale editie voor We Like Art: een raadselachtig en soeverein portret met zaadpluizen. We vroegen Juul naar haar werk, de speciale editie en naar de bijzondere video die in première gaat.

     

    Untitled photograph, 40,4 x 37,5 cm (2021), oplage 8 (+ 2 AP).

    Hoi Juul, je maakte onlangs een nieuwe reeks fotowerken met een nieuw model. Kun je iets vertellen over je zoektocht naar dit model? Waar zocht je naar? 

    Voor een nieuw videowerk was ik op zoek naar een bijzonder gezicht. Het zou mijn eerste videowerk worden waarop een groot deel van de tijd uitsluitend een gezicht te zien zou zijn, dus het moest een gezicht zijn wat het werk kon dragen: ingetogen, enigszins vergeestelijkt en met een serene kracht. En op een bepaalde manier neutraal, een gezicht dat het individu en het nu kon overstijgen.

    Een lange zoektocht langs castingbureau’s en werkelijk alle hoeken en gaten van het internet bracht me uiteindelijk bij Esme, een jeugdig model en actrice uit Londen. Een schoonheid met een huid wit als albast en rode krullen tot haar middel. De krullen bleek ze helaas te hebben afgeknipt.

     

    Juul Kraijer, videostill: Wenn du der Träumer bist, bin ich dein Traum (2022)

    Maar ze kon geweldig goed poseren zoals ik het nodig heb: met engelengeduld en met haar aandacht helemaal naar binnen gekeerd. En niet alleen voor het videowerk maar ook voor foto’s met slangen over haar gezicht heen kronkelend. Dat was overigens op haar eigen verzoek, ze wilde heel graag ook een sessie met slangen. Lucky me!

    Net als mijn andere modellen die met dieren poseren is ze heel kalm, respectvol en open naar de dieren toe. Ze benadert ze niet vanuit een superioriteitsgevoel maar gelijkwaardig, als ander wezen, één op één.

     

    Juul Kraijer, Untitled (speciale editie voor We Like Art) (2022), 33 x 26 cm, oplage 30 (+ 2 AP).

    Je maakte voor We Like Art een speciale editie, wil je daar iets over vertellen? Hoe het beeld tot stand kwam, hoe je op het idee kwam?

    Ik werk al een tijd aan een serie foto’s met als titel ‘hemi’. Ik experimenteer met objecten die gehalveerd zijn of maar half zichtbaar. Het werk van deze editie komt uit dat onderzoek voort. Ik had een heleboel zaadpluis verzameld, het gezicht van het model gaat half verscholen onder deze donzige vederlichte wolk. Het was de afsluiter van onze driedaagse sessie en erna zat werkelijk mijn hele studio en ook heel Esme onder het pluis!

     

    Juul Kraijer, videopremière: Wenn du der Träumer bist, bin ich dein Traum (2022)

    Je hebt de afgelopen tijd ook hard gewerkt aan een nieuw videowerk, we zijn heel benieuwd, kun je er wat over vertellen?

    Het Makersloket, een fantastisch coronasteunproject van de Rotterdamse Stichting Droom en Daad, heeft me de kans gegeven een idee te realiseren waar ik al lang mee rondliep: een videowerk met een hommel.

    Mijn foto’s en video’s beeldden tot nu toe geënsceneerde situaties af. Zie je een schorpioen op een gezicht dan heeft die schorpioen ook daadwerkelijk in mijn studio op dat gezicht gezeten. Maar hommels laten zich niet dresseren en kunnen daarnaast steken, dus dit idee viel eenvoudigweg niet te ensceneren.

     

    Juul Kraijer, videostill: Wenn du der Träumer bist, bin ich dein Traum (2022)

    De enige manier om dit werk te maken was om de voorwaarde dat het ook daadwerkelijk zo moet hebben bestaan los te laten. Het laatste wat je moet zijn als kunstenaar is dogmatisch. Het werd dus een experiment met Visual Effects. Superspannend! Via via kwam ik in contact met een Canadese specialist die net een honingbij had gebouwd voor een Oostenrijkse documentaire over een dag uit het leven van een bij. Hij heeft een levensechte digitale hommel voor me gemaakt, en die volgens mijn choreografische aanwijzingen in de opnamen van Esme gemonteerd.

    We hebben maandenlang versies uitgewisseld, via internet van Calgary naar Rotterdam en vice versa. Zo’n samenwerking was ook nieuw voor me. En dan ook nog zonder elkaar ooit ontmoet te hebben, alles ‘remote’.

    Het resulterende videowerk heet ‘Wenn du der Träumer bist, bin ich dein Traum’, een regel uit een gedicht van Rainer Maria Rilke, één van mijn favoriete auteurs.

     

    Juul Kraijer, ZWEIHEIT Museum Sinclair-Haus, Bad Homburg, Duitsland (2020), foto: Michael Habes

    Je werkt in verschillende media: video, fotografie, beeldhouwkunst, collage en tekenkunst. Hoe verhoudt zich dat voor je? Werk je in alle technieken tegelijkertijd of werk je meer in periodes?

    Ik zou mezelf het liefste vermenigvuldigen en in al deze technieken tegelijk werken! Ik loop altijd over van de ideeën en vind het zowel heerlijk om lekker ruig met klei te werken als om me te verliezen in de minutieuze details van een collage. Het probleem is tijd.

    Als alleenstaande moeder is tijd al helemaal een ding. Noodgedwongen werk ik dus in periodes: in het eerste coronajaar bijvoorbeeld maakte ik in de afzondering van mijn atelier collages en tekeningen. De afgelopen tijd, nu werken met modellen weer kan, ben ik vooral met video en fotografie bezig geweest.

     

    Juul Kraijer, Untitled (2018-2019), charcoal on paper, 125,3 x 162,6 cm

    Wat zijn je plannen voor de komende tijd?

    Ik heb net weer een shoot gedaan met de geweldige Franse contorsioniste met wie ik vaak werk. Ze was voor een optreden in Amsterdam en kwam daarna een paar dagen naar Rotterdam. De komende tijd zal ik bezig zijn met de oogst van die sessie. Er zitten veelbelovende beelden bij!

     

    Over de editie
    • Juul Kraijer
    • Untitled (2022),
    • Afmetingen: 33 x 26 cm,
    • Oplage: oplage 30 (+ 2 AP)
    • Prijs: € 550 (incl 9% btw, excl verzending)
    • Meerprijs verdiepte lijst met artglass: € 175

     

    Portret Juul Kraijer door Uma Valliathu Narayanan Achari

    Juul Kraijer (Assen, 1970) studeerde van 1989 tot 1994 aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam. Ze had onder meer solotentoonstellingen in het Stedelijk Museum Schiedam (1998), het Stedelijk Museum Amsterdam (2001), het Gemeentemuseum Den Haag (2006), Kunsthalle Giessen (DE) (2014) en het Drents Museum (2015), Huis Marseille Amsterdam (2017), Museum Sinclair-Haus, Bad Homburg, Duitsland (2020) en De Ketelfactory, Schiedam (2021).

    Haar werk bevindt zich o.a. in de collectie van het Museum of Modern Art, New York, het Museum of Contemporary Art Kiasma, Helsinki, het MONA Tasmanië, het Museum Kunst Palast Düsseldorf, het Kupferstichkabinett, Berlijn, Huis Marseille Amsterdam en het Museum Moderner Kunst, Wenen. Tevens won ze diverse prijzen, waaronder de Charlotte Köhlerprijs (1998), de Pendrecht Cultuurprijs (2000) en de Philip Morris Kunstprijs (2004).

  7. THOMAS TRUM – Two Curved Lines (2020)

    Leave a Comment

    Studio Thomas Trum met de serie Two Curved Lines ‘in progress’.

    Enorme viltstiften, wegmarkeringsmachines en kwasten gemonteerd aan boormachines worden stuk voor stuk ingezet om tot nieuwe ontdekkingen te komen. Trum pioniert door te vertrouwen op trial-and-error: juist door de uitkomst van zijn experimenten niet te kennen, ontstaan er composities vol energie en snelheid.

     

    Presentatie Thomas Trum in de Artspace van de AkzoNobel Art Foundation (2021)

    De toonaangevende AkzoNobel Art Foundation bestaat 25 jaar, dat moet gevierd worden. Om de feestvreugde te vergroten ontwikkelde de Art Foundation samen met We Like Art een aantal scherp geprijsde jubileum-edities van geliefde kunstenaars uit de collectie. Deze werken in oplage worden aangeboden aan de medewerkers van AkzoNobel. Om zo thuis te kunnen genieten van een stukje van de collectie.

    Een beperkt aantal exemplaren is beschikbaar voor de volgers van We Like Art. Hieronder een overzicht van de beschikbare edities van Thomas Trum. De 8 jubileumedities van de andere kunstenaars vind je hier: LINK.

     

    Thomas Trum in zijn studio

    Hoe begin je aan een nieuw werk of een nieuwe reeks werken?

    Een nieuw werk vertrekt vaak vanuit inspiratie uit nieuwe technieken of materialen. Zo heb ik twee jaar geleden een dag met de wegbelijningsmannen van Heijmans meegedraaid, dat was een vertrekpunt om met wegbelijning machines te gaan werken.

    Die machine heb ik nu gebruikt voor de editie van AkzoNobel. Die processen zijn vaak best langdurig, opgedane kennis of inspiratie kan weer later een toepassing vinden in een werk.

     

    Colorchangingline in de studio (2019)

    Bestaat er voor jou zoiets als een gemiddelde werkdag qua indeling en bezigheden?

    Ik probeer een strak ritme te vinden in mijn werk. Als ik studio tijd heb begin ik vaak om 07:30 uur op de studio met een espresso en dan de mail door te nemen. Vervolgens duik ik snel de rest van de dag de werkplaats in. Vaak tot 18:00 uur.

    Kun je voor ons je atelier omschrijven?

    Mijn atelier is eigenlijk een grote ruimte waar alle plekken met elkaar in verbinding staan. Het is een oude loods van 180m2 met een grote raampartij op het westen, waar aan het einde van de middag de zon lekker binnen komt.

     

    Thomas Trum werkend aan Two Curved Lines

    Achter in mijn werkplaats heb ik een opslag gebouwd met stellingkasten en daarboven op een kantoor waar ik computerwerk kan doen. 50m2 Van mijn studio is werkruimte. Het liefste werk ik altijd aan een project te gelijk, dus dat betekent wel dat ik vaak goed moet opruimen. Ik kan beter werken in een lege ruimte.

    Je maakt veel werk waarbij de handeling van het schilderen, verf spuiten dan wel inkt opbrengen centraal staat. Hoe is dit zo gekomen?

    Ik denk dat het met mijn achtergrond van graffiti en huisschilder te maken heeft. Ook ben ik al heel mijn leven enorm geïnteresseerd in sporen maken, vooral sporen van grote voertuigen fascineren me.

     

    Show @ Galerie Vivid, Rotterdam

    Schildersgereedschappen hebben uiteraard bepaalde eigenschapen die weer zorgen voor een specifiek spoor. De gereedschappen waar ik mee werk kies en ontwikkel ik zorgvuldig bij het beeld dat ik wil gaan maken. Uiteindelijk zijn mijn werken vaak snelle simpele handelingen die uit enkele lijnen bestaan.

     

    Colorchangingline (2019)

    Wanneer is een werk voor jou af?

    Als het een bepaalde perfectie heeft bereikt, een werk moet er altijd zo simpel en minimaal mogelijk uit zien. Ik maak ook echt heel veel werken die nooit iemand ziet.

     

    Studio met Two Curved Lines van Thomas Trum ‘in progress’

    Kun je iets vertellen over Two Curved Lines (2020), de serie van 75 werken voor AkzoNobel?

    Dit is een serie werken die bestaat uit een continue doorgaande kleur veranderende lijn, waar bij een lijn twee keer over het oppervlak gaat.

    Ik maak veel werken met kronkelende lijnen waar cirkels in ontstaan, die maak ik met viltstiften. Bij deze werken is gebruik gemaakt van een moderne airless verfspuit die op een statief is gemonteerd. Vervolgens draait het oppervlak rond en blijft de verfspuit op dezelfde plek. Er ontstaan zo een perfecte curves in het werk.

    De lijnen in de werken sluiten dus eigenlijk allemaal op elkaar aan, waardoor ik denk dat het een interessante serie is. De kleuren zijn gemaakt met de mengpasta pigmenten die in de Sikkens mengmachines zitten, met Acomix om precies te zijn.

     

    5 werken uit de reeks bij We Like Art op kantoor

    Is het bijzonder om voor een bedrijf als AkzoNobel een nieuwe serie werken te maken?

    Uiteraard, ik ben nogal een verf-nerd, hoe vet is het dat het grootste verfbedrijf ter wereld geïnteresseerd is in mijn werk; één en al compliment.

    Wil je nog iets kwijt over de Akzo Nobel als bedrijfscollectie?

    Het is één van de meest interessante bedrijfscollecties die ik zo ken met veel grote voorbeelden. Uiteraard omdat ik met name erg geïnteresseerd ben in schilderkunst, en de collectie bevat waanzinnige werken, denk aan Robert Zandvliet of Bernard Frize.

     

    Poolcafe, foto: Rubén-Dario

    Wat zijn je plannen voor de nabije toekomst?

    Ik zit te denken om een cursus sneeuwschuiven te gaan oefenen. Wat mij een ultieme bij baan lijkt, is in de winter bij hevige sneeuwval in een formatie van meerdere sneeuwruimers over snelwegen rijden om deze weer vrij te maken. Eigenlijk ultieme lijnen trekken.

    Daarnaast ben ik bezig om mijn werk vergroten, dus kijken of andere elementen zoals hoogwerkers of assistenten kunnen resulteren tot een grotere schaal. Denk aan minimum van 10m2, en daarin echt de grens opzoeken.

     

     

    Speciale AkzoNobel Editie

     

    Collect The Collection edities in de AkzoNobel Artspace

    Thomas Trum studeerde aan de Design Academy Eindhoven in 2014 and was een resident aan de Calcutta Art Research Foundation in 2016. Hij had tentoonstellingen in Het Noordbrabants Museum, Mini Galerie, Galerie Vivid, Het Nieuwe Instituut, Gerhard Hofland Gallery, De Kunsthal, The Hole Gallery (NY), Designmuseum Gent en bij Galerie Conrads in Berlijn. Zijn werk is vertegenwoordigd in talloze collecties.

     

    Thomas Trum overzicht

     

  8. Sigrid Calon: WOVEN GRIDS

    Leave a Comment

    Met haar kunstenaarsboek To the extend of / \ | & – en de gelijknamige riso-prints brak Sigrid Calon internationaal door op art book fairs in Milaan, Basel, Los Angeles en New York. Haar werk werd aangekocht door instituten als het MoMa, Victoria & Albert Museum, Stedelijk Museum Amsterdam, Museum Boijmans van Beuningen en Museum De Pont. Ze werkte samen met onder andere Swatch, Uniqlo en Forbo.

    NB Alle 40 werken uit de reeks WOVEN GRIDS staan onderaan het interview.

     

    Sigrid Calon, Woven Grids @ We Like Art 2022 (foto Hans Wilschut)

    In het TextielLab, de specialistische werkplaats van het TextielMuseum in Tilburg, maakte Sigrid een nieuwe reeks werken voor We Like Art. Een sterk staaltje grafische wallpower. De details en de heldere kleuren van de textielwerken zijn fantastisch!

    Deze serie van 40 unieke werken is een nieuwe stap in de ontwikkeling van Calon’s volledig eigen beeldtaal. De referentie met haar laatste risoboek, Squares and Circles is voelbaar aanwezig. Door de materialisering van Jacquard geweven wol ontstaat er een extra structuur, beweging en nieuwe beleving ten opzichte van de risoprints die we zo goed van haar kennen.

     

    Sigrid Calon in haar studio

    Hoi Sigrid, jij staat bekend als een echte wizard op het gebied van de risografie. Kun je aan ons als leek uitleggen wat een risoprint ook alweer is? Hoe werkt het proces?

    Je kunt het werken met een risoprinter zien als een geautomatiseerde combinatie van stencilen en zeefdrukken. Met de volle kleuren of met een rastering en verschillende drukgangen kun je “spelen” met kleurgradaties en kleurovergangen.

    Je voert hetzelfde papier dan meerdere keren door de machine, waar je dan een andere kleur hebt ingestopt en aanstuurt met een andere vorm of ontwerp. Je moet wel accepteren dat er kleine “imperfecties” ontstaan, maar daar hou ik juist van en het maakt de uitkomst ook steeds weer uniek.

     

    Sigrid Calon, Woven Grids, riso publicatie (2022)

    Waarom sluit de risotechniek zo goed aan op jouw oeuvre?

    Ik werk graag vanuit het materiaal – of vanuit een bepaalde situatie, dat kan een locatie zijn of een handeling of techniek. Ik probeer dan bijvoorbeeld een heldere, eenvoudig ogende ingreep te doen – of ik beperk me juist tot wat de kaders aangeven.

    Toen ik begon met de riso, had het bedrijf maar 8 kleuren om mee te werken. Dan kun je dat zien als een beperking of juist als een uitdaging om te kijken wat je met 8 kleuren kunt doen.

     

    Sigrid Calon, Woven Grids

    Het fijne van de riso is ook de DIY-mentaliteit. Je kunt dus op een redelijk eenvoudige en toegankelijke manier experimenteren en je hebt meteen resultaat om te beoordelen. Door zelf te werken met de machine, kom je erachter waar de grenzen liggen en zo kun je proberen het maximale eruit te halen.

    Zo is mijn eerste boek ontstaan en de eerste serie risoprints (2012/2013). Vanuit de beeldentaal die toen ontstond is weer veel ander nieuw werk ontstaan. Soms heb ik de riso ook gebruikt om details te benadrukken door fragmenten enorm op te blazen.

     

    Studio Sigrid Calon met WOVEN GRIDS

    Je hebt een speciale riso publicatie gemaakt voor bij de serie Woven Grids, maak je dit soort drukwerk in eigen beheer?

    Ja, ik heb mijn eigen risomachine en het is gewoon heerlijk om te doen! Ik wilde deze publicatie ook graag maken omdat de editie bestaat uit 40 unieke werken die ontstaan zijn in een serie. Als de werken hun weg vinden naar afzonderlijke plekken lijkt het mij voor de kopers een toegevoegde waarde als ze kunnen zien wat het geheel is geweest.

     

    Interieur met Woven Grids

    Kun je iets vertellen over het voortraject van de serie textielwerken die je speciaal voor We Like Art gemaakt hebt?

    Naar aanleiding van mijn tweede grote risoboek (2020) heb ik besloten om een systeem te ontwikkelen waardoor ik eigenlijk van elk werk uit het boek een vertaling kan maken naar een geweven wandkleed/object. De werken uit het boek zijn in veel gevallen opgebouwd uit verschillende rasters en kleuren over elkaar heen.

     

    Testen voor de serie Woven Grids @ TextielLab Tilburg

    Ik heb heel veel tijd gestoken om dit in het Textielmuseum te ontwikkelen. Het is een enorm leuk en uitdagend spel om te zoeken naar het beste resultaat. Ik had er zoveel lol in dat ik het niet alleen wilde gebruiken voor de werken uit het boek, maar ook voor nieuw en ander werk.

    Met Michiel en Carolien van We Like Art had ik al heel lang een soort afspraak om iets bijzonders voor ze te maken, waarbij zij wellicht dachten aan een unieke risoprint, leek mij juist dit nieuwe weefwerk interessant, dus dat stelde ik voor en ze waren meteen enthousiast. Ik heb vervolgens nieuwe eenvoudige grafische composties gemaakt met een deel van de vormentaal uit het boek en met de geweven rasters in mijn achterhoofd.

     

    Work in progress – TextielLab, Tilburg

    Werkte je al eerder met het TextielLab in Tilburg? Kun je iets over het maakproces vertellen?

    Jazeker, ik kom er al heel erg lang. Het gaat met vlagen, soms een hele tijd niet (als ik met andere materialen en technieken werk), dan weer periodes heel erg intensief zoals de laatste tijd en dat is altijd heerlijk!

    Het is een unieke en bijzondere plek en ik bof natuurlijk dat het bij mij ‘om de hoek’ is. Het maakproces is een samenwerking. Door mijn achtergrond weet ik al veel van bindingen en weet ik redelijk goed wat ik wil, maar het blijft een onderzoek naar het gebruik van de juiste garens en de juiste spanning op de machine. Naast het creatieve is het ook een machinaal proces, dus de machine moet wel enigszins lekker lopen en niet om de 5 minuten vast gaan zitten.

     

    Woven Grids (2022)

    De wevers zijn dus belangrijk en ook de productontwikkelaars die precies weten hóe alles digitaal om te zetten. Zij hebben enorm veel ervaring, bovendien is er een constante ontwikkeling; er komen telkens nieuwe garens op de markt waarmee je weer andere effecten kan creëren. In het lab denken en helpen ze mee om te bereiken wat jij in je hoofd hebt.

     

    Sigrid Calon, Woven Grids @ We Like Art (2022), foto: Hans Wilschut

    Met deze WOVEN GRIDS speel je een heerlijk spel met kleur, lijnen, vlakverdeling en rasters. De werken hebben een grafische abstracte kwaliteit en een tactiele uitstraling. Ben je blij met het resultaat?

    Heel erg blij! Het zijn werken die van een afstandje het grafische aspect benadrukken, het zijn relatief eenvoudige composities – maar krachtig genoeg om je over te blijven verwonderen. Als je dichterbij komt openbaart zich een nieuwe wereld vol details en tactiliteit. Ik vind dat een mooie combi.

     

    Detail – zij aanzicht van een Woven Grids werk

    Ik laat in deze serie ook de schoonheid van de kwetsbaarheid zien. De werken zijn ook letterlijk kwetsbaarder doordat ik de randen niet heb afgewerkt. Maar hoe prachtig is een rafel, een pluisje of een loshangende draad! Het zet je aan het denken over wanneer iets perfect is. Eigenlijk is dat dezelfde eigenschap waarom ik zo van riso hou – de imperfectie is juist wat het perfect maakt.

     

    Woven Grids fotoshoot

    Wat zijn je plannen voor de komende tijd?

    Op dit moment ben ik resident bij het Europees Keramisch Werk Centrum (EKWC) in Oisterwijk. Ik mag hier 3 maanden onderzoek aan het doen met kleisoorten en glazuren. Het is super intens, maar ik geniet elke minuut.

    In mei ga ik een week naar Mazamet in Zuid Frankrijk, daar ga ik samenwerken met NAP LABS, zij hebben veel expertise in code & programming, ze willen interactieve werken van kunstenaars op de markt gaan brengen. Het is dezelfde partij waarmee ik heb samengewerkt aan de bewegende lichtinstallatie voor de Kalverpassage in Amsterdam.

     

    Sigrid Calon, foto: Jan Willem Kaldenbach

    En als Corona het toelaat dan heb ik in de zomer nog een keramiek-residency van 3 maanden in Arita in Japan! Voorlopig ben ik dus even onder de pannen. 😉

     

    Twee werken uit de reeks WOVEN GRIDS

    Over de editie
    • Sigrid Calon
    • WOVEN GRIDS serie SC_1
    • 40 unieke werken, elk oplage 1 + 1 AP
    • techniek: Jacquard weefsel van wol & trevira, spieraam
    • afmeting: 65 x 65 cm
    • Alle werken worden vergezeld door een bijzondere genummerde en gesigneerde riso publicatie met de ontwerpen van de hele reeks
    • Prijs per editie: 850
    • Verzending in een op maat gemaakte doos: 15
  9. Dagmar van Weeghel | IN HER SPIRIT | lezersaanbieding Tableau

    Leave a Comment

    Haags Historisch Museum, Alexine Tinne, Fotograaf – haar wereldbeeld,  foto: Billie-Jo Kru

    “Haar portretten van haar Nederlandse, mediterrane en Afrikaanse reisgenoten getuigen van een opmerkelijk egalitaire kijk op de wereld.”

    Alexine Tinne (1835 – 1869) was in de negentiende eeuw wereldberoemd als Afrika reiziger. Ze was bovendien een van de belangrijkste pioniers uit de begintijd van de fotografie in Nederland. Nieuw onderzoek naar haar leven en werk is aanleiding voor een herwaardering van de fotografe. Het Haags Historisch Museum presenteert een compleet overzicht van het fotografisch oeuvre van Alexine Tinne. Initiatiefnemer en fotograaf Dagmar van Weeghel vertelt over haar fascinatie met Tinne.

     

    Dagmar van Weeghel met Alexine Tinne

    “Ik vond echt dat haar verhaal verteld moest worden. Tot 2017 had ik nog nooit van Alexine Tinne gehoord. Niet als reiziger en niet als fotograaf. En dat terwijl ze toch wel tot een van de meest markante vrouwen van de Nederlandse geschiedenis gerekend kan worden. Ze was op diverse vlakken een echte pionier en haar tijd ver vooruit. Dat ik haar naam niet kende vond ik raar.

    Ik heb een film en fotografie opleiding gevolgd en ik kan me niet herinneren dat ooit iemand haar naam heeft laten vallen. Daarnaast deel ik veel overeenkomsten met haar als vrouw, fotograaf en als reiziger in Afrika. Eigenlijk trad ik zelf 150 jaar later, zonder het te weten, enigszins in haar voetsporen. Hoe kon het dat ik haar niet kende?

     

    Haags Historisch Museum, Alexine Tinne, Fotograaf – haar wereldbeeld,  foto: Gerrit Scheurs

    Toen ik op zoek ging naar meer informatie over haar kwam ik erachter dat er wel over haar is geschreven, maar dan met name over haar onverschrokken reizen, haar vrouw-zijn, en haar onstuimige karakter, alles op basis van archieven, dagboeken en brieven. Er was weinig aandacht voor haar fotografie en beeldtaal. En juist die fotografie is zo bijzonder!

    Van vrouwen met een sociale achtergrond als Tinne werd in Europa 160 jaar geleden verwacht dat ze bordurend met de kinderen achter het fornuis staan. Ik vind het heel bijzonder hoe Alexine brak met al die verwachtingen en tradities. En daarin lijk ik misschien wel op haar. Ik vertrok op mijn 20e ook alleen naar Afrika met een camera om Afrikaanse wilde honden te filmen.

     

    Haags Historisch Museum, Alexine Tinne, Fotograaf – haar wereldbeeld,  foto: Billie-Jo Krul

    Wie ze echt was zullen we nooit helemaal weten, dat geeft ook niet. Maar haar nalatenschap als fotograaf vertelt een bijzonder verhaal, we vertellen dit samen met het museum en de Universiteit Leiden in deze tentoonstelling.

    Ik vond een fantastische partner voor mijn zoektocht in het team van het Haags Historisch Museum in 2017, zij hadden al zoveel kennis in huis over Alexine na een tentoonstelling in 2012. Vorig jaar kwam gastconservator Maartje van den Heuvel van de Leidsche universiteit ons team met haar fotohistorische expertise versterken en zo kwam deze mooie tentoonstelling tot stand. Heel bijzonder allemaal. 

    Ik ontdekte aan de hand van haar fotografie, dat in de laatste jaren voorafgaand aan haar dood, haar levensvisie anders lijkt te zijn geworden: heel vrijdenkend. Ze lijkt inclusiever te denken en te voelen vanuit een meer egalitair wereldbeeld. Het bijzondere van de foto’s die ze toen van haar reisgezellen (haar nieuwe familie noemde ze hen) van verschillende huidskleur en komaf in Noord-Afrika maakte of liet maken, is dat zij hen als gelijkwaardig portretteert.

     

    Een portret van personen uit het reisgezelschap van Alexine Tinne

    De portretten die ze maakte zijn mede daardoor heel bijzonder voor die tijd. Heel anders dan de oriëntalistische of antropologische fotografie die we kennen uit die periode. In deze benadering zit ook een verwantschap met mijn eigen werk. De ervaringen in Afrika hebben mij ook gevormd en veranderd. Ik kan me daarom goed voorstellen dat dat ook het geval moet zijn geweest voor Alexine.

    Ik heb jarenlang in de archieven samen met Diana Timmer van het Haags Historisch Museum bewijzen gezocht. Dat was belangrijk voor mij. Ik wilde zeker weten dat ze in haar werk vrijdenkend en norm doorbrekend was. Zeker met haar achtergrond, haar familie verdiende een fortuin in de plantages. Ik ben er heel trots op dat we deze nieuwe bevindingen en haar complete fotografische oeuvre (voor zover bekend) presenteren. Het zet haar in een heel nieuw daglicht.”

     

    Dagmar van Weeghel, Lareine (2020)

    Hoe zou je jouw relatie met Alexine omschrijven na al die jaren onderzoek?

    “Ik wilde het liefst onder haar huid kruipen. Ik was echt gefixeerd op haar fotografische nalatenschap en de persoon die daaruit naar voren kwam. Ik heb veel geïnvesteerd in dit project en onderzoek, alles uit eigen middelen. Dat doe je denk ik alleen als je de urgentie zo sterk voelt om het verhaal te vertellen.

    Natuurlijk fantaseer ik over de vraag hoe Alexine dit allemaal zou vinden. Soms stel ik me voor dat ze een stukje met me oploopt op het Lange Voorhout als ik naar het museum loop. Beiden in een hoepeljurk of juist beiden in een spijkerbroek. Er zit 160 jaar tussen maar we zijn twee eigengereide vrouwen onder elkaar, pratend over fotografie, reizen in Afrika en onze ervaringen. Ik hoop dat ze het heel mooi zou vinden wat we hebben neergezet over haar. En ergens denk ik ook dat ze zou zeggen: ‘En terecht eindelijk die erkenning!”

     

    Dagmar van Weeghel, speciale Tableau aanbieding: In her Spirit (2021)

    Over de speciale Tableau lezersaanbieding

    “Het model op de foto’s is Neeltje de Vries. Ik ken haar al meer dan tien jaar en zij is iemand die mij erg aan Alexine deed denken. Samen werkten we meer dan 3 jaar aan deze serie.

    We zien een schim van een rennende Alexine in haar huis aan de Lange Voorhout in den Haag. Geïnspireerd door de Spirit Photography uit de 19e eeuw waar men de ‘geest’ van een overleden persoon zou vastleggen met het idee dat spirituele energieën door fotografie gevangen konden worden.

    In de boeken die over Alexine geschreven zijn, las ik steeds hoe ze als jonge meid graag door de gangen van haar huis rende, ze verkleedde zich veel en deed aan rollenspellen. Toen we deze opname maakten waren Neeltje en ik even helemaal alleen in dat grote pand. We hadden net een portret in de voorkamer beneden geschoten en waren eigenlijk klaar.  Ik liep nog even naar de eerste verdieping en besloot even extra stil te staan waar ik mij bevond. Ik stond in dat prachtige trappenhuis en ineens zag ik heel helder dat beeld van Alexine die in dat trappenhuis door de gangen rende. Een geestverschijning als tijdmachine.”

     

    Dagmar van Weeghel, In Her Spirit (2021)

    INFORMATIE OVER DE EDITIE

    In samenwerking met Tableau bieden we exclusief de mogelijkheid het werk In her Spirit te kopen in een gesigneerde oplage van 40 exemplaren. Bestel het werk hieronder in de webshop.

    Dagmar van Weeghel
    In her Spirit (2021)

    • Hoogwaardige pigmentdruk, oplage 40
    • 40,5 x 27 cm
    • € 500,-
    • Ingelijst (zonder glas): € 625,-
    • Het werk is op een label gesigneerd en genummerd door de kunstenaar
    • Dit werk is in een kleine oplage ook op groot formaat beschikbaar, mail ons voor meer info: info@welikeart.nl

     

    Haags Historisch Museum, Alexine Tinne, Fotograaf – haar wereldbeeld, foto’s uit de Diaspora serie van Dagmar van Weeghel, foto: Billie-Jo Krul

    Over Dagmar van Weeghel

    Dagmar van Weeghel is verhalenverteller pur sang. Verhalen van vrouwen die een verleden hebben in Afrika, het continent dat de fotograaf goed kent. In haar werk onderzoekt ze de uitdagingen van Afrikaanse immigranten in Europa. In de fotoportretten figureren vaak vrouwen die in Europa aan een nieuwe toekomst bouwen. Ze vraagt hen om voor haar te poseren en zij delen met haar hun bijzondere persoonlijke achtergrondverhalen. De veerkracht en power van deze vrouwen zijn het eigenlijke onderwerp van de krachtige portretten.

     

    Alexine Tinne, Fotograaf – haar wereldbeeld, Haags Historisch Museum, t/m 12 juni 2022 (www.haagshistorischmuseum.nl)

     

     

    Lees Tableau met 50% korting!

    Exclusieve aanbieding voor de volgers van We Like Art: een abonnement op Tableau Magazine, het toonaangevende magazine over fine arts, de kunstmarkt en kunstbeurzen, boordevol kunsthistorische verhalen, actuele highlights en interviews. We Like Art lezers krijgen 50% korting. Je betaalt € 27,50 in plaats van € 55 voor een jaarabonnement. Hier lees je meer over deze mooie actie: LINK.

  10. RAUW: twee speciale edities voor Museum het Rembrandthuis

    Leave a Comment

    RAUW in Museum Het Rembrandthuis. Foto: Mark Bolk

    Het menselijk lichaam verbeelden zoals het is – dat is niet zo vanzelfsprekend. We idealiseren al eeuwen ons eigen en andermans voorkomen. Nu doen we dat met Photoshop, plastische chirurgie en filters op sociale media. In de zeventiende eeuw deden ze dat in kunstwerken. Maar Rembrandt niet. Hij keek met een open en nieuwsgierige blik naar anderen ー en naar zichzelf ー en gaf mensen vaak heel realistisch weer.

    In de groepstentoonstelling RAUW vormen Rembrandts etsen de inleiding voor het werk van dertien hedendaagse kunstenaars. Centraal staan kunstwerken van Melanie Bonajo, Marlene Dumas, Alix Marie, Buhlebezwe Siwani, Alex Farrar, Rineke Dijkstra, Paul Kooiker, Shannon Finnegan, Milan Gies, Jeroen Schokkin, Verena Blok, Aline Thomassen en Natasja Kensmil.

     

    Aline Thomassen, Zonder titel (2021), 20 hoogwaardige prints met handmatige toevoegingen in aquarel

    Twee speciale edities voor RAUW

    Aline Thomassen
    Aline Thomassen (1964) bouwt al jaren aan een oeuvre van expressieve aquarellen en tekeningen. In een heel eigen handschrift op vaak grote formaten verbeeldt ze vrouwfiguren. Sensueel – soms onheilspellend of ongemakkelijk. Ze won een aantal jaren geleden de Jeanne Oosting Prijs voor schilderkunst met haar overrompelende monumentale aquarellen. Hier lees je een interview met Aline (link).

    Bij de tentoonstelling verschijnen 2 bijzondere speciale edities. Aline Thomassen maakte een indringend vrouwenportret in oplage met toevoegingen in aquarel. Elk werk is daardoor uniek.

     

    Alix Marie, Bruise

    Alix Marie, Bruise (2021), hoogwaardige pigment print, oplage 25

    Alix Marie
    Alix Marie (1989) is een Franse kunstenaar die fotografie vaak combineert met beeldhouwkunst. In de reeks waar Bruise onderdeel van is onderzoekt ze de overeenkomsten tussen huid en foto’s, beide worden gekenmerkt door een kwetsbaar oppervlak en beide zijn vatbaar voor misinterpretatie.

    Uit de zaaltekst bij Bruise in Museum het Rembrandthuis: Op dit werk van Alix Marie is de menselijke huid extreem uitvergroot. De structuur en verkleuring zijn goed zichtbaar. Volgens de kunstenaar hoeven we deze “imperfecties” namelijk niet te verhullen. Zij laat het lichaam zien zoals het is, inclusief de grote blauwe plek. Haar werk is daarmee een protest tegen de heersende definities van schoonheid. Marie zei hierover: ‘De druk om er op een bepaalde manier uit te zien, beschadigt mensen.’

    Van Alix Marie brengen we de foto-editie van het werk Bruise. Een blauwe plek, mooi abstract en pijnlijk tegelijk. Bekijk vooral meer werk van deze Franse kunstenaar: link

    Beide edities kun je onderaan deze pagina bestellen

     

    Still. Melanie Bonajo, Pee on Presidents, 2012. Courtesy de kunstenaar en AKINCI gallery

    OVER DE TENTOONSTELLING
    Alle kunstenaars in deze tentoonstelling geven een realistische kijk op het menselijk lichaam, zijn natuurlijke functies en de manieren waarop we onszelf presenteren aan de buitenwereld. Een welkom en ontnuchterend alternatief voor het heersende ideaalbeeld. De kunstwerken zijn soms kwetsbaar, soms krachtig, soms confronterend, maar altijd rauw. RAUW is van 22 januari t/m 22 mei 2022 te zien in Museum Het Rembrandthuis. Ook maakt het museum een online talkshow en een podcast over beeldvorming en zelfbeeld in tijden van sociale media.

     

    Rembrandt, etsen van een waterende vrouw en man

    Het natuurlijke lichaam
    In het eerste deel van RAUW gaat het over het menselijk lichaam en al zijn natuurlijke functies. Marlene Dumas en Melanie Bonajo richten zich in hun kunstwerken op een alledaagse handeling: plassen. De vrouw op de lithografie van Dumas is ontdaan van al haar persoonlijke kenmerken, haar vulva is bijna abstract; zonder context of sensuele onthulling doet dat lichaamsdeel niet langer erotisch aan.

     

    Marlene Dumas, Urinating Woman, 1996

    Bonajo’s videowerk Pee on Presidents toont ruim 500 foto’s van vrouwen die plassen in de openbare ruimte. Dit is nog niet zo makkelijk; de vrouwen zoeken een geschikte schuilplaats en wringen zich in allerlei bochten. In de fotowerken van zowel Alix Marie als Paul Kooiker ligt de nadruk op de menselijke huid. Door (soms extreem) in te zoomen, worden “imperfecties” als hielkloven of een grote blauwe plek goed zichtbaar – deze mogen er volgens beide kunstenaars gewoon zijn.

     

    RAUW in Museum Het Rembrandthuis. Foto: Mark Bolk

    Buhlebezwe Siwani toont in haar videowerk Ziseright iBabiez een reinigingsritueel dat ook een symbolische en spirituele waarde heeft, waarin het Zwarte lichaam centraal staat. De kunstwerken van Alex Farrar en Rineke Dijkstra bieden een zachte blik op het lichaam; Farrar pleit met zijn
    “zweetschilderijen” voor een herwaardering van zweten, terwijl Dijkstra in haar fotoserie het krachtige en tegelijk meegaande lichaam van vrouwen vlak na een bevalling heeft vastgelegd.

    De schakel tussen de beide tentoonstellingszalen zijn twee kunstwerken van Shannon Finnegan: meubilair waarmee hen verwijst naar problemen die mensen met een fysieke beperking hebben. Finnegan biedt bezoekers een moment van rust, maar houdt publieke instellingen ook een spiegel voor door de teksten op de meubelstukken.

     

    Melanie Bonajo, Thank You For Hurting Me, I Really Needed That, 2005-2015. Courtesy de kunstenaar en AKINCI Gallery

    Beeldvorming en zelfbeeld
    In het tweede deel van de tentoonstelling gaat het over de manieren waarop we onszelf presenteren aan de buitenwereld, en hoe we naar anderen kijken. In de kunstwerken van Melanie Bonajo en Natasja Kensmil wordt zelfpromotie in twijfel getrokken. Bonajo fotografeerde zichzelf voor haar ‘anti-selfies’ elke keer dat ze huilde, terwijl Kensmil de schaduwzijde van regentessenportretten toont.

     

    Aline Thomassen, Zonder titel (2018)

    Milan Gies en Verena Blok richten zich in hun beider werk op beeldvorming van mannelijkheid. Gies fotografeert thuisloze mannen die grotendeels onzichtbaar zijn in onze samenleving. Blok zoekt met haar intieme Polaroids naar “een zachtere man” binnen de machocultuur in Polen.

     

    RAUW in Museum Het Rembrandthuis. Foto: Mark Bolk

    De kunstwerken van Aline Thomassen en Jeroen Schokkin gaan over universele menselijke ervaringen. Thomassen duikt onder de huid van de vrouwen op haar grote aquarellen: ze kijkt voorbij het uiterlijk en toont de sporen van verlies, liefde, pijn en dood. De ruimtelijke installatie van Schokkin, opgebouwd uit mallen van zijn eigen lichaamsdelen, vertegenwoordigt de confrontatie van de kunstenaar met zijn vergankelijkheid.

    RAUW is t/m 22 mei 2022 te zien in Museum Het Rembrandthuis, Amsterdam.

  11. THE FOUNTAIN SERIES van Rutger de Vries

    Leave a Comment

    Onderaan deze pagina staan de 30 werken van The Fountain Series.

     

    CMYK Extinguishers (2016), Foto: Gert-Jan van Rooij

    Het werk van De Vries wordt beïnvloed door de tradities van de schilderkunst en van de conceptuele kunst. Het schilders gebaar wordt bij elk project uitbesteed aan zelfontwikkelde gereedschappen en computergestuurde machines. De Vries zorgt voor de randvoorwaarden van een werk. De apparatuur bepaalt de compositie, vorm en intensiteit van de geautomatiseerde schilderijen en wandschilderingen.

     

    Portret Rutger de Vries, Photo by Andrea Karch

    Vanuit zijn atelier in Berlijn werkt hij aan diverse projecten in binnen- en buitenland. Van permanente installaties (Het Nieuwe Instituut, Rotterdam, Capital C, Amsterdam) tot tijdelijke ingrepen in openbare- of tentoonstellingsruimtes.

     

    Rutger de Vries, Color Disperser, 2019, Photo by Jan Tengbergen

    We zijn heel trots dat Rutger de Vries speciaal voor We Like Art weer een reeks unieke werken maakte. Met een nieuwe zelfgebouwde verfmachine heeft hij multiples gemaakt, alle 30 werken zijn uniek (en vriendelijk geprijsd). Zijn vorige We Like Art editie was een groot succes. We vroegen hem naar de nieuwe reeks unieke werken: The Fountain Series.

     

     

    Rutger de Vries, Colorscape #1 (2017), foto: José-Biscaya

    Hoe kwam je tot deze nieuwe  reeks multiples?

    Zoals vaak is een nieuwe werk bij mij een reactie op een vorig werk of een element daarvan, ook in dit geval. Een aantal jaar geleden dacht ik: wat gebeurt er als ik een tuin-sprinkler koppel aan een brandblusser gevuld met verf en die in de ruimte spuit? Daar heb ik toen een aantal ruimtevullende installaties mee gemaakt waaronder Colorscape #1 (2017) en Spectrum (2017).

     

    Rutger de Vries, Spectrum (2017), foto: Gert-Jan van Rooij

    Geïntrigeerd door met name zwenk sproeiers (een buis met gaatjes die door middel van druk water, of in mijn geval verf als een bewegende waaier verspreidt) ben ik zelf sprinklers gaan ontwerpen en toepassen in mijn installaties. De buis met gaatjes is hiermee een terugkomend element geworden in mijn werk.

    Rutger de Vries, Fountain Series #11 (2022)

    De laatste tijd ben ik veel aan het onderzoeken of en hoe ik de principes van deze sprinkler installaties kan toepassen op een andere schaal. Zo ben ik spuitkopjes voor spuitbussen gaan ontwerpen om te kijken wat ik daarmee kan. Één van die spuitkopjes bestaat uit een klein buisje met gaatjes en na veel experimenteren met verschillende lengtes, diktes, aantal gaatjes, grote en afstand van gaatjes ben ik tot het perfecte buisje gekomen die de basis vormt voor de Fountain Series.

    Rutger de Vries, de Fountain Series in de maak in het atelier in Berlijn

    Omdat ik hou van tegenstellingen, rigide tegenover het ongecontroleerde, besloot ik de spuitkop te bevestigen aan een verticale rails, waarmee je perfect rechte lijnen kan trekken. Iets wat in contrast staat met de vrije beweging waar een spuitbus normaal gesproken voor gebruikt wordt. Hiermee ben ik gaan spuiten op papier met verschillende kleuren zodat er gradients ontstaan in een wisselwerking tussen strakke lijnen en ongecontroleerde spetters en druipers.

    Waar komt de titel FOUNTAIN SERIES vandaan?

    De titel is afgeleid van Split-fountain of Split-fount een term die gebruikt wordt in de grafische wereld voor een techniek, vaak toegepast in zeefdruk en offset. Bij deze techniek worden er twee of meerdere kleuren inkt op de zeef of inktrol gebruikt waardoor er in de print een kleurverloop ontstaat.

     

    Rutger de Vries, de Fountain Series in het atelier (2021)

    In december 2020 vroegen we je: Wat zijn je plannen voor de nabije toekomst? Je antwoordde toen:
    Het is natuurlijk nu een rare tijd door de corona crisis. Hierdoor zijn er een aantal tentoonstellingen en projecten van mij uitgesteld tot volgend jaar. Ik sta te popelen om daarmee aan de slag te gaan. Ik ben momenteel veel aan het experimenteren in mijn atelier, waarbij ik mijn mechanische installaties en software gedreven machines meer samen probeer te brengen.

     

    Rutger de Vries, Remix (2021), op BIG ART ism Mini Galerie,  foto Pierre Zylstra

    Hoe is dat nu? En zijn er nog steeds projecten uitgesteld door de corona perikelen?
    Ja, helaas wel. Ook zijn er een aantal projecten helemaal niet doorgegaan, wat erg jammer is. Gelukkig heb ik een paar maanden geleden nog wel flink kunnen uitpakken tijdens Big Art op het Hembrugterrein, wat wel echt heel fijn was. Dus hopelijk wordt alles snel weer een beetje normaal en kan alles wat is blijven liggen weer opgestart worden.

     

    Rutger de Vries, Fountain Series (2021) ingelijst

    FOUNTAIN SERIES (2021)
    • Techniek: Acryl spuitverf op papier
    • Maat: 65 x 50 cm
    • Oplage: 30 unieke multiples
    • Prijs per werk: € 495
    • Wij kunnen het inlijsten voor je verzorgen. Laat ons ajb weten (bv via opmerkingen bij je bestelling) welke lijst je voorkeur heeft:
    • Lijstoptie 1: witte Barth lijst verdiept met artglass, meerkosten: € 165
    • Lijstoptie 2: witte houtfineer lijst verdiept met artglass, meerkosten € 265 (zie bovenstaande foto)
    • Gespreid betalen? Je kunt gebruik maken van de KunstKoop van het Mondriaan Fonds
    • Let op: de intense kleuren van de werken zijn lastig te fotograferen
  12. LYNNE LEEGTE | ‘Asparagus after Coorte’

    Leave a Comment

    De uitgesproken publieksfavoriet in onze stand op Art Rotterdam 2021 was de tafel met het bosje asperges van Lynne Leegte. Veel beursbezoekers doken meteen af op dit frêle beeldhouwwerk van albast. We zijn heel blij dat we met Lynne nu een speciale editie kunnen presenteren van de ‘Asparagus after Coorte’. We vroegen haar naar het werk en de inspiratie.

     

    De start van het werk aan ‘Asparagus after Coorte’

    Hoi Lynne, kun je vertellen hoe je op het idee kwam voor dit bijzondere project?

    Bij elk bezoek naar het Rijksmuseum ga ik even langs mijn favorieten: de zeeslagen van Willem van de Velde, het Arrangement in Yellow and Gray van Whistler, de Hazewindhond van Quellinus, alles van Frans Hals en altijd naar zaal 2.24. Daar hangen de schilderijen van Adriaen Coorte (1665-1707). Kleine, adembenemende stillevens die me iedere keer weer verrassen.

     

    ‘Asparagus after Coorte’ in progress

    Vooral het ‘Stilleven met Asperges’ heeft me altijd geïntrigeerd: de bleke transparantie van de asperges die samen een blok van licht vormen, gebundeld door een stukje touw. Zag ik er al die jaren lang al een sculptuur in? Zonder dat het tot me doordrong waarom juist dit stilleven me zo intrigeerde?

    Zeven jaar geleden zette ik de eerste stap en maakte een gipsen afgietsel van een verse bos asperges. Om allerlei redenen bleven ze nog lang onaangeroerd. Ik was eigenlijk bang om platte 3D-kopie van het origineel te maken.

     

    Reproductie van het schilderij van Adriaen Coorte in het atelier

    Uiteindelijk overwon ik mijn gipsmodel en mijn twijfel en begon aan de zoektocht in een perfect stuk albast. In januari 2020 begon dit beeld te ontstaan.

    Mijn band met het schilderij werd intensiever tijdens het maken van het beeld. Coorte’s perfectie en zijn gebruik van lichtval stimuleerden mij. Langzaam verschenen de asperges uit de steen. Eerst in grove lijnen, daarna steeds meer gedetailleerd. Toen de voltooiing naderde werd het effect van het licht op het albast steeds sterker.

     

    Asparagus after Coorte (2021), hoogwaardige pigmentdruk in baklijst, oplage 35, 38×34 cm

    Dit was het dus. Daarom moest ik dit maken, vanwege het magische licht op en vanuit de albasten asperges.

    Hoe verhoudt zich in jouw ogen de sculptuur tot de foto van het beeld?

    Mijn werk speelt zich vaak af in meerdere disciplines. Deze disciplines overlappen elkaar en vullen elkaar aan. In mijn foto’s ensceneer ik situaties met maquettes, poppenhuizen, beelden van vergankelijk materiaal of sculpturen. Bedside is daar een goed een voorbeeld van, net zoals Asparagus after Coorte.

     

    Bedside (2015), hoogwaardige pigmentdruk, 57 x 85,5 cm

     

    Ik wilde de stilte en de magie van dit beeld op de foto vastleggen. De versteende asperges heb ik in een sobere setting geënsceneerd. Dat moment, zoals ik het ervaren heb, is hiermee voor altijd bevroren. De combinatie van de twee disciplines maakt deze foto misschien wel extra stil.

     

    Napkin, atelier 2021

    Wat zijn je plannen voor de komende tijd?

    Er lopen diverse projecten door elkaar. Die afwisseling bevalt me goed. Er is tijd om keuzes te laten bezinken.

    Ik ben bezig met een installatie van gebruikte albasten servetten op tafels. De servetten zijn verfrommeld en gebruikt, hier en daar zie je nog de hardnekkige gesteven vouwen. Het is een beeld van een voorbije sociale situatie. Je kijkt ernaar vanuit een andere schaal beleving, hierdoor kun je het ook zien als een driedimensionaal model van een berg- of poollandschap. Je zou de strakke vouwen ook kunnen associëren met de coördinaten van een landkaart.

     

    Atelier Lynne Leegte, 2021

    Schaalmodellen van landschappen waren vroeger erg populair. Je ziet ze tegenwoordig nog wel in grote vitrines in musea. Het Teylers Museum in Haarlem heeft een hele mooie in de collectie. Je ziet daar hoe de wereld er uitzag voor de menselijke interventie: met rijke bebossing, meanderende rivieren en ijskappen.

     

    Lynne Leegte in haar atelier

    Mijn installatie balanceert tussen een verstild beeld van een voorbije sociale gelegenheid en een drie dimensionale registratie van een berglandschap.

    Ik noemde al een aantal van mijn favorieten in het Rijksmuseum. Frans Hals is er een van. In mijn achterhoofd is zijn schilderwijze aanwezig terwijl ik beeldhouw aan een reeks nieuwe kragen van albast. Ik wil zijn toets overbrengen in steen.

     

    Collar, 2021

    De laatste tijd breng ik veel door in zaal 2.15 vanwege de zeeslagen van Willem van de Velde. Hoe schilderde hij de golven? Kun je golven beeldhouwen, hoe leg je ze vast? Deze uitdaging ben ik aangegaan.

     

    Speciale editie, Asparagus after Coorte

    Lynne Leegte (1965, Luton) maakt installaties, sculpturen en foto’s. In haar werk heerst een tijdloze rust, reflectie en een gevoel van melancholie. Haar werk is op tal van tentoonstellingen getoond en is vertegenwoordigd in diverse particuliere en bedrijfscollecties. Ook op de komende editie van Art Rotterdam tonen we weer een bijzondere sculptuur van Leegte.

    Luistertip: In deze aflevering van Springvossen bezoekt Robert van Altena Lynne Leegte in haar studio net buiten Amsterdam voor een gesprek over haar werk. Als uitgangspunt van het gesprek dient het beeld van de Asperges dat dan bijna voltooid is. In het nieuwste magazine KM staat een artikel van Anke Roder.

     

    Asparagus after Coorte (2021), hoogwaardige pigmentdruk in notenhouten baklijst (zonder glas), 38 x 34 cm, oplage 35 + 3AP, € 475

     

     

  13. HANS WILSCHUT | Het Stenen Hoofd

    Leave a Comment

    Deze meer dan 100-jarige havenpier, schuin tegenover de voormalige graansilo, heeft inmiddels een heel ander aanzien; de loodsen zijn gesloopt en van de kop in het IJ resten alleen de heipalen. Weinig mensen weten van de voormalige functie van dit havenhoofd, dat decennialang dienst deed als aanlegsteiger voor bezoekende toeristenschepen en oorlogsbodems. Het Stenen Hoofd was oorspronkelijk bedoeld om de Rotterdamse Holland-Amerika Lijn aan Amsterdam te binden.

     

    Het Stenen Hoofd III, Amsterdam, 114 x 150 cm, ook beschikbaar als Parool editie

    Hans Wilschuts presentatie Het Stenen Hoofd is t/m 12 december te zien bij We Like Art, Leliëndaalstraat 4. Open op dinsdag en donderdag van 11.00 tot 17.00 uur en op zondag van 13.00 tot 17.00 uur. Altijd fijn als je van tevoren laat weten dat je langs komt.

    Bij de presentatie van de monumentale foto’s van het Stenen Hoofd verschijnt een speciale aanbieding voor de lezers van Parool, voor meer informatie zie de PS van zaterdag 13 november (PDF).

    Hans Wilschut (1966, Ridderkerk) fotografeert industriële en stedelijke landschappen – bij voorkeur ’s avonds en ’s nachts. Door gebruik te maken van lange sluitertijden ontstaat er vaak een wonderlijk buitenaards licht op zijn foto’s. Deze plassen licht, de afwezigheid van mensen, de ontregelende camerastandpunten geven zijn foto’s een onthechte en romantische lading. De universele moderne stad, van Lagos tot Amsterdam; losgezongen van haar bewoners en gebruikers.

     

    Hans Wilschut bekijkt zijn presentatie Het Stenen Hoofd bij We Like Art

    We vroegen Hans Wilschut naar zijn werk en de serie het Stenen Hoofd.

    Jij maakt veel werk op locatie waarvoor je vaak naar het buitenland reist, hoe heb je de afgelopen 2 jaar ervaren?

    Al heb ik de laatste vier jaar een aantal projecten gedaan binnen het Nederlandse landschap werk ik al ruim 20 jaar aan een oeuvre over megalopolissen. Het is mijn ijkpunt om steeds weer naar de metropool terug te keren en daarnaast ook het meest urgente thema voor mij. De afgelopen twee jaar werd het allemaal lastiger door de corona pandemie. Waardoor ik vaak op ‘reis’ ging in mijn archief op zoek naar pareltjes die ik over het hoofd kon hebben gezien.

    Mijn atelier is sowieso de plek waar ik de helft van de tijd doorbreng. De afgelopen twee jaar heb ik de rust gebruikt voor een onderwerp dat dichterbij lag. De tentoonstelling over het uit de hand gelopen toerisme in het Oostenrijkse Hallstatt in Kunsthal Rotterdam was daar een resultaat van.

     

    Hans Wilschut, Camouflage, Rotterdam (2006)

    Kun je omschrijven hoe je aan een nieuw fotoproject begint?

    Het kan beginnen met een nieuwsbericht over een urbane situatie, meestal over een gebeurtenis die mij raakt en waar ik het gevoel bij heb er iets aan toe te kunnen voegen. Laten we het ‘na het nieuws’ noemen, een interessant en ongrijpbare gebied. Mijn fotografie en research voeden een behoefte in mij, die de media niet meer nodig acht te verslaan, het is niet langer nieuws.

     

    Hans Wilschut aan het werk op locatie

    Kennelijk kan ik mij niet zo goed neerleggen bij deze vluchtigheid en voel ik de noodzaak langer bij iets stil te staan. Zo begint het vaak. Een fotoproject helpt mij dan een eigen tijd te vinden voor onderwerpen die mij en mijn medemens raken. Het is daarbij mijn grootste uitdaging te streven naar projecten die fungeren als sleutelmomenten van de tijd waarin we leven.

     

    Hans Wilschut, Het Stenen Hoofd I, Amsterdam, 114 x 150 cm, ook beschikbaar als Parool editie.

    Wist je toen je de eerste foto van Het Stenen Hoofd gemaakt had dat het een serie zou worden? Wat boeide je aan die plek?

    De interesse voor Het Stenen Hoofd ontstond al jaren geleden. De omgeving van het Westerdok kende ik uit de tijd dat er nog loodsen stonden en het rangeerterrein er nog lag. Jarenlang was dit onontgonnen gebied en voor mij de leukste route om Amsterdam binnen te rijden. Je kwam langs het IJ en voelde je meteen vrij. Inmiddels is vrijwel de hele omgeving gegentrificeerd, behalve het Stenen Hoofd.

     

    Detail van het Stenen Hoofd III, Hans Wilschut

    Dankzij wijlen burgemeester van der Laan is het een plek van vrijheid geworden. Zelfs unieke nestelende zwaluwen bepalen er soms de gang van zaken. Na het maken van de eerste foto raakte ik betoverd door de schoonheid van dit landschap. Het water als natuur en aan weerszijden ervan de stad in transitie in een perfecte balans. Ik vroeg mij af of ik tijd monumentaal kon maken door dit landschap over een langere periode te fotograferen. Het is een serie of scene geworden uitgesmeerd over anderhalf jaar tijd.

     

    Hans Wilschut, Het Stenen Hoofd V, Amsterdam, 45 x 60 cm

    Kun je omschrijven hoe je praktisch te werk ging met de Stenen Hoofd reeks?

    Het begon met briefjes in brievenbussen, het standpunt moest worden geregeld. Ik had vrij snel geluk, bij een erg aardig stel was ik welkom. Ze hadden een drukbezette agenda, waardoor ik een afspraak ver van te voren moest maken. De luxe om voor bepaalde weersomstandigheden te kiezen had ik dus niet, ik nam het landschap zoals het kwam.

     

    Hans Wilschut, speciale Parool editie met lijst, 35 x 46,6 cm (info)

    Het werd een ritueel om aan het einde van een werkdag de trein naar Amsterdam te nemen naar het dak. Het gebouw waar ik op stond heeft een punt en op dat uiterste puntje stond ik steeds, vaak in volle wind. Ik maakte de foto intuïtief, zonder voorbeeld. Het is mooi om nu die kleine verschillen tussen de foto’s te ontdekken. Het ritueel hield op toen mijn gastheren verhuisden en de nieuwe bewoners geen zin hadden in een fotograaf op hun dak.

     

    Hans Wilschut, Context, Brasil, Sao Paulo, 2016

    Je bent vaak met meerdere langlopende projecten tegelijk bezig, kun je daar wat over vertellen?

    De afgelopen jaren heb ik naast tentoonstellingen een aantal boeken gemaakt over architectuur in verandering. Daarnaast was er de film La Nave over failed architecture in een buitenwijk van Napels. Deze projecten hadden een lange tijdsspanne waardoor ze goed te combineren waren.

     

    Hans Wilschut, Epicentre Beirut 2021

    Momenteel werk ik aan een archief over de stad Beiroet. Een jaar na de explosie ben ik er heen gereisd. Ik trof een stad aan in diepe crisis. Er was een groot brandstof- en watertekort. De tankwagens reden af en aan, maar verder was er weinig verkeer. Er waren nauwelijks mensen op straat. Het merendeel van de middenstand had de luiken gesloten. Het leger had zich verschanst tussen de duurste maar gesloten winkels en er stonden betonnen muren omheen. Dichterbij het epicentrum stond ik in het puin. De chaos was daar enorm, maar ook verder af was de architectuur de stille getuige van het trauma.

     

    Portret Hans Wilschut door Johan Nieuwenhuize

    Om mijzelf mentaal gezond te houden werk ik parallel aan een project in Denemarken. De gelijkenis tussen Nederland en dit bijna buurland is groot en ik voel mij er thuis. Ik ben begonnen met het fotograferen van boten in zeemanskerken. De nadruk ligt op de architectuur van de kerk en het samenspel met de modelboten. Het is bijna een metafoor voor hoop, die ik nodig heb om het andere project over Beiroet aan te kunnen.

     

    In de studio

    Je bent ooit opgeleid tot schilder, heeft dat je werk beïnvloedt?

    Opgeleid tot schilder zou ik het niet willen noemen, in mijn academietijd die maar kort duurde had ik wel die ambitie, maar de verf gedroeg zich niet naar wat ik voor mij zag. De stedelijke werkelijkheid werd mijn materiaal.

     

    Hans Wilschut, De Elf Steden, Fries Museum, Leeuwarden

    In principe is zoals voor veel kunstenaars mijn doel een kunstwerk te willen maken. Of dat kunstwerk succesvol wordt doet er niet zo toe. In fotografie voel ik mij het beste thuis. Er zijn foto’s die niemand ooit zal zien, ze hebben het niet gehaald tot een tentoonstelling of publicatie. Toch bestaan ze voor mij en dat is genoeg.

    Een overeenkomst die ik misschien met een schilder heb is dat een beeld moet kloppen. Ik zou niet kunnen omschrijven wat precies die criteria zijn, maar de foto moet beklijven en voor lange tijd interessant blijven. Al heeft fotografie van alle media traditioneel gezien wel de meest directe relatie tot de werkelijkheid, is het voor mij een medium geworden om die juist te bezingen.

     

    Hans Wilschut, Happy Valley, Hong Kong (2013)

    Met de vraag of het zo was als op de foto kan ik dus niet zo veel. Net als een schilder neem ik mijn poëtische vrijheid om de foto naar mijn hand te zetten. Hoe directer de foto is gemaakt hoe beter is wel mijn streven, maar meestal is post productie nodig. In veel van mijn foto’s is perspectief belangrijk, ik maak vaak gebruik van hoogwerkers om tot volledige vrijheid te komen. Het Stenen Hoofd was logischer om vanaf een gebouw te fotograferen, het stond precies op de grens van land en water.

     

    Hans Wilschut, Winery Ahrtal (2021)

    Wat zijn je plannen voor de komende tijd?

    Ik wil graag nog een hoofdstuk toevoegen aan het project over Hallstatt. Dat is nabij Guanzhou nagebouwd door een Chinees bedrijf. Het lijkt me hilarisch om het nagebouwde sentiment omringd door een Chinese megastad te fotograferen.

    Daarnaast zou ik komend jaar terug willen gaan naar Johannesburg. Ik heb er sinds 2008 een aantal keer langere perioden kunnen werken en zou nu graag een film maken over het Central Business District. Het fotoproject ‘The World In One Place’ gaat hieraan vooraf.

    Een uitnodiging om een residency te doen bij Nirox in The Cradle of Mankind lijkt mij een fantastische gelegenheid om een periode aan de film te schrijven. Het is dichtbij Johannesburg en desolaat genoeg om te kunnen reflecteren op het onderwerp. Maar ik realiseer mij goed dat de huidige tijd misschien andere plannen met mij heeft.

     

    Hans Wilschut, Het Stenen Hoofd @ We Like Art

    Hans Wilschut (Ridderkerk, 1966) legt zich al ruim vijfentwintig jaar toe op fotografie. Zijn oeuvre wordt gedomineerd door op zichzelf staande groot formaat fotowerken: extreem weidse en gedetailleerde landschaps- en stadsgezichten. Met grote aandacht voor het perspectief en zowel bij dag als ’s nachts neemt hij al jaren de mega-city als onderwerp. Hij doet veel vooronderzoek en maakt gebruik van hoogwerkers om totale vrijheid in zijn composities te bereiken.

    Zijn werk was te zien in onder meer New York, Parijs, Johannesburg, Shanghai, Bogota, Lagos en Pretoria en in verschillende Nederlandse musea. Hij publiceerde diverse boeken over aan architectuur gerelateerde onderwerpen. Recent won zijn debuut film ‘La Nave’ de Best Art Documentary Award op het Masterdoc festival in Los Angeles. Zijn werk is opgenomen in collecties van Museum Gouda, Nederlands Fotomuseum Rotterdam, Musée d’Elysee Lausanne, Centraal Museum Utrecht, Museum Boijmans Van Beuningen Rotterdam, Fries Museum Leeuwarden en recentelijk het Rijksmuseum Amsterdam.

  14. THEO JANSEN | tekeningen en nieuwe fossielen

    Leave a Comment

    Portret Theo Jansen door Aron Suveg

    De Strandbeesten van Theo Jansen zijn werkelijk overal te zien. Zijn kinetische kunstwerken zijn op tournee langs musea in Japan, Australië, Argentinië, China, Frankrijk, de VS en België. Artikelen verschenen onder meer in The Guardian en The New York Times, bij Taschen verscheen een kloek boek over de kunstenaar. We Like Art is in nauwe samenwerking met Theo Jansen ‘hofleverancier’ van zijn Strandbeestfossielen.

     

    Theo Jansen, Sabulosa Adolescens (1994), 29,5 x 43 cm, speciale editie:  350

     

    Theo Jansen werkt aan een oeuvre dat zich het beste op het strand laat zien. Met eenvoudige PVC elektriciteitsbuizen als voornaamste ingrediënt maakt hij grote kinetische machines. Voorwereldlijk ogende wezens die door de wind bezield raken en elegant over het strand bewegen.

    Theo streeft zelfredzaamheid van de Strandbeesten na, volgens hem zouden ze zelfstandig in kuddes op het strand moeten kunnen voortleven. Een droom, een utopie? Theo is er dagelijks mee bezig.

     

    Theo Jansen in zijn werkplaats in Ypenburg

    We krijgen uit binnen- en buitenland mails van liefhebbers van het werk van Theo Jansen. Eindelijk kunnen we weer een reeks nieuwe fossielen tonen op We Like Art. Onderaan deze pagina zie je alle nieuwe fossielen die te koop zijn. Goed om te weten: de prijs van de werken is inclusief verzending in een stevige kartonnen verpakking.

     

     

    Welke thema’s zijn belangrijk in jouw werk?

    De thema’s in mijn werk zijn evolutie , leven en verbazing. Het feit dat wij bestaan is iets wat mij dagelijks intrigeert. Als ik met mijn werk bezig ben dan komt die verbazing telkens weer naar boven, zij inspireert en motiveert mij om verder te gaan met mijn onderzoek naar leven. Ik realiseer mij dan weer even wat de essentie van het leven en de schepping is. Een neveneffect van mijn verbazing is dat deze overslaat op mensen die mijn werk zien.

    Mijn inspiratie wordt gevoed door de evolutietheorie, het strand, de natuur en het leven op zich. Het feit dat wij uit niets ontstaan zijn verwondert mij nog steeds in alle opzichten.

     

    Kun je ons iets vertellen over hoe je begint aan nieuw werk?

    Mijn werk is een optelsom van diverse processen; het plan dat talrijke ideeën vereist om te worden uitgevoerd. Meestal word ik ’s morgens wakker met een idee, ik bestudeer het idee , maak er soms een tekening van of ga meteen aan het werk. Helaas blijkt dat vaak het idee niet strookt met de werkelijkheid en zet het idee mij aan om een andere uitweg te zoeken.

     

     

    Animaris Longus

    Het materiaal waar ik mee werk protesteert dan tegen mijn idee, het wil wat anders. Mijn zoektocht bestaat uit de aanwijzingen van de buisjes die ik volg en die aanwijzingen blijken vaak veel beter te zijn dan mijn idee. Het pad is grillig en onvoorspelbaar. Als het resultaat klaar is, is er een creatie ontstaan waarvan ik regelmatig verstelt sta hoe mooi het is.

    Ik heb niet geprobeerd de schoonheid er in aan te brengen, deze is er als het ware door de buisjes zelf ingebracht en dat verwonderd mij en maakt mij een gelukkig mens. Mensen prijzen mij vaak om mijn werk maar eigenlijk is het het werk van de buisjes zelf.

     

     

    Hoe ziet je gemiddelde werkdag er uit?

    Om fit te zijn en mijn werk zo lang mogelijk vol te houden start ik mijn dagelijkse werkzaamheden met oefeningen en ga buiten op mijn balkon staan om de atmosfeer en frisse lucht op mij in te laten werken. Na het ontbijt werk ik mijn zakelijke dingen af, dat doe ik eerst om daar van af te zijn. Dan fiets ik naar het strand of een van mijn werkplaatsen en ga verder met mijn werk en experimenten. Zelfs de dag is onvoorspelbaar voor mij omdat mijn werk ook afhankelijk is van de weersomstandigheden, het kan zo maar zijn dat ik halverwege de dag besluit om naar het strand te gaan omdat het ineens een prachtige dag is geworden.

     

     

    Animaris Chalips (2008)

    Kun je voor ons je atelier/studio omschrijven?

    Ik heb drie ateliers; een in Delft, in een oud schoolgebouw(winter), een in Ypenburg (vroege lente en herfst) en een zomeratelier, het grootste atelier ter wereld, het strand. Mijn atelier in Delft heb ik al sinds ik besloot kunstenaar te worden. Toen ik met mijn strandbeesten begon heb ik specifieke machines ontworpen hiervoor; de cellenmachine, de tiewrapgordel en diverse mallen.

    Mijn atelier in Delft is vooral heel functioneel. Mijn werkplaats in Ypenburg dank ik aan een project dat ik van 2003-2007 voor de openbare ruimte in Ypenburg heb uitgevoerd. Deze werkplaats bevindt zich op een ongewone plek, langs het lawaai van de A13. Ik werk graag alleen in stilte, tussendoor pak ik vaak mijn gitaar om iets te spelen en mijn gedachte te verzetten.

     

     

    Met welk materiaal werk je graag – is kleurgebruik voor jou belangrijk?

    Elektriciteitspijp is het materiaal waar ik mee werk, ik heb af en toe wel eens een uitstapje gemaakt naar een ander soort materiaal maar keerde toch telkens weer terug naar het mij vertrouwde elektriciteitsbuis. De kleur van het materiaal vind ik prachtig, het is wat het is, ik voeg geen extra kleur toe.

    Waar streef je naar in je werk? Wanneer is een werk voor jou af?

    Een werk is voor mij af als ik geen zin meer heb om met iets door te gaan, als ik de geboden mogelijkheden heb onderzocht en zich geen nieuwe ideeën meer voordoen. Dan verklaar ik het beest tot uitgestorven. Ik streef er naar om wijzer te worden van de leefwijze en het functioneren van mijn strandbeesten.

     

     

    Recente tentoonstellingen van Theo Jansen: Universum Theo Jansen, Museum Prinsenhof, Delft, Bewogen beweging – Theo Jansen en Zoro Feigl, Verbeke Foundation, België, Strandbeest exhibition, Georgetown Festival, Maleisië, Strandbeest, the dreammachines of Theo Jansen, Exploratorium San Francisco, VS, Strandbeest, the dreammachines of Theo Jansen, Chicago Cultural Center, Chicago, VS, ANIMARIS, Akinci Gallery, Amsterdam, WorldExpo 2021, Dutch Pavillion, Dubai.

     

    Een poot in wording in het atelier in Delft

    Goed om te weten: de fossielen komen uit diverse generaties Strandbeesten. De zogenaamde flip flop bijvoorbeeld regelt het drukmechanisme in het beest.

    Veel van de de losse botjes zijn afkomstig van de Geneticus. De krukassen, drukmeters en flip flop’s komen in diverse Strandbeesten voor. Bij elk fossiel in de webshop staat aangegeven welke functie het had. Alle fossielen zijn enigszins verweerd omdat ze dienst gedaan hebben als onderdeel van een Strandbeest.

    Wij brengen geregeld nieuwe fossielen van Theo Jansen hier op We Like Art. Als je als eerste op de hoogte gehouden wil worden over een nieuwe reeks stuur ons dan svp een mail.

    Fotografie Theo Jansen: Loek van der Klis, Guus Dubbelman e.a.

  15. Wallpower van Rob Bouwman

    Leave a Comment

    Het echte schilderen is een combinatie van verf opbrengen en weghalen. Sporen maken in de natte verf met diverse gereedschappen. Van dichtbij zie je de haperingen in het wegduwen van de verf , dit geeft de schilderijen van Bouwman zo’n mooie zindering.

    Rob Bouwman maakte voor We Like Art een reeks van unieke werken op dik metallic papier. Deze werken zijn ingelijst in perspex en heel vriendelijk van prijs. Je ziet onderaan het interview de diverse multiples en een aantal beschikbare grote werken op paneel.

     

    Atelier Rob Bouwman 2021

    Hoe ziet een gemiddelde dag op je atelier eruit?

    Ik haal ’s morgens altijd eerst ergens een kop koffie. Daarna ga ik meteen naar mijn studio. Ik zet wat muziek op, meestal hip hop of jazz en begin te werken.

    Aangezien ik een heel duidelijk werkproces heb, weet ik waar ik mee moet beginnen en waar ik was gebleven. Vaak zijn het hele praktische werkzaamheden die ik uitvoer waaronder het bouwen van panelen of andere houtconstructies voor mijn objecten. Daarnaast het aanbrengen van een laklaag of het schuren en/of polijsten van een oppervlak.

    Het schilderen zelf plan ik altijd zo dat ik in de weken erna niet hoef te schuren en er zo geen stof in de natte olieverf komt. De schilderijen moeten een aantal maanden drogen voordat ze kunnen worden afgewerkt met een vernis. Eigenlijk is alles erop gericht tot het moment van schilderen.

     

    Atelier Rob Bouwman 2021

    Kleine werken maak ik zelf en de grotere plan ik in omdat ik daarvoor assistentie nodig heb. Het denkwerk doe ik graag thuis. Dan maak ik aantekeningen die ik in de studio ophang of ik bewaar ze om later nog eens te beoordelen. Het duurt altijd een tijd voordat ik ze daadwerkelijk ook uitwerk.

    Mijn werkproces doet me soms denken aan mijn grootvader die vakschilder was en met wie ik als kind veel tijd mee heb doorgebracht. Hij was een precieze en nette werker en dit vertaalt zich ook naar mijn eigen werk. Het schilderij blijft ondanks de illusie op het platte vlak voor mij ook een ding die je ophangt, neerzet of plaatst en die daarvoor aandacht verdient in al zijn facetten.

    Ik begin mijn werkdag meestal aan het einde van de ochtend en ga door tot net na middernacht. In de avond lijkt de tijd stil te staan, een fijn moment om dan foto’s te maken van bepaalde werken die al klaar zijn. Zo kan ik ze later nog eens bekijken en beoordelen op het scherm op onjuistheden die ik eventueel nog aanpas.

     

    Rob Bouwman in zijn studio

    Kun je je atelier omschrijven?

    Mijn atelier is in een oud handenarbeid lokaal in een schoolgebouw. Het is een fijne lichte ruimte met aan een kant veel ramen. Het beslaat twee open verdiepingen die boven wordt gescheiden door een grote plantenbak waaruit een aantal verschillende klimplanten naar beneden groeien.

    Ik wilde eigenlijk een soort oerwoud die de twee ruimtes af zou scheiden. Het onderste gedeelte is in tweeën verdeeld door dikke lamellen van plastic zodat stof en zaagsel in de eerste ruimte blijft. Een ingreep van Jan Maarten Voskuil die mij destijds aan dit atelier heeft geholpen. Het eerste gedeelte is de houtwerkplaats en daarnaast is er de schone ruimte waarin ik schilder en de schilderijen afwerk. Het allerfijnste vind ik het mooie licht dat binnenkomt.

     

    Rob Bouwman, detail van Untitled p0112021 (2021), 180 x 145 cm olieverf, alkyd op hout.

    Voor het eigenlijke ‘schilderwerk’ doe je heel wat handelingen om je panelen te
    prepareren, kun je daar iets over vertellen?

    Alle schilderijen en objecten worden tot in elk detail zelf gemaakt en afgewerkt. Ik besteed hier veel aandacht aan. De ondergrond vergt veel voorbereiding. Er worden vele lagen radiatorlak over elkaar heen aangebracht. Die worden vervolgens veelvoudig geschuurd en gepolijst tot een egaal glad oppervlak. Door dit gladde oppervlak blijft de olieverf er beter op liggen, laat de verfstreek zich duidelijker zien en zijn de kleuren vele malen helderder dan op een ondergrond van gesso.

     

    Atelier 2021

    De grote werken maak ik samen met mijn collega-kunstenaar Stefan Kasper die mij assisteert en met wie ik mijn zelf gemaakte grote schilder tools heel langzaam en precies door de dunne laag olieverf heen strijk. De kleuren gaan door het gladde oppervlak heel precies en nauwgezet in elkaar over en de streken laten elke schok en overgang duidelijk zien door middel van een klein verticaal lijntje. De olieverflaag zal niet dikker zijn dan een halve millimeter. Het lijkt bijna een soort röntgenfoto van de verf zelf.

     

    Rob Bouwman, zaaloverzicht Sebastian Fath Contemporary Mannheim.

    Wanneer vond je je eigen geluid als schilder?

    Tijdens mijn academiestudie werd mij geadviseerd door te gaan met fotografie en te stoppen met schilderen. Ze vonden mijn foto’s goed en wilden graag dat ik daar op door ging. Door dit advies werd ik destijds alleen maar gemotiveerder om door te gaan met schilderen aangezien ik niet zat te wachten op de complimenten die ik kreeg op mijn foto’s maar een spannendere uitdaging nodig had.

    Ik besloot toen om een eigen stempel te willen drukken op de schilderkunst. De gedachte dat verf slechts uit een vloeibare vormloze substantie bestond die ik moest gaan vormgeven in al zijn vrijheden en complexiteit was spannend en leek haast onmogelijk.

     

    Zaaloverzicht C&H Gallery Amsterdam, 2018.

    De schilderijen die ik toen maakte waren nog niet zoals ik het wilde, maar het was een startpunt naar een verftechnisch onderzoek waarin ik al vroeg begon met het willen laten uitkristalliseren van verf en de behandeling hiervan in een verfstreek. Verf die niet uitbeeldt of afbeeldt, maar alleen verbeeldt.  De suggestie van beeld in een verfstreek zo abstract als het maar kon.

    In 2008 ben ik naar New York gegaan om daar een tijd te studeren aan het Hunter college in Manhattan. Hier had ik les van Sanford Wurmfeld en gastcolleges van Mary Heilmann, Jo Bear en Robert Morris. Inspirerende kunstenaars van wie sommigen zeer ernstig en anderen heel open en ontspannen in hun kunstenaarschap stonden en hierover konden vertellen. Een aantal gesprekken met Sandford Wurmfeld waren destijds tekenend voor mijn ontwikkeling en ideeën rondom schilderkunst.

    Rob Bouwman, Untitled p0102021 (2021) 180 x 145cm, olieverf, alkyd op hout

    In deze tijd kwamen mijn ambities, vragen rondom schilderkunst en context meer naar boven. Mijn bezoekjes aan musea en vraagstukken over tentoonstellingsvormen waren het startpunt voor mijn objecten. Vraagstukken rondom de verhoudingen, het formaat, de context waarin een werk hangt en wat voor invloed dit heeft op onze waarneming en het beleven van onze menselijke maat.

    Inmiddels is het 2021 en ben ik gestaag bezig mijn oeuvre verder uit te breiden. Ik probeer meer in Duitsland te doen en ben erg blij met mijn komende solotentoonstelling bij Sebastian Fath Contemporary in februari 2022. Ik heb hier zin in en ben benieuwd hoe de mensen daar op mijn werk zullen reageren.

     

    Zijaanzicht van een werk van Rob Bouwman

    Het daadwerkelijke proces van schilderen is dat iets wat intuïtief gebeurt of voer je nauwgezet een plan uit?

    Ik houd het creatieve proces op gang door mijn dagelijkse routine in de studio aan te houden. Dit gaat allemaal volgens een bepaald plan en doorwerkt schema die ik in meer en mindere mate aanhoud. Intuïtie speelt natuurlijk altijd een rol en zie ik als iets wat sterker wordt door ervaring uit eerdere werken.

    Ik ga te werk als een soort beleidsmaker die vanuit bepaalde regels bedenkt wat wel en niet mag in het schilderij, en de overtreder die toch wil kijken hoe de regels kunnen worden doorbroken en opgerekt zodat er ruimte blijft voor eventuele verrassingen.

    Untitled p0212020 (2020),  80 x 60 cm, acrylic, water based primer en hout

    Ik werk meestal in series die zich binnen een aantal jaren ontwikkelen. Momenteel werk ik aan een aantal series waarbij ik de zeefdruk techniek betrek en me meer interesseer voor nieuwe pigmenten als ingreep – waarbij de kleuren zich anders laten zien op een donkere ondergrond en een lichte ondergrond.

    De diverse series onderscheiden zich in hun materiaal en hun vorm, maar ze gaan alle over hoe wij verf waarnemen, de illusie van het platte vlak en onze verhouding met beeld en het schilderij.

     

    Atelier 2021

    Beschouw je het schilderen als een spel dat ernstig gespeeld moet worden?

    Natuurlijk moet er een spel gespeeld worden en hoe ernstig die is, bepaalt ieder voor zich. Persoonlijk denk ik dat de ernst niet compleet de overhand moet nemen omdat het werk dan rigide en saai kan worden. Maar daarentegen is een bepaalde concentratie en focus wel van belang om een oeuvre tot stand te brengen dat opvalt en het verschil maakt.

    Wanneer er geen ernst is of een focus waar ik liever over spreek, kan je werk onverschillig en achteloos overkomen. Het blijft een spel tussen je focus, je eigen opgestelde regels, om die van tijd tot op te rekken en te doorbreken. Hoe ernstig die gespeeld wordt heeft te maken met je innerlijke drive, het spelplezier en je ambitie binnen de schilderkunst. Of dit laatste nu waar wordt gemaakt of niet, is het enige wat je niet helemaal in de hand hebt.

     

    Multiple voor We Like Art (check de zijaanzichten in de webshop)

    Wat kun je vertellen over de reeks multiples die je voor ons maakte?

    Deze multiples zijn ontstaan met als uitgangspunt kleine studies voor grotere werken te gaan maken. In deze studies heb ik me gericht op twee ‘mengingen’ van boven naar benden en van links naar rechts, waarbij de kleuren eerst werden aangebracht in diagonale en horizontale vlakken. Hierdoor ontstaat er een grid dat zich in meer en mindere mate laat zien.

    Het beeld zweeft als het ware in zijn eigen constructie van handelingen en kleurmengingen die het heeft ondergaan. In bepaald opzicht staan ze op zichzelf en blijven ze niet alleen een studie. Dit was ook de reden om ze aan te bieden en in te lijsten. Om het zwevende element te benadrukken heb ik ze laten plaatsen in een perspex box.

     

    Multiple voor We Like Art

    Wat zijn je plannen voor de komende tijd?

    Binnen vier weken word ik een trotse vader van een dochter. Ze is onze eerste dochter naast mijn beide stiefzoons. Met mijn verloofde ga ik me natuurlijk eerst concentreren op de zorg en het creëren van een fijn thuis voor het gezin.

    Wat betreft het werk heb ik besloten om in verschillende series door te werken. Zo wil ik nieuwe zwart-wit schilderijen ontwikkelen in combinatie met de nieuwe interferentie pigmenten die hopelijk tegen het einde van 2022 klaar zullen zijn.

     

    Multiple voor We Like Art

    Daarnaast ben ik bezig met nieuwe unieke zeefdrukken in combinatie met schilderen en meer gekleurde werken met nieuwe mica pigmenten. Vincent Uilenbroek en ik schilderen en zeefdrukken om de beurten over elkaars werk heen, wat verrassende resultaten geeft. Wij hebben allebei de wens om hierop door te gaan.

    Verder wil ik samen met mijn verloofde een balans vinden tussen werk en ontspanning. We hebben zo een gezin waar we voor gaan zorgen en die me een andere kant van het leven laten zien en het daarbij komende geluk.

    Untitled p0112021 (2021), 180 x 145 cm, olieverf, alkyd op hout

    Rob Bouwman woont en werkt in Haarlem. Hij studeerde aan het Frank Mohr Institute in Groningen en Hunter College NYC. Hij heeft deelgenomen aan verschillende tentoonstellingen in binnen en buitenland o.a. Prospects & Concepts – Art Rotterdam (Rotterdam), It’s a small world after all, Sebastian Fath Contemporary (Mannheim), Schau Fenster (Berlin), ‘Setting action / Defining moment’, C&H Gallery (Amsterdam).

    Ook is hij meerdere malen genomineerd voor de koninklijke prijs voor vrije schilderkunst en werd hij ondersteund door het Mondriaan Fonds. Zijn werk is opgenomen in diverse collecties in binnen- en buitenland, waaronder de collecties van Stedelijk Museum Schiedam en Buitenlandse Zaken.

  16. Michelle Piergoelam – The Untangled Tales

    Leave a Comment

    Haar mysterieuze foto’s vielen ons meteen op tijdens haar afstudeertentoonstelling aan de KABK in Den Haag. Na haar afstuderen kreeg Michelle Piergoelam (1997) al veel aandacht.

    Ze won de tweede prijs story-telling van de Zilveren Camera met een tentoonstelling in Museum Hilversum, en ook bij de Selection Of Dutch Photography Award viel ze al in de prijzen. Haar indrukwekkende fotoboek The Untangled Tales, ontworpen door Sybren Kuiper is momenteel genomineerd voor de Kassel Dummy Award 2020.

     

    Michelle Piergoelam, Angisa – Fight (2020), 60 x 40 cm

    Piergoelam verbeeldt mythen en sprookjes die in Suriname van generatie op generatie werden overgedragen. Haar fascinatie en research zette haar onder meer op het spoor van de fabel Anansi de spin en op de geheimtaal van gevouwen hoofdoeken, de angisa. Haar foto’s blazen de functie en poëzie van gekleurde Afrikaanse stoffen nieuw leven in.

    In de 19e eeuw namen de door Surinaamse vrouwen gedragen hoofddoeken bijzondere vormen aan. Vrouwen konden door de stijfgesteven hoofddoeken op een bepaalde manier te vouwen, boodschappen aan elkaar doorgeven.

    In het werk Angisa – Fight (2020) zien we een bedrukte stof met figuren en tekst. De prints op de angisa stoffen verwijzen naar gebeurtenissen in de periode waarin de stof is gemaakt.

    De stof van Angisa – Fight verwijst naar de afschaffing van de slavernij. De randen van de stof zijn omzoomd met een dieprode gebreide draad. In het midden van de hoofddoek is een parelspeld te zien, samen met nog een paar minder opvallende spelden blijft het als een hoed in deze vorm. Onder in het beeld is een boomstronk te zien, de twee driehoekige punten van de hoofddoek lijken op de vleugels van een vlinder, die elk moment weg kan vliegen.

     

    Installatie afstudeerproject op KABK – 2020

    We vroegen Michelle Piergoelam naar haar werk en haar serie The Untangled Tales.

    Vlak na je afstuderen was je al te zien bij de Zilveren Camera tentoonstelling en bij de Selection Of Dutch Photography Award, hoe voelde die snelle erkenning van je werk?

    Ik vond het een grote eer om met mijn afstudeerproject bij zowel de Zilveren Camera prijs voor storytelling als bij de Selection Of Dutch Photography Award in de prijzen te vallen. Ik ben daar ontzettend dankbaar voor. Het is inderdaad een erkenning voor je werk, daarnaast was het goed om te zien dat de oude verhalen op deze manier weer gehoord worden. Ik was al van plan om dit project een vervolg te geven, maar deze erkenning geeft me alleen maar extrra motivatie om verder te gaan.

     

    Portret Michelle Piergoelam

    Je vond al tijdens je studietijd aan de KABK je eigen geluid, hoe ging dat?

    Tijdens mijn 4 jaar studie op KABK heb ik een duidelijk artistiek proces doorgemaakt dat achteraf goed te zien is. Voor ik naar de academie ging had ik de fotovakschool al afgerond, waardoor ik al de nodige technische kennis had. Ik wilde me op de academie focussen op de vraag welk soort fotografie ik interessant vind – welk verhaal ik ermee wil vertellen.

    Ik ben altijd al een liefhebber geweest van verhalen, mythen en sprookjes. In mijn academietijd ging ik mij steeds meer verdiepen in culturele verhalen dicht bij huis. Deze interesse heb ik steeds meer ontwikkelt door mijn culturele achtergrond te betrekken. Tot dat moment had ik daar nog weinig kennis over. Omdat ik met verhalen werkte, zocht ik vanaf het begin naar een evenwicht is tussen tekst en beeld in mijn beeldtaal.

     

    Michelle Piergoelam, Angisa – Fight (2020), 60 x 40 cm

    Rituelen en verhalen komen vaak terug in jouw fotoseries, kun je daar iets over vertellen?

    Van huis uit heb ik weinig kennis meegekregen over Suriname en mijn Surinaams Hindoestaanse afkomst. Een paar jaar geleden kwam de nieuwsgierigheid naar boven en wilde ik meer weten van het land waar mijn ouders zijn geboren.

    Mijn fotografieprojecten zijn een zoektocht en verkenning naar verschillende culturen en geschiedenissen. Daar zijn rituelen en verhalen een belangrijk onderdeel van, ze vertellen veel over een cultuur en de daarbij horende denk en leefwijze.

     

     

    In jouw prachtige boek The Untangled Tales komen verschillende series naar voren zoals de Angisa en het Anansi verhaal.

    Tijdens mijn onderzoek was ik letterlijk bezig met deze verhalen te ontrafelen en dit heeft fotoboek ontwerper Sybren Kuiper geprobeerd zoveel mogelijk te vertalen in een publicatie. Het ontwerp maakt nieuwsgierig en betrekt het publiek bij het onderwerp. De titel The Untangled Tales is gebaseerd op de verborgen boodschappen in de Anansi verhalen en in de Angisa hoofddoeken.

     

    Michelle Piergoelam, Angisa – Wait for me on the corner (2020)

    Wat betekent Angisa en kun je wat meer hierover vertellen?

    Een Angisa is een gevouwen hoofddoek die gedragen wordt door vrouwen. Ten tijden van de slavernij werden de hoofddoeken ook gebruikt om onderling boodschappen en gemoedstoestanden uit te wisselen. In mijn boek zie je een aantal voorbeelden voorbij komen zoals ‘Wait for me at the corner’ of ‘Let them talk’.

     

    Michielle Piergoelam, Anansi the spider
 (2020) – 45 x 30 cm, oplage 8

    Het verhaal van de spin Anansi is een bekend verhaal, maar de oorsprong is minder bekend, kun je hier iets over vertellen?

    Het verhaal van Anansi de spin is ontstaan in Ghana, het is een spin met een menselijk karakter die van alles meemaakt. Anansi is representatief voor de inwoners van Ghana. De verhalen die werden gedeeld waren gebaseerd op wat de vertellers zelf hadden meegemaakt.

    Op een gegeven moment gaat Anansi met de boot naar Suriname, waar zijn leven veranderde en daardoor ook de toon van de verhalen. De tot slaaf gemaakten in Suriname mochten niks van hun thuisland meenemen, het enige wat ze nog hadden was hun fantasie, de verhalen van Anansi.

    Ze gebruikten de verhaalstructuur van een spin die een tijger het leven zuur maakt. Zo konden ze onderling communiceren, zonder dat de plantagehouders doorhadden waarover het ging.

     

    Michelle Piergoelam, The Untangled Night (2020) – als speciale editie 50 x 36 cm, oplage 25, ook in de maat 119 x 84 cm, oplage 10

    Kun je iets vertellen over het werk The Untangled Night en de speciale editie die je voor ons maakte?

    Het werk The Untangled Night is voor mij een van de belangrijkste beelden van dit project. Het is moeilijk uit te leggen waarom, maar ik heb een heel sterk gevoel bij dit beeld.

    Het omvat het gelaagde en het mysterieuze. Het is suggestief en poëtisch. Met dit beeld probeer ik de kijker te trekken in een andere wereld waarin de verhalen bestaan.

    Voel je je verwant aan bepaalde kunstenaars of een bepaalde beeldtaal?

    Ik weet niet of verwant voelen de juiste benaming is, maar de fotografen die mij op verschillende manieren inspireren zijn bijvoorbeeld Albarran Cabrera, Paul Cupido and Katrin Koenning. Hun poëtische en abstracte beeldtaal raakt mij.

    Kun je voor ons je studio beschrijven?

    Ik heb sinds deze zomer een atelier dat ik deel met twee collega’s. Het is bedoeld als werkruimte van Stichting Tailors & Wearers, waar ik samen met twee andere collega’s in het bestuur zit. Stichting Tailors & Wearers is voortgekomen vanuit een behoefte om bij te dragen aan het behouden en verlevendigen van de Afro-Surinaamse klederdracht als culturele vormgeving. Dit doe ik samen met koto- en angisa expert Jane Stjeward-Schubert en antropoloog Ella Broek.

    Het is een ruimte waar we een hoekje hebben gecreëerd met bureaus en een lange tafel waaraan we gasten kunnen verwelkomen. Daarnaast staat mijn studio apparatuur daar en is de ruimte aangekleed met mooie stoffen en gevouwen Surinaamse hoofddoeken.

     

    Michelle Piergoelam, The Woods (2020) – 119 x 84 cm

    Hoe vind je je locaties, ben jij veel in de natuur te vinden?

    Ik werk voornamelijk op locatie. Ook al lijkt het soms dat een beeld in de studio is gefotografeerd omdat alles eromheen donker is. Maar juist het buiten zijn in de natuur en de ervaring van het moment draagt bij aan hoe het beeld tot stand komt.

    Ik vind het heerlijk om veel in de natuur te zijn, voor een beetje rust en tegelijkertijd nieuwe locaties spotten. Juist omdat het typisch Nederlandse landschap zo herkenbaar is, ga ik graag op zoek naar natuurgebieden die daar zo min mogelijk op lijken. Uiteraard speelt kadrering en licht daar een grote rol bij.

     

    Michelle Piergoelam, Spider (2020) – 30 x 45 cm

    Wat zijn je plannen voor de nabije toekomst?

    Ik ben met veel mooie verschillende projecten bezig voor 2022, ik ben nog midden in het werkproces dus daar kan ik nog niet veel over delen. Momenteel ben ik bezig met  het fotograferen van The Untangled Tales Chapter Two. Ik hoop in 2022 een passende manier voor te vinden om het in public te laten zien.

     

    Michelle Piergoelam, Spider against Tiger (2020), 119 x 84 cm

     

    Speciale editie

    We presenteren met veel plezier een speciale editie van dit iconische beeld uit The Untangled Tales. De oplage is 25, het werk is op aluminium verlijmd en voorzien van een baklijst en ophangsysteem, het kan zo aan de wand. De prijs is 450.

     

    Michelle Piergoelam, The Untangled Night (2020), speciale editie in baklijst

  17. Residue Amsterdam – ARJA HOP en PETER SVENSON

    Leave a Comment

    Residue Amsterdam selection (2014-2019)

    We zijn heel blij dat we tijdens Unseen en de komende weken het werk van Arja Hop en Peter Svenson kunnen tonen op ons kantoor. Je bent komende zondag van harte welkom om te komen kijken naar hun foto’s en residuewerken.

    Speciaal voor We Like Art selecteerden het kunstenaarsduo een groep van 21 residuen uit hun Amsterdam Residue project. Goed om te weten, deze werken zijn als individuele print te koop of als groep.

    Het werk van Hop en Svenson gaat over analoge fotografie in zijn meest elementaire vorm. Ze onderzoeken onze relatie tot de natuurelementen door gebruik te maken van fysische en chemische processen en filmmateriaal. Hoe het beeld ontstaat is van primair belang.

     

    Peter Svenson / Arja Hop, Huis Marseille 2020, foto Eddo Hartmann

    De Residu projecten gaan over de plantenwereld in al haar stoffelijkheid en schoonheid. Haar appel aan de menselijke zintuigen is hun onderzoeksgebied. Hoe verhouden mens en flora in een omschreven geografisch gebied zich tot elkaar? Hoe is de waardering van de mens voor de natuur op een (eigen) stuk grond? En hoe is deze relatie in andere delen van de wereld?

     

    Spontaneously occurring plants in Amsterdam (2014 – 2021), Luzerne, Nieuwe Herengracht

    Hop en Svenson houden zich bezig met een plantaardige kleurstoffen onderzoek door extracten te maken uit wilde planten die groeien in de rafelrandjes van Amsterdam: bouwterreinen, industrieterreinen, spoor- en wegbermen, slootkanten, braakliggende terreinen en plantsoenen.

    We vroegen de kunstenaars over hun diverse projecten.

    Kunnen jullie iets vertellen over jullie project Residue Amsterdam (2014-2019)?

    In Amsterdam, stad aan de Amstel, met zijn karakteristieke stadsecologie waar mens en natuur dicht op elkaar leven en zich constant aan elkaar moeten aanpassen, verrichtten wij de afgelopen jaren veldwerk voor onze serie Residue Amsterdam. We concentreerden ons op wilde planten die uit zichzelf op bepaalde plekken opkomen en zich door de stad verspreiden zonder (opzettelijke) tussenkomst van mensen.

     

    Residue Amsterdam selection (2014-2019)

    We willen stilstaan bij deze spontane aanwezigheid van planten die overal om ons heen zijn maar waar we normaal gesproken niet naar omkijken. Het werk is een poging om ons als mens met de plantenwereld te identificeren of op zijn minst te doen laten beseffen dat de mens natuur is en daardoor gelijkwaardig is aan planten en andere natuurfenomenen, een pleidooi voor opmerkzaamheid en bescheidenheid ten aanzien van natuur.

     

    Residue Amsterdam, Plant name: Hairy st.John’s-wort, Hypericum hirsutum, locatie: Riekerweg, Nieuw West

    Welke technische stappen ondernemen jullie per plantenextract om te komen tot het eindresultaat: de Chromogenic prints op Kodak Endura?

    In het begin van onze samenwerking werden we geconfronteerd met het probleem: Hoe voorkomen we dat de plantaardige kleurstoffen oxideren? De oplossing bleek in plaats van ze als aquarel op papier te representeren, ze om te zetten op fotografische materiaal met het gebruik van een al bestaande technologie.

    We gaan als volgt te werk. We nemen zwart wit vlak film en halen de foto emulsie eraf zodat we de filmdrager en gelatine laag overhouden waarna we ze in de plantaardige kleurstof leggen, te drogen hangen en daarna nog achtmaal terug in de vloeistof dopen en weer te drogen hangen zodat een verzadiging van kleurstof op de film ontstaat om uiteindelijk tot een kleuren dia te komen.

    Vervolgens reproduceren we deze op een kleuren negatief film. Dit geeft ons de mogelijkheid een uitvergroting van de kleur te maken en op fotopapier af te drukken. Hiermee kunnen we niet alleen de kleur maar ook de structuur van de kleurstof zichtbaar maken. Aangezien er geen analoge technieken meer bestaan om een kleurendia om te zetten op fotopapier waren we genoodzaakt zelf een camera te bouwen uit onderdelen van een vergroter.

     

    Amsterdam Residue, Common hollyhock, Alcea rosea, locatie: Archimedesweg, Oost

    Hoe komen die bijzondere haast glas-in-lood-achtige kleuren tot stand?

    Elke kleur van een plant is opgemaakt uit twee kleurstoffen, wat een soms enigmatisch en vaak zeer treffend en emotioneel resultaat geeft.

     

    Rumix & Artemisia, Ridderzuring / Rumex obtusifolius (L.), Nijmegen-noord Waaloever, Buitendijks M (2021) en Bijvoet / Artemisia vulgaris (R.), Nijmegen-noord Waaloever, Buitendijks M (2021)

    Jullie Rumex & Artemisia reeks is een project waar jullie nog volop aan werken. Zuring en Bijvoet komen veel voor als inheemse plantensoorten. Dat biedt mogelijkheden om de kleurextracten te vergelijken. Kunnen jullie wat meer vertellen over dit project?

    De Rumex en Artemisia zijn twee planten die bijna overal voorkomen. Ze zijn interessant omdat ze de eigenschap hebben hyperaccumulator te zijn, dat wil zeggen dat ze potentieel toxische elementen uit de grond op kunnen nemen en dit onder andere opslaan in hun bladeren.

     

    Rumix & Artemisia, Chromogenic print – Kodak Endura, verlijmd op aluminium, in een baklijst van Mertens, 
75 x 60 cm

    Wij verzamelen telkens deze twee soorten planten uit steeds dezelfde omgeving, dat doen we van verschillende locaties door het hele land. We documenteren nauwgezet omgevingsomstandigheden, bodemsoort, locatie en datum. De zuring geeft met name rode tinten, de bijvoet groenige. We willen de verschillen en overeenkomsten van al deze gegevens in kaart brengen om uiteindelijk tot een uitgebreide visuele vergelijking te komen. (Bekijk hier 8 tweeluiken uit de serie Rumix & Artemisia)

     

    Spontaneously occurring plants in Amsterdam (2014 – 2021)

    Jullie verzamelden spontaan groeiende planten in Amsterdam die in bermen langs wegen, langs grachten en in verlaten hoekjes in de stad groeien: Spontaneously occurring plants in Amsterdam?

    In de Spontaneously occurring plants in Amsterdam worden de planten zoals we ze in de stad aantreffen ter plekke gefotografeerd met de Mamiya 330 twin-eye, deze camera biedt de mogelijkheid vanuit een zekere intimiteit te fotograferen. Het standpunt is vaak zo laag mogelijk, ‘plant-perspectief’ waarbij de wilde planten centraal staan en enkele elementen van de stad worden geciteerd.

     

    Spontaneously occurring plants in Amsterdam (2014 – 2021), Muursla, Armbrug, Oudezijds Voorburgwal

    Tijdens de eerste lockdown konden we voor een korte periode wilde planten aantreffen en fotograferen in het oude stadshart van Amsterdam, de Wallen zijn normaal gesproken niet begroeit met spontane planten gezien de intensieve schoonmaak en vele toeristen en ook fotograferen is er dan niet mogelijk.

    Jullie botanische alchemie raakt aan zowel wetenschap als poëzie. Hoe beleven jullie dit zelf?

    We werken intuïtief, maar volgen ook een nauwgezette technische en systematische aanpak. Dit gaat volgens een proces van observeren, determineren, in kaart brengen en vervolgens vertalen in analoog fotografische beelden.

     

    Wall lettuce / Mycelis muralis, Maxwellstraat Amsterdam-oost (quadriptych), 320 x 100 cm, Huis Marseille 2020, foto: Eddo Hartmann

    Kunnen jullie wat vertellen over de monumentale fotogram van de Muursla in de Maxwellstraat? Hier is geen camera bij aan te pas gekomen?

    Muursla is een fotogram op Orthochromatische film van 8 – 10 inch. gemaakt in vier stappen dat wil zeggen op vier aparte filmsheets. In de doka met rood licht, wordt de plant onder de vergroter gepositioneerd op de onderliggende film.

     

    Fragment Wall lettuce / Mycelis muralis, Maxwellstraat Amsterdam-Oost, 80 x 100 cm

    Het is zaak snel te werk te gaan de Muursla heeft tengere bloempjes, knoppen, stengel en bladeren, de plant kan snel verleppen. Vervolgens is er een zilvergelatine afdruk op bariet van gemaakt.

     

    Arja Hop en Peter Svenson

    Op dit moment werken jullie aan een nieuw project in Mannheim, onderdeel van een grote museumshow in 2022?

    We zijn gevraagd door Zephyr, Raum für Fotografie te Mannheim om de stad Mannheim op onze fotografische wijze te onderzoeken. De Rijn en de stroomdalflora staan in dit project centraal. Het industriële karakter van Mannheim en zijn geschiedenis zal bepalend zijn in dit werk. Na zeven weken veldwerk heeft het project al enige vorm aangenomen maar is nog volop in ontwikkeling.

     

    Residue Amsterdam selection (2014-2019)

    Afmeting van de hele reeks van 21 Residuen: circa 100 x 180 cm (2 cm tussenruimte)
    Afmeting per residue: 31 x 24,6 cm

    De Chromogenic prints on Kodak Endura zijn verlijmd op aluminium, met ophang frame.
    De residuen zijn als set van 21 exemplaren beschikbaar in een oplage van 2.
    De individuele residuen zijn hiernaast individueel beschikbaar in een oplage van 5 (+2AP).

    Prijs van de hele set van 21 residuen: € 8.000
    Prijs per residue: € 400

     

  18. AkzoNobel jubileum edities. Wie jarig is, trakteert!

    Leave a Comment

    De presentatie met speciale edities in de AkzoNobel Artspace

    De toonaangevende AkzoNobel Art Foundation bestaat 25 jaar, dat moet gevierd worden. Op 28 oktober aanstaande zal in de Art Space van het hoofdkantoor op de Amsterdamse Zuidas een speciale tentoonstelling te zien zijn met hoogtepunten van de jubilerende bedrijfscollectie. ALL EYES, We Are The Collection. Je bent hierbij alvast van harte uitgenodigd om te komen kijken!

    Om het feestvreugde te vergroten ontwikkelde de Art Foundation samen met We Like Art een aantal scherp geprijsde jubileum-edities van geliefde kunstenaars uit de collectie. Deze werken in oplage worden aangeboden aan de medewerkers van AkzoNobel. Om zo thuis te kunnen genieten van een stukje van de collectie.

    Een beperkt aantal exemplaren is beschikbaar voor de volgers van We Like Art. Hieronder een overzicht van de edities, een aantal exemplaren per editie is nu ook via onze eigen webshop te koop.

    Per kunstenaar word je met een link doorgeleid naar de speciale website Collect The Collection. Je leest daar interviews met de kunstenaars: Koen Vermeule, Malin Persson, Jacco Olivier, Katrin Korfmann, Pere Llobera, Kim van Norren, Elspeth Diederix, Sebastiaan Bremer en Thomas Trum. Alle edities staan onderaan deze pagina in de webshop, even scrollen dus. 🙂

    Koen Vermeule

    Over Mirror: “I went on a walk in Neerijen, a floodplain landscape at the foot of the Martinus Nijhoff bridge. The weather was dramatic all the way there, but when we arrived at the dike the sun broke through theatrically.

    The sky reflected beautifully in a rain puddle, which inspired me to make this work. The place is not important, rather it’s a free way of looking at reality, micro and macro view in one. It can be anywhere.”

    Lees het interview met Koen hier.

    Koen Vermeule, Mirror (2020), 51 x 78 cm, piezografie op Hahnemühle White Velvet papier, oplage 50, € 600

    Malin Persson

    Over Tidig Morgon: “Early Morning is a mirror image of a memory from the past. The work emphasizes the relationship between man and nature. Light from two different sources; the sunlight and artificial light. I don’t know what happens in the house, but I take you to a place where people just wake up and the animal nightlife falls asleep.”

    Lees het interview met Malin hier.

    Malin Persson, Tidig Morgon / Early Morning (2020), 32 x 23cm, piezografie op Hahnemühle White Velvet papier, met toevoegingen in inkt, oplage 50, € 275

     

    Jacco Olivier

    Over de editie: “With ‘Terra Incognita’ I wanted not to worry about brushstrokes or handwriting, with the sole aim of creating a bright color composition. When that is done, the canvas no longer has a top or bottom, which means it could also hang upside down.

    By inserting a figure, in this case a dog, the painting is grounded and it becomes even more spatial. Now it looks like a landscape.”

    Lees het interview met Jacco hier.

    Jacco Olivier, Terra Incognita (2019), 27 x 42 cm, piezografie op Hahnemühle White Velvet papier, oplage 50, € 475

     

    Katrin Korfmann

    “Chouara is a 11th-century tannery in Morocco. Family run cooperatives have been tanning leather in Chouara for the best part of 1000 years. Located in the old town of Fez and still fully functioning, this ancient industry has become a popular tourist destination.

    The basins depicted are filled with the dyes used by the workers. Although the site and its surroundings are beautiful, the smells coming from it are repugnant. The strong odor is caused by pigeon droppings that are being used to unhair the hides. The basins in which the skins are dyed are quite large, with some pots 1.50 meters in diameter.

    Once a week, all the dyes in the pots are renewed which results in color combinations that constantly changing. All the colors are made with natural materials such as poppy seeds and saffron.”

    Lees het interview met Katrin hier.

    Katrin Korfmann, Chouara Little (2020), 65 x 50 cm, piezografie op Hahnemühle White Velvet papier, oplage 50, 600

     

    Pere Llobera

    Over Ruined Party: “At the time that the AkzoNobel Art Foundation asked me for a special edition, I was participating in a group show of my Barcelona Gallery (Bombon). For that show, I created a real cake that had to be destroyed with an umbrella. The idea was to practice my performance art a little while paying tribute to the 70’s performers.

    After the photo, it felt like the cake was looking at me. The funny thing is that I was acting as a performer but at the very end it was impossible to avoid being intrigued by the act of painting: the painter inside me took the upper hand.”

    Lees het interview met Pere hier.

    Pere Llobera, Ruined Party (2020), 51 x 64 cm, piezografie op Hahnemühle White Velvet papier, oplage 30, 475

     

    Kim van Norren

    Over “May you stay forever young”: “The original work from 2013 that is in the AkzoNobel Art Collection came about when my father passed away. I listened to Bob Dylan’s song and thought that was exactly what I wanted for my father. Memories do have that special quality to fixate people in a certain phase. My painting captures the memory of him as a monument.

    In the spring of 2020, I made a new version: a work on paper. I had immersed myself again in Bob Dylan’s music. “May you stay forever young” was created alongside “The times They are a-changin”, this combination did justice to the passage of time for me. Time that is precious, time in which you have experienced beautiful, lively moments.”

    Lees het interview met Kim hier.

    Kim van Norren, May You Stay Forever Young (2020), 65 x 45 cm, piezografie op Hahnemühle White Velvet papier, oplage 50, € 350

     

    Elspeth Diederix met vrijwilligers in haar Miracle Garden in het Erasmuspark in West Amsterdam.

    Elspeth Diederix

    Over de editie: “Pink Echinops is related to my Miracle Series in which I photographed the wonder of the flower. In the first series mainly due to an “analog” intervention. With Pink Echinops, I turned on the backlight by painting one side of the flower in a fluorescent pink, which creates the effect of bright pink sunlight coming from behind the flowers.”

    Lees het interview met Elspeth hier.

    Elspeth Diederix, Pink Echinops (2020), 42 x 29 cm, oplage 50, piezografie, UITVERKOCHT

     

    Sebastiaan Bremer

    Over Narcissus: “Just before I moved to New York in 1992 I purchased a book, Bloemen (flowers). The book was made during the occupation of the Netherlands as an undercover patriotic gesture – and finished in the years immediately following the war. It was presented to Queen Wilhelmina in 1948, a showcase of some of the best the Netherlands had to offer: printing, flower cultivation and graphic design.

    There is something still and melancholic about the images of these flowers, perhaps a result of the time in which they were created. I wanted to work on them and shake them loose, like you do to dormant seeds; you water them and slowly breathe life into them.”

    Lees het interview met Sebastiaan hier

    Sebastiaan Bremer, Narcissus Incomparabilis Fortune (2021), 30cm x 25cm, piezografie op Hahnemühle White Velvet papier, met handmatige toevoegingen met acrylverf, vernis en mylar, oplage 40, € 500

     

    Thomas Trum

    Over Two Curved Lines (2020):

    “This is a series of works consisting of a continuous line that changes color, where one line passes over the surface twice.

    I make a lot of works with squiggly lines that create circles, which I make with felt-tip pens. This series of works uses a modern airless spray-paint mounted on a tripod. The surface then rotates while the spray-paint remains in the same place. This is how these perfect curves are created on paper.”

    Lees het interview met Thomas hier.

    Thomas Trum, special edition

    Thomas Trum, special edition

    Thomas Trum, Two Curved Lines (2020), een serie van 75 unieke werken, 72 x 51 cm, hoog gepigmenteerde spraypaint op papier, 475.

     

    Let op:

    Een losse print wordt binnen 2 weken met PostNL aan je verzonden, hiervoor wordt € 10 gerekend bij het afrekenen.

    Kies je voor een ingelijst exemplaar? Het duurt ongeveer 2-3 weken voordat je aankoop klaar staat. Ophalen van je ingelijste kunstwerk kan bij We Like Art in Amsterdam. Een transport per koerier kunnen we eenvoudig organiseren voor je. Ingelijste werken kunnen helaas niet verzonden worden met PostNL.

  19. WE LIKE ART @ ART ROTTERDAM 2021

    Leave a Comment

    Art Rotterdam 2020, foto: Almicheal Fraay

    Ook dit jaar zijn we weer present op de meest avontuurlijke beurs van Nederland. Art Rotterdam is aan haar tweeëntwintigste editie toe. Vorig jaar bezochten maar liefst 27.500 bezoekers de Van Nellefabriek. Dat was pre-Corona, dus die cijfers zullen dit jaar wel niet gehaald worden. Op Art Rotterdam 2021 krijgen kunstliefhebbers de kans nieuw werk te beleven, te ontdekken en aan te schaffen. Hier zie je de beursplattegrond.

     

    We Like Art @ Art Rotterdam 2020

    We Like Art staat ook dit jaar weer meteen bij de entree van de beurs in een grote roze stand vol met kunstenaarsedities en uniek werk. We tonen in onze 12 meter brede stand werk van circa 35 kunstenaars. Zoals je van ons gewend bent staan overal de prijzen vermeld, met en zonder lijst indien van toepassing. De KunstKoop van het Mondriaanfonds kan ingezet worden bij je aankoop – als je in maandelijkse termijnen betalen wil.

     

    Koen Vermeule, Le Depart, 60 x 130, olieverf op linnen

    We besteden speciale aandacht aan recent werk van Koen Vermeule, komende week verschijnt zijn fraaie nieuwe boek Fensterbild. Je ziet bij ons nieuwe gouaches en schilderijen. Had je het interview met Koen al gelezen?

     

    Zaaloverzicht Hans. Broek, De Pont museum, Tilburg, foto Peter Cox

    Van Hans Broek tonen we schilderijen uit dezelfde indrukwekkende serie die nu in De Pont in Tilburg te zien is. Het zijn recente schilderijen die over een zwarte episode van de Nederlandse geschiedenis gaan. De schilderijen tonen forten en kerkers aan de Atlantische Oceaan, waar veel tot-slaaf-gemaakten werkten of gevangen werden gehouden alvorens te worden verscheept. Hans Broek brengt de architectuur in beeld als locaties van een plaats delict. Lees het bijzondere interview hier.

     

    Lynne Leegte, Asperges (2021), albast

    Van Lynne Leegte laten we een iconisch object zien, een echt meesterwerk. Het licht dat over de sculptuur strijkt maakt het tot een ontroerende tijdmachine. Het is ongelooflijk hoe de steen zich voordoet als haast transparante asperges. Beeldhouwer Leegte roept in haar werk een raadselachtige stilte op. De buitengewone sculptuur ‘Asperges’ (2021) is gebeiteld uit albast naar aanleiding van het schilderij van Adriaen Coorte in het Rijksmuseum. Hier lees je meer over Lynne Leegte.

     

    Thomas Trum, Two Curved Lines, een overzicht van een recente reeks van 75 werken die Thomas maakte voor de jubilerende AkzoNobel Art Foundation.

    Op Art Rotterdam zie je recente edities en multiples van:

    Thomas Trum
    Koen Delaere
    Rutger de Vries
    Katrin Korfmann
    Malin Persson
    Rob Bouwman
    Michelle Piergoelam
    Lynne Leegte
    Popel Coumou
    Jorn van Leeuwen
    Michiel Hogenboom
    Martijn Schuppers
    Willem Weismann
    Jacco Olivier
    Sebastiaan Bremer
    Katinka Lampe
    Hadassah Emmerich
    Tim Ayres
    Ronald Zuurmond
    Harry Markusse
    Theo Jansen
    Marleen Sleeuwits
    Amie Dicke
    Antoinette Nausikaa
    Maura Biava
    Scarlett Hooft Graafland
    Berndnaut Smilde
    Zaida Oenema
    Klaas Kloosterboer
    Jan van der Ploeg
    Annegret Kellner

    Presentatie We Like Art @ Art Rotterdam 2021 met Hadassah Emmerich

    Presentatie We Like Art @ Art Rotterdam 2021, fotografie Almichael Fraay

    Art Rotterdam volgt de laatste maatregelen van het RIVM en het protocol van de Museumvereniging. Het dragen van een mondkapje mag natuurlijk wel maar is niet meer verplicht – de anderhalve meter afstand-regel blijft wel gehandhaafd. Let op: tickets met een starttijd zijn alleen online verkrijgbaar. Per uur krijgt slechts een beperkt aantal mensen toegang, maar eenmaal binnen, kun je zo lang blijven als je wil.

     

    Boek hier je ticket

    ART ROTTERDAM
    Van Nellefabriek
    Van Nelleweg 1
    3044 BC Rotterdam

    Openingstijden en bereikbaarheid

  20. KOEN VERMEULE | een presentatie van recent werk

    Leave a Comment

    Speciaal voor We Like Art maakte Koen Vermeule een nieuwe editie, en heel bijzonder, wij tonen op ons kantoor zijn recente gouaches en schilderijen. Scroll naar beneden als je de beschikbare werken wil zien en bestellen.

     

    Koen Vermeule, recent werk 2021 We Like Art (foto: Peter Cox)

    KOM KIJKEN
    Komende zaterdag en zondag (19/20 juni) tussen 10 en 12 uur ben je bij ons van harte welkom om de presentatie te bekijken, in het verlengde van de Amsterdam Art Week. Komende week zijn we op dinsdag en donderdag (22/24 juni) open tussen 10 en 17u. Fijn als je ons van tevoren een seintje geeft dat je langs komt.

     

    Cover Koen Vermeule, Fensterbilder, Lecturis.

    Binnenkort verschijnt er het boek Fensterbilder met een overzicht van je werk van de afgelopen 9 jaar. Wat kunnen we verwachten van je boek?

    Het nieuwe boek wordt een vervolg op ‘High above Ground’, mijn eerste monografie. Ik ben nog steeds heel content met dat boek en heb daarom de vormgever gevraagd of we met dezelfde opzet en vormgeving konden werken.

    In het nieuwe boek is nadrukkelijk meer ruimte voor mijn werken op papier en er zijn ook meer foto’s van werk in situ in opgenomen. De essays van Merel Bem en Stefan Kuiper zijn heel associatief en speels en belichten de achtergrond van mijn werk.

    Eind deze maand komt het van de drukker, het belooft een prachtig boek te worden.

     

    Koen Vermeule, Seebüll, 43 x 64 cm, gouache op papier

    Je werkte de afgelopen tijd toe naar en grote tentoonstelling in de Kunsthalle Bremerhaven, kun je ons vertellen wat daar straks zoal te zien is?

    Ik heb in de pandemie tijd heel goed geconcentreerd kunnen werken, weinig afleiding. In deze tijd heb ik nu drie tentoonstellingen kunnen maken; We Like Art, Borzo Gallery, en Kunsthalle Bremerhaven. In de Kunsthalle Bremerhaven laat ik vooral de grote schilderijen zien en een serie gouaches op papier.

    Aanvankelijk was het de bedoeling om daar ook schilderijen in bruikleen te vragen voor de tentoonstelling, maar ik was het afgelopen jaar zo productief dat het me lukt met louter nieuwe werken.

     

    Koen Vermeule, Light Grid, 47 x 76 cm, gouache op papier

    Bij We Like Art toon je de komende maand (t/m eind juli) een serie nieuwe werken op papier en op doek. Een aantal werken uit de reeks Light Grid hebben een raster dat Amsterdammers bekend voor kan komen. Wil je iets vertellen over de locatie en wat jou fascineerde in deze stedelijke scenes?

    De LIGHT GRID werken zijn ontstaan nadat mijn oog viel op een scene die ik al honderden keren had kunnen zien. Mijn werk ontstaat wanneer zien en denken bij elkaar komt. Een bruikbare scene is niets als er niet een goede gedachte en idee bij komt.

     

    Koen Vermeule, Light Grid, 66 x 48 cm, gouache op papier

    Na een dag op het atelier zag ik een groep sporters die zich ophield voor de raster-wand (van Peter Struycken) bij de Nederlandsche Bank. De figuren stonden in het licht van het raster, haast als een Japanse tempel. Toch heeft het metalen hek ook referenties aan opsluiting, isolering.

    Mensen zijn nadrukkelijk bezig om gezond te blijven en de pandemie door te komen en zijn ‘gevangen’ in deze situatie. LIGHT GRID is daarmee een beeld van nu, het verstrijken van tijd. Ook in letterlijke zin; Dit beeld van de Nederlandsche Bank is straks verleden tijd, de verbouwing is inmiddels in gang gezet.

     

    Koen Vermeule, Zonder titel, 45 x 70 cm, gouache op papier

    Je werkt graag met gouache als verf, waarom is dat?

    Gouache is een prachtig materiaal, het is waterverf, maar met een enorme kleurkracht en een vol pigment. De gouache-verf van Lascaux heeft de eigenschap mooier te worden naarmate er meerdere laagjes over elkaar gaan. Het beste zou een gouache niet ingelijst zou worden, maar daar is het helaas te kwetsbaar voor. Ontspiegeld glas dus, om de matheid van het werk te behouden.

    Koen Vermeule, ‘Fensterbilder’, 2019

    Op de cover van je nieuwe boek staat een fragment van het werk Fensterbilder, waar kleine silhouetten opgaan in een overweldigend stedelijk landschap. Dat is een thema dat vaak bij jou terugkomt. Kun je daar iets over vertellen?

    ‘Fensterbild’ is een verwijzing naar Oskar Schlemmer, die zijn kunstenaarschap werd afgenomen, ontaard werd verklaard en in een verffabriek kwam te werken in Wuppertal, verstoken van zijn gezin.

    Het is een wonder dat hij tot zijn diepste zelf kwam, op het moment dat hij kleine werkjes schilderde ter grootte van een ansichtkaart met als onderwerp de overkant van de straat, gezien door het venster. Eenvoudige onderwerpen als een strijkende vrouw, of het avondeten van de buren. Maar met een voelbare diepgang. Fensterbild is nu een gegeven wat we door maandenlange gedwongen lockdowns allemaal kennen, de wereld door het venster, op afstand.

     

    Koen Vermeule in zijn atelier

    Mensen lijken in jouw werk soms op kleine toeschouwers onder een onverschillig maar bloedmooi gewelf. Klopt dat?

    Ik wil in mijn werken een aantal dingen samenbrengen; figuren die weinig of niets doen, slechts zijn. De vormgegeven wereld, harde lijnen, als abstracties. En een licht dat hoop geeft.

     

    Koen Vermeule, Le Depart, 60 x 130, olieverf op linnen

    Over Le Depart
    Le Depart is een beeld van vertrek, van spiegelende hallen op vliegvelden. Van een wachtende man. De groene kleur van het werk ontstond nadat ik geprint beeldmateriaal lang om me heen op tafel had liggen.

    Alle kleuren waren uit de kopie getrokken, behalve groen en zwart. Magisch. Voor alles moet je als kunstenaar oog hebben, overal liggen mogelijkheden.

     

    Koen Vermeule, Ghost Parc, 38 x 67 cm, gouache op papier

    Over Ghost Parc
    Op weg naar mijn atelier zag ik een groep mannen door het park struinen. Onheilspellend? Vogelaars op zoek naar een Syrische braamsluiper? Dat laatste dus, maar het beeld vol suspense kon ik gebruiken voor het werk Ghost Parc. Het park met de spookachtige lichten van de sportvelden in de verte en de zoekende figuren.

     

    Koen Vermeule, Mori, 60 x 50 cm, olieverf op linnen

    Over Mori
    Mori is een onderwerp geworden wat me zeer dierbaar is. In aanvang het hoogste punt waar ik ooit met mijn gezin was, de MORI tower in Tokyo en van waaruit je over heel de stad kunt uitkijken.

    Er is een serie werken uit ontstaan die mensen in de grote leegte laat staren, een leven dat ingevuld moet worden. Het is ook een beeld van liefde, de twee mensen op het schilderij, alles is nog mogelijk.

     

     

    Koen Vermeule, Zonder titel, 72 x 42 cm, gouache op papier

    Over Entr’acte
    De gouache Entr’acte laat een tussenmoment zien, een actie tussen de coulissen. Een moment voor en na, iets wat te gebeuren staat.

     

     

    Koen Vermeule, Poetry Suite, 34 x 49 cm, oplage 40

    Over de speciale editie Poetry Suite
    POETRY SUITE is een beeld wat ik al lang met me meedraag, ik heb deze scène gezien in Venetië in 2007. In een tijdsbestek van 5 minuten zag ik twee inspirerende beelden; de schoonmaker die heeft geleid tot het werk THE CALL en de vrouw die de ruimte veegt in POETRY SUITE. In zekere zin zijn ze pendanten van elkaar.

    Pas onlangs voelde ik de sterke behoefte om het ook te gaan maken. Het verbeeldt het verlangen van nu, naar een nieuwe tijd, waarbij de oude weggeveegd wordt. Een nieuw licht.

     

    Koen Vermeule, The Call, 2008

    Koen Vermeule doorliep in 1990-1992 de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam en schildert sindsdien aan een oeuvre dat zich kenmerkt door licht en helderheid. Vermeule is virtuoos in zijn verfgebruik en heeft een scherp oog voor iconische beelden. Zijn werk is verspreid in binnen- en buitenland in talloze collecties.

     

    Koen Vermeule toont recent werk bij We Like Art (foto’s: Peter Cox)

  21. False Color Imagery – 9 schilderijen van Martijn Schuppers

    Leave a Comment

    Een illusie. Een beeld dat -als je de schilderijen niet kent- doet denken aan een geprint oppervlak, een fotografisch beeld zelfs misschien. Niets is minder waar, het werk van Schuppers gaat juist over verf. Een twee dimensionaal geschilderd werk krijgt ruimtelijke kwaliteiten, een gevoel van diepte, met gaten en ‘bulten’.

     

    Martijn Schuppers #2101 / I – IX (False Color Imagery) multiple-reeks voor We Like Art

    We zijn blij dat Martijn Schuppers speciaal voor We Like Art een serie schilderijen maakte, een multiple, negen unieke schilderijen in een reeks. Een mooi weetje: samen vormen de negen werken 1 geheel, het beeld loopt over van het ene naar het andere werk. We tonen de multiple en een aantal grotere indrukwekkende schilderijen momenteel in onze ruimte. Allemaal hebben ze een zilverachtige ondergrond, waardoor het licht niet op het schilderij maar vanuit het werk lijkt te komen. We vroegen de kunstenaar naar zijn manier van werken en deze speciale multiple.

     

    Presentatie multiple en nieuwe schilderijen bij We Like Art, mei 2021

    Kun je iets vertellen over de multiple #2101/I-IX (2021), de serie werken op doek die je voor We Like Art maakte?

    Deze multiple komt voort uit een groep schilderijen die ik – terugkijkend – al in 2013 ben begonnen. Hierbij is de grond een zilverachtige metallic-laag. Daarover heb ik in willekeurige vlakken de primaire drukkerskleuren magenta, geel en cyaan aangebracht en hun directe mengvormen, groen, oranje en violet.

    Deze worden middels het raster (horizontaal en verticaal) tot gradiënt vermengd. Daarna wordt deze laag ‘aangevallen’ met terpentine. Waarna het proces in rasterhandelingen wordt herhaald, zodat de opgeloste verf zich verplaatst van links naar rechts, van boven naar beneden. Wat voorheen nog ‘slechts’ een handeling was, wordt nu als illusoir beeld manifest. Ik schilder het schilderen als het ware. Een beeld van erosie en sedimentatie. Je zou het kunnen vergelijken met het ontstaan van een fossiel. Ik schilder niet naar, maar zoals de natuur.

     

    Martijn Schuppers #2101 / III (False Color Imagery), (elk deel) 50 x 35 cm, acryl, alkyd en olie op polyester canvas

    In de gaten en krassen die – tijdens dit proces dat telkens weer wordt herhaald – in de verzadigde bovenste kleurenlaag ontstaan, wordt de zilveren onderlaag, die het licht reflecteert, langzaam zichtbaar. Ze doen ook mij uiteindelijk denken aan wetenschappelijke satellietbeelden van onze aarde (False Color Imagery), ook al was dat nooit een uitgangspunt.

    Eerder een eindpunt van waaruit ons kijken weer onder druk wordt gezet op het moment dat we ons realiseren niet naar een afbeelding te kijken.

    Deze reeks is in één keer geschilderd en gaat van het ene deel in het andere over. Er is een narratief door alle negen delen. Als verschuivende momenten in een panoramafoto. Men kan ervoor kiezen één, twee of drie stuks te kopen… of meer. Wellicht worden deze werken ooit nog eens als geheel samengebracht, het is een plagerig spel met de editie/multiple.

     

    Martijn Schuppers – #0918 (2009) – 200 x 180 cm

    Waar ben je opgegroeid? En waar ben je opgeleid?

    Ik ben geboren in 1967 in Almelo en reisde vanaf mijn 11e elke dag af naar de Vrije School in Zutphen. In 1987 ging ik naar Groningen om aan Academie Minerva te studeren. Na twee jaar was alle plezier wel verdwenen en stopte ik een jaar met de ‘studie’ om mij te wijden aan mijn andere liefde, de muziek. Dat werden uiteindelijk twee jaar. Ik keerde terug naar Minerva en studeerde in 1995 af. In datzelfde studiejaar (1994) was ik onderdeel van een exchange student program met Hunter College in New York.

    Twee jaar later (enigszins cynisch, enkele illusies armer en inmiddels dertig) besloot ik naar de Vervolgopleiding Schilderkunst te gaan, een nieuwe Masteropleiding die we nu kennen als het Frank Mohr Instituut/Academie Minerva, waar ik in 2000 mijn MFA (Master of Fine Arts) behaalde.

     

    Detail Multiple (2021) Martijn Schuppers

    Bestaat er voor jou zoiets als een gemiddelde werkdag qua indeling en bezigheden?

    Nee, niet echt. Ik moet zeggen dat ik nogal wat balletjes hooghoud en dat doe ik zoals het uitkomt. Ik werk sinds twee en een half jaar aan huis. Wij zijn verhuisd vanuit de Stad Groningen naar een huis met daaraan een ruime studio in Hoogezand, waar dat nog te betalen is.

    Ik heb, zoals gezegd, geen strak ingedeelde werkdag. Mijn proces van schilderen bestaat bij de gratie van kijken hoe de verf droogt. Tussendoor kook ik voor het gezin, laat de hond uit, beantwoord mail en apps van studenten en tracht mij wat op mijn nieuwste aanwinst – een 6-snarige basgitaar – te bekwamen. Daarnaast geef ik nog anderhalve dag les op Academie Minerva en reis daarom op gezette tijden naar Groningen voor het fysieke onderwijs dat nu wordt afgewisseld met online lessen.

     

    Martijn Schuppers Studio Hoogezand 2021

    Wel is het zo dat ik voor bijna elke tentoonstelling nieuw werk maak. Ik houd van de druk die een deadline met zich meebrengt. Er is dus een gestage ontwikkeling die wordt verdiept als ik een tentoonstelling krijg en versnelt al naar gelang de datum voor het transport dichterbij komt. Periodes van experiment en verdieping worden afgewisseld met die van productie.

     

    Cassini, Galerie Jahn (2019)

    Met welk materiaal werk je graag – is kleurgebruik voor jou belangrijk?

    Ik schilder sinds jaar en dag op een polyester canvas van de firma Claessens. Ik heb dit ooit gekozen om zijn industriële kwaliteit, waarin de criteria die ik van de verf eis het best tot hun recht komen. Het doek draagt bij aan het gepixelde voorkomen, als print of als beeld met een fotografische grondslag.

    Verder gebruik ik als (dekkende) onderlaag acrylverf. De (transparante) toplaag is Liquin (een transparant medium op basis van alkyd) vermengd met olieverf al naar gelang de transparantie van de kleur.

     

    Meetingroom at the Council for the Judiciary, The Hague (2005)

    Terpentine is een belangrijk ingrediënt van mijn werkproces, ook al vind je dat uiteindelijk niet terug. Het is eigenlijk het materiaal waar ik echt mee schilder, in het negatief zogezegd.

    Mijn kleurgebruik is er een van uitersten: contrastrijk en veelal complementair, zwart/wit, fluoriserend of iridiserend, of door onthouding van kleur door het gebruik van metallic-verven.

    Ik meng zo weinig mogelijk, de vermenging vindt op het doek plaats. De twee lagen mengen onderling doordat de toplaag als een glacis werkt. (Glacis is een zeer dunne doorzichtige laag verf over een andere kleur, zodat er een nieuwe kleur ontstaat). Zoals een filter. Ik wil graag een hedendaags licht in mijn werk.

    Ook maak ik gebruik van ultraviolet licht in sommige presentaties. Hierdoor wordt de materialiteit van de werken versterkt. De schilderijen worden als het ware als wetenschappelijk object doorgelicht. De grens tussen beeld en object wordt nog dunner… gecomprimeerd als het ware.

     

    Martijn Schuppers – #1915 (2019) – 90 x 65 cm

    In jouw werk staat het proces tussen verschillende lagen verf eigenlijk centraal, we noemden je eerder schilder en oppervlakte alchemist, kun je daar wat meer over vertellen?

    De vergelijking met alchemie is vaker getrokken. En dat begrijp ik. Maar toch, ik verander geen lood in goud (metaforisch wellicht een beetje) en ook het mystieke staat ver van mij.

    Wel heb ik lang gezocht naar een schilderkunst waar de transformatie van materie naar beeld optimaal zou zijn. Een minimum aan middelen met een maximum aan effect. Een onderzoek naar een schilderkunst waarin materie, het hoe en wat, inhoud, vorm en haar ontstaansgeschiedenis elkaar innig omarmen…

     

    Martijn Schuppers – #1914 (2019) – 90 x 65 cm

    Voor mij is elk schilderij een overschildering, een correctie van de vorige. Zo kijk ik ook naar de geschiedenis van de schilderkunst. Als één grote Übermahlung. Zo is mijn schilderproces ooit ontstaan. Vanuit een fout die ik wilde wegschilderen, wat dat opleverde wilde ik nogmaals uitwissen.

    In mijn werk kijk je eigenlijk naar een omgekeerd schilderproces. Het oplossen van een schilderij, je ziet de ruimte die daarachter ontstaat. Een illusie die geen illusie is , maar een kopie zonder origineel (een simulacrum).

    Je kijkt naar het resultaat en het proces tegelijkertijd, het is simultaan een beeld en abstract beeld, het proces van ontstaan en het resultaat ervan. Een processchilderkunst over-the-top, waar het proces de handelingen onleesbaar en onnavolgbaar maakt en tot beeld wordt.

     

    Pentimenti – Museum Gegenstandsfreier Kunst in Ottendorf (2016)

    Waar streef je naar in je werk?

    De voorwaarden die ik stel aan mijn werk, liggen besloten in de vele keuzes die ik in het verleden heb gemaakt. Sommigen daarvan lagen al besloten in wie ik was voordat ik naar de kunstacademie ging. Deze voorwaarden liggen besloten in mijn vorming én mijn verzet daartegen.

    Mijn werk gaat over schilderkunst. Er wordt niet geknoeid met het uiteindelijke beeld. Het is het altijd resultaat van een proces (methode) dat zich voltrekt (zonder moraal).

    Het mag geen (zichtbare) moeite kosten en moet op een zo vanzelfsprekend mogelijke manier ontstaan. Dat wat moeilijk is, ligt ervoor of erna.

    Tijdens het maken ben ik ‘slechts’ intermediair. Tijdens het maken beweeg ik mij ergens tussen opperste concentratie en totale achteloosheid.

     

    Splitt, Van der Ploeg en Schuppers @ Galerie Leuchter (2012)

    Mijn streven is altijd geweest om werk te maken dat zich zo natuurlijk mogelijk voordoet, nooit gekunsteld. Ook al ben ik mij er terdege van bewust dat een kunstwerk een ultiem construct is.

     

    Studio, Hoogezand (2021)

    Wanneer is een werk voor jou af?

    Een werk is af zodra de verf bijna droog is, zich niet meer laat manipuleren. Aan het eind van een werkdag, alkydverf droogt in tegenstelling tot olieverf door verdamping. Lang of kort, afhankelijk van de luchtvochtigheid en temperatuur, seizoensgebonden zou je kunnen zeggen. Goed of slecht… Ik keer er zelden tot nooit op terug. Het Stanleymes is nooit ver weg.

    De werken die blijven, zijn degene die ik nog niet zag, welke een aanvulling vormen op de schilderijen die eraan voorafgingen, of op zijn minst de competitie aankunnen met de familie waarvan zij onderdeel gaan uitmaken.

    Martijn Schuppers, een detail van 1 van de multiples (2021)

    Martijn Schuppers (1967) werd opgeleid aan het Hunter College in de VS en aan het Frank Mohr Instituut in Groningen. Zijn werk werd veelvuldig tentoongesteld in binnen- en buitenland, onder andere, Stedelijk Museum Schiedam en Kunstmuseum Bremerhaven (D), Galerie Jahn, Landshut (D) en galerie Roger Katwijk. Ook bij onze We Like Art Shows kwam Schuppers vaak voorbij.

    Zijn werk is opgenomen in talloze collecties, zoals: Centraal Museum Utrecht, Stedelijk Museum Schiedam, Rijnstate Kunstcollectie, Stadsgalerij Heerlen/Schunk, ABN AMRO Art Foundation, AkzoNobel Art Foundation, LUMC kunstcollectie, AEGON, Kunststichting AMC, UMC collectie, collectie Gasunie en collectie Theodoor Gilissen.

    Vanaf 1 juni kun je bij de Artspace van de AkzoNobel Art Foundation in de nieuwe presentatie een kabinet met prachtige werken van Martijn Schuppers zien.

     

     

    Presentatie multiple en nieuwe schilderijen bij We Like Art, mei 2021

    The Process and the Hanging. In 2005 filmde Klaas Koetje de totstandkoming van een groot werk van 4 bij 9 meter, een prestigieuze opdracht voor een vergaderzaal van de Raad voor de Rechtspraak in Den Haag. De film geeft een mooi inzicht in de manier van werken van Schuppers.

  22. POPEL COUMOU – Paper and Light

    Leave a Comment

    Hoe komen haar architectonische en poëtische beelden tot stand? Popel Coumou maakt veel schetsen en werkt daarna aan een tweedimensionale maquette. Deze collage van verschillende lagen papier vormt de basis van haar werk.

     

    Tentoonstelling ‘Paper and Light’ in Fotomuseum Den Haag

    De collage van verschillende lagen minutieus gesneden papier wordt belicht van achteren, en vervolgens fotografeert ze deze ‘kijkdoos’ met haar camera. Zo krijgen de collages een nieuwe dimensie en ontstaat er een nieuw venster, een nieuwe wereld. De beelden worden vervolgens afgedrukt, ook dat proces gebeurt heel precies, Popel Coumou is steeds in-control.

     

    Portret Popel Coumou

    Deze manier van collages maken ondersteunt haar in het sturen van de kijkrichting en zo kan ze de grafische vormen van de ruimtes naar haar eigen hand zetten. Echt handwerk, zegt Coumou zelf, de uitgeschoten snij-lijntjes in het papier benadrukken dit en zorgen voor extra gelaagdheid in het beeld.

    Edo Dijksterhuis zei het mooi onlangs in Parool:

    “De voorstelling is bij haar eigenlijk arbitrair, een uitnodiging om voorbij het oppervlak te kijken naar wat nodig is om die voorstelling te creëren: kleur, compositie en bovenal licht.

    Coumou is als een goochelaar die open en bloot uitlegt hoe een truc werkt en je er toch elke keer weer laat instinken. Wie goed kijkt, ziet imperfecties in de knipsels waarmee ze haar beelden opbouwt: een hoekje van een stoel, een rafelrandje aan een tafel. Nog makkelijker is te zien dat dit collages zijn. De maker strijkt de gestapelde laagjes niet eens goed glad en laat ze rustig omkrullen bij de hoekjes.

    Maar zet twee stappen achteruit en ja hoor: je ziet, nee, je voelt de diepte en de ruimte.”

     

    Tentoonstelling ‘Paper and Light’ in Fotomuseum Den Haag

    Wij zijn heel blij dat we je een mooie keuze aan werken uit 2003 tot en met 2019 van Popel Coumou kunnen laten zien. We vroegen haar naar haar manier van werken, haar studio en naar haar solo in Fotomuseum Den Haag.

    Kun je voor ons je studio beschrijven?
    In mijn studio staan drie werktafels zodat ik aan meerdere ideeën tegelijk kan werken. De muren en tafels liggen en hangen vol met werk, losse schetsen en proefjes waar ik mee bezig ben.

    In de kasten staan doosjes die per project of jaar gevuld zijn zodat ik makkelijk het basismateriaal voor mijn foto’s terug kan vinden. Mijn studio is de plek waar ik vrij en ongestoord voor me uit kan staren en alles uit kan proberen wat in me opkomt.

    Zo ontstaan de beste dingen. Het is enerzijds een overdaad aan visuele prikkels maar voor mij ook een zekere rust. Door mijn werk zo om me heen te hebben kom ik tot nieuwe inzichten.

     

    Portret in studio Popel Coumou

    Wat is je favoriete materiaal om mee te werken?
    Papier is het materiaal waar ik al jaren mee werk en wat ik nog altijd graag gebruik. Er zijn zo veel verschillende soorten papier met elk hun eigen karakter, en daarbij print ik ook foto’s die ik vervolgens weer gebruik binnen mijn palet van gekleurd papier.

    Klei is een materiaal wat ik van 2003 tot 2006 veel gebruikt heb en sinds 2017 weer langzaam ter hand heb genomen om opnieuw mee te experimenteren.
    Verder experimenteer ik graag met materialen die mijn pad kruisen terwijl ik werk. Liefst zijn het materialen die ik zelf binnen mijn studio kan bewerken. Zo kan ik alles zelf doen en spelenderwijs van alles uitproberen.

     

    Tentoonstelling Cultural Museum Mechelen, Belgie

    Hoe ziet je dag eruit?
    Ik begin mijn dag meestal rond 9 uur. En afhankelijk van afspraken of het thuisfront ben ik daar tot ± 17 uur. Als ik met iets bezig ben ga ik, met een kopje thee erbij, meteen van start. Als ik nog zoekende ben begin ik met struinen door mijn schetsen, werk en gemaakte foto’s. Ik teken het een en ander en meestal ben ik dan in de loop van de dag wel iets aan het maken en werk ik al neuriënd met mijn koptelefoon op door tot ik naar huis moet.

     

    Atelier Popel Coumou

    Wat doe je zoal in je atelier?
    Zoeken, spelen, experimenteren, schetsen, snijden, belichten, fotograferen en plezier hebben. En natuurlijk op z’n tijd wanhopig zijn 😉 als ik denk dat ik mijn beste werk gemaakt heb en het me nooit meer gaat lukken iets beters te maken. Door in een vrije flow te blijven en alles te maken en uit te proberen wat in me op komt, komt er altijd vanzelf iets op mijn pad om verder te onderzoeken en uit te werken.

     

    Tentoonstelling ‘Paper and Light’, Fotomuseum Den Haag

    Kun je vertellen hoe je aan een nieuw werk begint?
    Dat is niet iets wat volgens een vast patroon verloopt. Door bijna elke dag te werken of in elk geval met m’n werk bezig te zijn en niet bang te zijn stomme dingen te doen en zo het toeval toe te laten ontdek ik nieuwe interessante wegen om te onderzoeken. Alles wat ik gaandeweg aan interessante dingen tegenkom hang ik aan m’n muur om op een gegeven moment, als de tijd rijp is, verder uit te werken.

     

    Opstelling in tentoonstelling ‘Paper and Light’, Fotomuseum Den Haag

    Wat laat je zien in je tentoonstelling in Den Haag?
    In de projectzaal van het Fotomuseum laat ik nieuw werk zien wat ik speciaal voor deze tentoonstelling gemaakt heb. Ik wilde voor deze tentoonstelling mezelf uitdagen nieuwe stappen te zetten. Dat is gelukt.

    Ik benader de ruimte van het museum zoals ik normaal de ruimtes benader in mijn 2D collages. Je loopt als het ware mijn wereld in. Er is voor de tentoonstelling ook een speciaal lichtplan gerealiseerd. Voor de toeschouwer die tijd neemt zal het licht langzaamaan veranderen in de ruimte en zo voor alle werken, met name voor de lichtbakken, elke keer een andere kijkervaring opleveren. Zo geeft het werk zich in stappen prijs.

     

    Popel Coumou, 93_Untitled (2015)

    Kun je iets vertellen over je twee recente edities?
    Deze edities heb ik gemaakt om mijn boek “Paper and Light” te kunnen bekostigen die inmiddels gepubliceerd is.

    Het stilleven is een reprise van de miniatuur klei stillevens zoals ik ze maakte in 2003. De opmars naar de hernieuwde serie stillevens waarvan nu een selectie in het fotomuseum hangt. Ik vind het een feest hoe met de fotografie het gevoel voor schaal volledig verloren gaat en ik zo op de grens van realiteit en fictie kan balanceren met mijn werk.

     

    Twee recente edities – Untitled (Stilleven) en Untitled (collage) (2019)

    Ook de collage is een eerste werk dat een nieuwe serie heeft ingeluid. Het werk is opgebouwd uit foto’s van luchten waardoor ik geen licht meer hoef toe te voegen omdat het verloop van licht al in de foto’s van de luchten verscholen zit.

    Het papier is een “levend” materiaal wat een nieuwe dimensie toevoegt aan mijn werk en bij veranderend omgevingslicht van uiterlijk veranderd. De collages dienen niet langer alleen maar als basis voor de foto maar zijn nu afwisselend met de foto’s soms ook een werk op zichzelf.

     

    Popel Coumou – A PAPER PERSPECTIVE – Torch Gallery, 2021

    Wat zijn je plannen voor de komende tijd?
    De tentoonstelling in het Fotomuseum is een eerste opstap geweest naar het maken van collages als werk op zich. Dit wil ik graag verder uitbouwen. Een belangrijk aspect daarbij is voor mij het balanceren tussen abstractie en herkenbare realiteit. Het is mooi als een werk zich niet in één oogopslag prijsgeeft en op meerdere manier te interpreteren is. Dus weer opnieuw spelen, experimenteren en plezier hebben op deze nieuwe ontdekkingstocht.

     

     

    Popel Coumou, 04_Untitled Stilleven (2003)

    Popel Coumou (1978, Velsen) had onder meer tentoonstellingen FOAM, Huis Marseille, TORCH Gallery, Amsterdam, Museum Valkhof, Collectie DE GROEN Arnhem en nu in Fotomuseum Den Haag. Haar werk is opgenomen in diverse collecties, onder meer: Museum Het Domein, Sittard, Kunst Museum Den Haag, Foam Amsterdam, Huis Marseille Amsterdam, AMC Amsterdam, Collectie Buitenlandse Zaken en Bouwfonds Nederlandse Gemeenten.

     

    Portret Popel Coumou, film door Gerrit Schreurs in opdracht van Fotomuseum Den Haag. Popel vertelt in haar studio over haar manier van werken, en je ziet de opbouw van de tentoonstelling. Echt een aanrader.

     

    Hieronder staan diverse werken van Popel Coumou. De werken zijn vaak beschikbaar in 2 formaten, elk in een oplage van 5. In onze webshop zie je of het bewuste werk ook in een maat groter beschikbaar is. We kunnen de werken ook met artglass voor je laten inlijsten. Alle werken kunnen gekocht worden met de KunstKoop van het Mondriaanfonds. Als je vragen hebt, we helpen je graag verder.

     

    Popel Coumou in Huis Marseille

  23. HARRY MARKUSSE – Berliner Luft

    Leave a Comment

    Studio Livingstone Projects Berlin (foto: Joppe Muller & Valentin Cheli)

    We vroegen de kunstenaar naar zijn werk periode en naar de werken die hij daar maakte.

    Ha Harry, je was onlangs voor een paar maanden aan het werk in een gastatelier in Berlijn, hoe is dat bevallen?

    Dat klopt! Ik heb drie maanden in het residentie atelier van Livingstone Projects Berlin gewerkt. De eerste weken moest ik even wennen aan het alleen zijn: geen vrienden die onaangekondigd langskwamen, geen atelierbezoeken die de dag braken en geen afspraken buiten de deur. De stilte die dat met zich meebracht zorgde soms bij mij voor enige onrust, maar naarmate de tijd vorderde begon ik hieraan te wennen. Voor mijn gevoel begon toen mijn residentie pas echt.

    Ik vergat de tijd en maakte effectieve uren. Ook werkte ik tot laat door in de avonden, wat ik in Nederland zelden doe. Gedurende mijn tijd daar ben ik in contact gekomen met gevestigde Nederlandse kunstenaars in Berlijn zoals Ab van Hanegem en Hester Oerlemans en heb ik een aantal Berlijnse kunstenaars zoals Pius Fox en Max Rödel ontmoet.

     

    Portret Harry Markusse (foto: Joppe Muller & Valentin Cheli)

    Ook deed ik mee aan de Berlin Art Tours en kwamen zij langs in het atelier. Daarnaast bezocht ik, als ik niet aan het werk was, ateliers, musea en tentoonstellingen. Het aanbod aan musea en galeries is echt vele malen groter dan in Nederland, dus er was altijd wel iets interessants te bezoeken.

    Het was voor mij echt een eyeopener om te ervaren hoe het is om uit je comfort zone te stappen en (voor even) in een nieuwe stad te wonen en mensen te ontmoeten met nieuwe meningen en andere invalshoeken dan de mensen die normaal gesproken mijn werk zien. Ik denk mede hierom dat mijn werk zich op een heel nieuw vlak heeft ontwikkeld.

    Harry Markusse, Berliner Luft (2020), 180 x 130 cm (foto Peter Cox)

    Je werkte aan een nieuwe reeks die er qua vormentaal ook echt anders uitziet dan de vorige serie werken. Kun je hier iets over vertellen?

    In ben geïnspireerd geraakt door de rijke geschiedenis van de stad. De vooroorlogse strakke sfeer die Oost-Berlijn uitademt, maar ook de goed vertegenwoordigde subculturen in deze ruimtelijke en rouwe stad hebben veel indruk op mij gemaakt, in de relatief korte tijd (3 maanden) dat ik er zat. Dat is (denk ik) terug te zien in mijn werken die daar zijn ontstaan.

     

    Harry Markusse, Berliner Luft @ We Like Art 2021

    Kun je iets vertellen over de twee grote schilderijen die wij op ons kantoor tonen?

    Deze twee werken komen uit de serie Berliner Luft. Het grote gele werk is gemaakt tijdens mijn residentie in Berlijn, waarbij ik met deze reeks in Amsterdam verder ben gegaan. Daar heb ik het donker schilderij gemaakt. Door het gebruik van een ronde mal die ik tegenkwam in een schilderswinkel in Berlijn ben ik gaan schilderen met de nieuwe vormen.

    Na een aantal weken (mislukte) werken met de nieuwe vorm kwam ik op de huidige compositie. Het lijkt alsof er een soort luchtstroming doorheen vloeit die in gedachten zich buiten het schilderij blijft door ontwikkelen. Belangrijk in deze serie voor mij is dat je over het hele doek wordt geleid zonder dat je naar één specifiek deel kijkt.

    De Berliner Luft serie verwijst ook naar het gelijknamige drankje Berliner Luft, een veel gedronken likeurtje in het Berlijnse nachtleven. Dat heb ik helaas dit jaar moeten overslaan vanwege de pandemie, wat misschien wel weer heeft gezorgd voor het (sneller) ontstaan van de Berliner Luft serie. 😉

     

    Harry Markusse, Collage Berlijn (2020) #2

    Je maakte 7 bijzondere collages – hoe ging dat in zijn werk?

    Tijdens mijn schilder proces ontstaat altijd veel restmateriaal. Dit komt omdat ik zonder voorstudies of schetsen altijd direct op het doek begin. Aan het begin van de werkperiode in Berlijn keurde ik veel werk af, wat je normaal gesproken als toeschouwer niet ziet, maar waar wel veel interessante stukken in zaten.

     

    Harry Markusse, Collage Berlijn (2020) #4

    Door de collages maak ik dit deel van mijn proces ook zichtbaar. Door verschillende stukken doek uit te snijden, te spiegelen, te kantelen en opnieuw met elkaar te combineren ontstonden deze collages.

     

    Harry Markusse, Berliner Luft @ We Like Art 2021 (foto Peter Cox)

    Wat zijn je plannen voor de komende tijd?

    Naast de presentatie van nieuw werk bij jullie, loopt er ook nog een andere tentoonstelling bij Livingstone in Den Haag. Daarna is er een tentoonstelling bij galerie van den Berge in Zeeland. En in juni is er werk van mij te zien op Art Rotterdam met Livingstone (als dat mogelijk is qua COVID-19). Vanaf de zomer werk ik in Leipzig waar ik een residentie doe bij LIA Leipzig op het Spinnerei terrein. Daarna doe ik een duo tentoonstelling met Marleen Sleeuwits bij galerie Bart. Een mooie volle agenda!

     

    Harry Markusse, Collage Berlijn (2020) #3

     

    De collages die Harry Markusse speciaal voor We Like Art maakte zijn ingelijst in een mooie verdiepte lijst met artglass, de buitenmaat van de lijst is 45 x 45 cm. Je kunt de werken hieronder bestellen.

    Harry Markusse studeerde in 2013 af aan de Academie Minerva in Groningen. Hij ontving van het Mondriaan Fonds de bijdrage Bewezen Talent en was te zien als genomineerde bij de Koninklijke Prijs voor de Schilderkunst, ook had hij exposities bij onder meer Museum Belvedere, AkzoNobel Artspace, Ron Mandos, Galerie Bart, Livingstone Gallery en PS Projectspace. Ook kan je zijn werk bij ons gezien hebben bij onze shows in de Westergasfabriek.

    Zijn werk is opgenomen in diverse collecties, waaronder Museum Voorlinden en de AkzoNobel Art Foundation.

  24. Nieuwe schilderijen van Hans Broek

    Leave a Comment

    Wie heeft die kerkers gebouwd? Wie heeft dit systeem bedacht en in stand gehouden? Het zijn vragen waar je oog in oog met de monumentale schilderijen niet aan ontkomt. Hans vertelde ons over de achtergronden van deze reeks werken.

     

    Hans Broek, Fort Santo, Antonio, Axim

    “In de zomer van 2019 ben ik naar Ghana gereisd om daar alle 20 voormalige Nederlandse slavenforten te bezoeken. Ik keek thuis op de kaart waar ze zich bevonden. De volgende dag ben ik op het vliegtuig gestapt en kwam een dag later aan in Ghana. Ik was van plan om van dorp naar dorp te reizen waar de forten zich bevonden en ter plaatse een hotel te vinden. De eerste dag in de hoofdstad ging dat goed. Maar aangekomen in dorpjes aan de kust stond ik met mijn nette grijze rolkoffer temidden van absolute armoede. Krottenwijken. Er was nergens een hotel te vinden.

    Op straat ontmoette ik Ben, die een rol schilderijen bij zich had. Toen hij mij zag rolde hij gelijk de schilderijen uit en begon ze met veel flair aan te prijzen. Hij was een buitengewoon goede verkoper, intelligent en humoristisch. Ik vertelde hem mijn verhaal dat ik een reis wilde maken langs alle voormalige Nederlandse slavenforten en vroeg hem of hij mijn gids wilde zijn. We hebben dat toen ter plekke afgesproken.

    Hij sprak met buschauffeurs, stamhoofden en andere mensen waar we van afhankelijk waren om deze forten te bereiken. We reden soms urenlang door rivierbeddingen in het oerwoud. Ben was een geweldige fixer. Dank zij hem heb ik alle forten kunnen vinden. En dat is niet niks. Zelfs expat archeologen en historici waren daarvan onder de indruk.”

     

    Hans Broek, Fort Santo, Antonio, Axim, 125 x 200 cm, 2020

    “Zo kwam ik aan bij het voormalige Nederlandse slavenfort Santo Antonio. Het fort is van 1642 tot 1872 in Nederlands bezit geweest. Nederland heeft het veroverd op de Portugezen, die het in de late middeleeuwen bouwden.

    Het lijkt een mooie locatie. De schok komt pas als je je verdiept in hoe Nederland op deze plek de medemens behandelde. Ze werden na een (soms honderden kilometers) lange tocht vanuit de binnenlanden opgesloten in bedompte ruimtes. Tijdens deze tocht en in de cellen overleed een derde door uitputting en de onhygiënische omstandigheden. De mensen werden gemiddeld 6 weken opgesloten voordat schepen van de WIC ze verscheepten naar de ‘Amerika’s’.

    Het was een openbaring om in deze forten te kunnen zijn, waar de duistere kant van onze Nederlandse geschiedenis nog zo tastbaar aanwezig is.”

     

    Hans Broek, Vrouwenkerker, fort Santo Antonio, Axim, 125 x 200 cm, 2020

    “Het fort is met zwarte lakverf en witte verf beschilderd, iets wat je ook wel ziet op Amsterdamse 17e eeuwse huizen. Door het zout wat er in de muren zit, bladdert de verf na enkele jaren af.

    In het fort Santo Antonio is een kerker voor vrouwen. De vrouwen en mannen werden gescheiden opgesloten. De vrouwen werden met regelmaat door Nederlandse mannen gebruikt voor seks. Dit was één van de redenen waarom werken in de slavenhandel zo aantrekkelijk was voor Nederlanders. De gevangenen werden van alle waardigheid ontdaan en onmenselijk behandeld. Ze waren immers ‘koopwaar’, net als koffie en suiker.”

     

    Plantage Sorghvliet, 60 x 100 cm, 2020

    “In december van 2019 vertrok ik naar Suriname om daar voormalige Nederlandse plantage woningen te bezoeken. Veel van deze zijn alleen per boot te bereiken. Ik heb enkele dagen doorgebracht in smalle houten boten, varend op de Suriname en Commewijne rivieren. De rivieren zijn vertakkingen van de machtige Amazone. Het water is grijs, oker en soms roodbruin.

    De voormalige plantages zijn vaak overwoekerd door oerwoud. Sommige plantagehuizen zakken langzaam weg in de blubber. Plantage Sorghvliet is een van de ruim 500 voormalige Nederlandse plantages in Suriname. Suriname had de reputatie de kolonie te zijn waar slaafgemaakten het slechtst werden behandeld. Maar slavernij is per definitie wreed.”

     

    Hans Broek, We Like Art Office 2021

    “De export producten van de plantages leverden tussen 1750 en 1863 omgerekend naar nu minstens 4 1/2 miljard euro op. Vanuit een puur zakelijk oogpunt waren de plantages een groot succes. Maar vanuit ethisch oogpunt een grote mislukking.

    Tot 1828 werden slaafgemaakten niet gezien als personen, maar als roerende goederen.  Slaafgemaakten hadden geen enkel burgerrecht; ze mochten geen bezit hebben en niet trouwen. Vanaf 1828 werden slaafgemaakten juridisch als mens gezien maar waren nog steeds ‘onmondig’ en deel van de inboedel. De behandeling van slaafgemaakten was gruwelijk. In de gehele periode van slavernij werden ongeveer 220.000 Afrikanen naar Suriname aangevoerd.”

     

    Plantagehuis ‘Papaya’, 60 x 100 cm, 2020

    “De eerste plek die ik voor mijn onderzoek naar het Nederlandse slavernijverleden bezocht was Curaçao. Er zijn nog veel plantage woningen te vinden, die vaak zijn omgebouwd tot hotel en restaurant. Ik zag dat als een teken van Nederlandse handelsgeest, en tegelijkertijd het wegmoffelen van de geschiedenis.

    De gebouwen zijn vaak prachtig gerestaureerd. De architectonische schoonheid staat in sterk contrast met de ethische lelijkheid die eeuwenlang op deze plekken is uitgevoerd. Ik sprak met eilandbewoners over de geschiedenis van hun eiland. Omdat ik bezig ben met een documentaire, wilde ik ze graag met mijn videocamera interviewen. Dat wilden ze vaak niet, uit angst daar problemen mee te krijgen.

    Ik hoorde wel heel interessante verhalen waar ik nog nooit van gehoord had. O.a. over de beroemde held Tula, die de grote slaven opstand tegen de Nederlanders leidde in 1795. Hij was een maand lang succesvol, maar is uiteindelijk door de Nederlanders op gruwelijke wijze geëxecuteerd.”

     

    Hans Broek, Het slavenhuis (2020), tekening op papier, 66 x 101,5 cm

    “Het slavenhuis was één van de vele slavenhuizen op het eiland Goree in Senegal. Deze huizen konden 150 tot 200 Afrikaanse mensen gevangen houden; mannen, vrouwen en kinderen in aparte kerkers. In het midden is de beroemde ‘Door Of No Return’. Wie hier doorheen ging kwam nooit meer terug in Afrika. Een smalle loopplank leidde naar het slavenschip.

    Op de begane grond zijn de cellen voor de gevangenen. Daarboven is het appartement van de slavenhandelaar, waarin hij in veel luxe leefde. De twee verdiepingen zijn gescheiden door een dunne houten vloer.

    Nelson Mandela bezocht het slaven huis en vroeg om opgesloten te worden in de hele kleine cel voor de opstandigen onder de trap. Het is een cel van een meter hoog, een soort doodskist. Na 10 minuten kwam hij de cel uit met zijn wangen nat van de tranen.”

     

    Zaaloverzicht Hans Broek, De Pont museum, Tilburg, alle foto’s: Peter Cox

    Presentatie van nieuwe schilderijen bij We Like Art in Amsterdam

    Op het kantoor van We Like Art zijn deze nieuwe schilderijen te zien, uit dezelfde reeks werken die in De Pont te zien is. Maak een afspraak om ze te komen bekijken: info@welikeart.nl. Je bent van harte welkom.

     

    Portret Hans Broek door Koen Kievits

    Meer lezen/luisteren over Hans Broek?

    Tentoonstellingsinformatie De Pont: link
    Interview 2018 op We Like Art over de start van deze serie: link
    Podcast door Museum De Pont: link
    Interview met Hans Broek: Nooit Meer Slapen (VPRO)
    HART: Elke verfstreek een mokerslag, Machteld Leij
    NRC Handelsblad: ‘Lelijkheid hoort bij de gruwelijkheid die ik wil verbeelden in mijn kunst’, Lucette ter Borg
    Museumtijdschrift: ‘Macabere ontdekkingsreis’, recensie door Edo Dijksterhuis
    FD Persoonlijk: Oog voor het Wrede Verleden, Jeroen Bos
    Nu Te Zien, NPO2: Ralph Keuning bezoekt De Pont

    Videoportret Hans Broek

    Ter gelegenheid van de solotentoonstelling van Hans Broek in De Pont (t/m 12 september 2021) maakte de jonge filmmaker Koen Kievits in opdracht van We Like Art een bijzonder videoportret. In de film vertelt Broek in zijn atelier in Muiden en in het museum in Tilburg over zijn nieuwe schilderijen.

  25. Solstice – gouden sculpturen van ANTOINETTE NAUSIKAA

    Leave a Comment

    Een sculptuur uit de reeks Solstice Figurines

    We vroegen Antoinette naar het ontstaan van de Solstice (Winterzonnewende) kleifiguren:

    We kennen jouw foto’s, en je tekeningen, maar je sculptuurtjes zijn minder bekend, wanneer maakte je die voor het eerst?

    De eerste maakte ik in Japan in Tokyo in 2005 toen ik daar voor een half jaar verbleef in een artist in residency. In een materiaal winkel vond ik een vreemd kneedbaar foam en daaruit ontstonden de eerste sculptuurtjes.

    Later tijdens mijn bergen project, waarvoor ik vijf jaar langs oude heilige bergen reisde, kwamen ze echt tot leven als de kleiaarde sculpturen die ik ter plekke maakte van de aarde van de bergen. Sindsdien gebruik ik kleiaarde van de locaties waar ik werk voor mijn sculpturen.

     

    De kunstenaar aan het werk op locatie bij de berg Ararat.

    Hoe is dit herkenbare figuurtje tot stand gekomen?

    Het figuurtje zelf kwam er dus ook uit in Tokyo. Ik was overweldigd en enorm verwonderd door alle drukte en gekke situaties in die mega stad en besloot een notitieboekje mee onderweg te nemen. Zo maakte ik steeds snelle tekeningen om die momenten niet meer te vergeten. Het figuurtje was mijn directe uitlaatklep.

    Komt jouw verzameling oude zen tekeningen hier ook in terug?

    Wat leuk dat je die link legt. Ja, want ik begon in Japan met het verzamelen van oude zen prenten en boeken. Zen tekeningen zijn gebaseerd op alledaagse observaties. Zenmeesters geven daar, op een zo direct mogelijke en minimalistische manier uiting aan. De eenvoud van mijn tekeningen en sculptuurtjes is daar zeker door geïnspireerd.

     

    Man on a Rock (2016)

    De nieuwe lockdown en de overgang naar het nieuwe jaar brachten jou tot een mooi idee, kun je hier iets meer vertellen?

    Het einde van het jaar ervaar ik zelf altijd als een magische periode. Tijdens de jaarlijkse winterzonnewende (solstice) draait de zon zich letterlijk weer naar ons toe en worden de dagen weer langer. Deze vind plaats op 21 december 2020 om 11:02 en markeert het moment waarop de langste nacht voorbij is en er een nieuwe periode aanbreekt.

    De zon draait zich letterlijk weer naar ons toe en de dagen worden langer. De aarde bereidt zich voor op een nieuwe cyclus. Ik voelde heel erg dat ik iets wilde maken in het teken van deze overgang.

     

    Solstice Figurines #9 (2020-2021)

     

    Na de zonnewende blijft de lengteduur van de dagen voor een korte tijd vrijwel constant. De periode van 24 december tot 6 januari die daarop volgt wordt ook wel de 12 heilige nachten genoemd. In deze dagen is de natuur stil, alle bladeren zijn van de bomen verdwenen, dieren gaan in winterslaap en mensen trekken zich door de kou terug in hun huizen.

    De aarde rust en er heerst een soort tussentijd. Alles bereidt zich voor op een nieuwe cyclus van de seizoenen. En dat bracht me op het idee om tijdens deze 12 heilige nachten met een blok klei de studio in te gaan.

     

    Solstice figurines #2

    Ik wil met deze serie sculpturen een ode brengen aan het licht én aan een nieuwe cyclus. De zonnesculptuurtjes werden door mij gemaakt in die periode van bezinning en stilte tussen 21 december 2020 en 6 januari 2021. Ze zijn afgewerkt met een goudglazuur van 24 karaats goud. Stralend als de zon klaar voor een nieuw begin!

     

    De Solstice Figurines serie (2021)

    De periode na de Winterzonnewende is van oudsher een periode van rituelen vertelde je?

    Ja, al in oude culturen eerden de mensen tijdens de Winterzonnewende de nieuwe seizoenen met rituelen en offers. Sinds de prehistorie werd deze ’tussentijd’ door vele oude culturen gebruikt voor heilige rituelen, het vereren van de zonnegoden en het voorbereiden op een nieuwe cyclus van het licht en de seizoenen. Ik vind rituelen inspirerend. Ze bewerkstelligen vaak een concentratie om tot iets te komen waar je met je hoofd niet toe komt. Voor dit werk bedacht ik mijn eigen ritueel. Het kneden van kleifiguren binnen de heilige nachten.

     

    Solstice Figurines #7 (2020-2021)

    Hoe voelde het om tijdens de heilige nachten te werken aan deze beeldjes?
    In die dagen een meditatief werk doen vond ik bijzonder omdat je toch in lijn bent met wat de aarde zelf ook doet. In het begin lukte het niet zo goed omdat ik zelf nogal de pee in had over de lockdown en piekerde over hoe nu weer alles verder moest. En ik moest dat echt even loslaten om te kijken wat eruit geboren werd zónder al die gedachten. Maar uiteindelijk kwam ik in een ritme en ontstond de serie vanzelf.

     

    Solstice Figurines #10 (2020-2021)

    Hoe zou je willen dat men(sen) de gouden sculptuurtjes ervaren?

    Van mij hoeven ze zeker niet altijd in zicht te zijn maar juist opgenomen in de alledaagse omgeving. Waarbij zij je, zo nu en dan, kunnen herinneren aan het licht en aan dat alles weer opnieuw begint – no matter what …

     

    Impressie Solstice

     

    Wij volgen Antoinette Nausikaa al een aantal jaren. Haar verfijnde en bijzondere manier om in te zoomen op cultuur en natuur met haar fotografie, tekeningen en sculpturen raakt ons. Eerder toonden we werken uit haar heilige bergen-project, resulterend in het boek Breathing Mountains. We maakten een interview in deze blogpost.

     

    Solstice Figurines #3 (2020-2021)

    Samen met Antoinette selecteerden we toen een werk als speciale We Like Art editie: Twigs Huashan. Kleine takjes lijken een enorme steen te ondersteunen. Een typerend werk voor de kunstenaar, haar beelden zijn aangetroffen, opgemerkt. Niets is geënsceneerd. Een prachtig beeld in het verlengde van dat haar eigen bedevaart langs oeroude heilige bergen (zoals de Olympus en de Fuji) versterkt.

    Onlangs werd Antoinette genomineerd voor de Somfy Award. In Fotomuseum Rotterdam toonde ze een nieuwe reeks werken waarvoor ze de loop van de Seine volgde, de levensader van Parijs, met een grote invloed op de geschiedenis, inrichting en cultuur van de stad. Op haar foto’s is de rivier een troostrijke plek.

     

    Antoinette Nausikaä

    Antoinette Nausikaä studeerde aan de Gerrit Rietveld Academy in Amsterdam en was resident aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. In 2008 ontving ze de “Bouw In Beeld Photography Award”, haar boek Breathing Mountains was genomineerd voor “Best Photography Book of the Year” bij Photo Espana in 2019. Haar werk is opgenomen in allerlei collecties, waaronder de collectie van Huis Marseille.

     

    Het is heel snel gegaan met de Solstice figurines. Excuses als het niet gelukt is om een beeldje te bestellen. Wil je op de reserve lijst, stuur ons dan even een mailtje via deze link: Reserve Lijst Solstice

  26. Elmina, een nieuwe editie van HANS BROEK

    Leave a Comment
    Speciale editie Hans Broek

    Hans Broek vertelt over het ontstaansproces van dit werk:

    “In 2019 reisde ik voor mijn onderzoek naar de architectuur van het Nederlandse slavernijverleden naar Ghana om daar 18 voormalige Nederlandse slavenforten te bezoeken. Het belangrijkste fort was Elmina, wat in Nederlands bezit was van 1637 tot 1872. Ik reed met een taxi naar het fort, wat op een schiereiland ligt. Op de editie is Elmina zichtbaar als een grijze vorm op de horizon.

    In 1637 veroverde Johan Maurits van Nassau-Siegen (van het Mauritshuis) het fort Elmina op de Portugezen. Johan Maurits moest in opdracht van de West Indische Compagnie de Nederlandse slavenhandel op gang brengen. Elmina werd het centrum van de slavenhandel van de West Indische Compagnie. In Nederlands Brazilië bestond een lucratieve suikerindustrie, met suikerrietplantages en suikermolens die draaiden op de arbeid van slaafgemaakte Afrikanen.

    Deze slaafgemaakten werden voornamelijk vanuit Elmina aangevoerd. Tegen de 18e eeuw werden elk jaar 30.000 Afrikanen vanuit Elmina naar de Amerika’s getransporteerd. Deze deportatie vanuit slavenforten zoals Elmina duurde bijna driehonderd jaar.”

    Over de editie

    De editie wordt gedrukt in een oplage van veertig stuks. Het kunstwerk, met een afmeting van 39,5 x 61 cm, is geprint met een hoogwaardige druktechniek: piëzografie, ook wel giclee of pigmentdruk genoemd. De prints zijn door Hans Broek gesigneerd en genummerd op de voorzijde.

    Wij van We Like Art in Amsterdam verzorgen de oplage en versturen je de losse print in een stevige verpakking, met een ‘track & trace’ (15 euro verzendkosten). Internationaal verzenden kan ook, daarvoor gelden wel meerkosten. Mail je ons voor overleg? info@welikeart.nl

    Het ingelijste werk kan worden opgehaald bij de lijstenmaker in Amsterdam of bij We Like Art, ook in Amsterdam. Verzenden met lijst is helaas niet mogelijk i.v.m. de kwetsbaarheid.

    Als koper van het werk van Hans Broek krijgt je ook gratis toegang tot een exclusieve middag op 11 april in Museum De Pont in Tilburg. Bestellingen met en zonder lijst kunnen ook afgehaald worden bij dat evenement.

     

    Zaaloverzicht Hans Broek, De Pont museum, Tilburg, foto Peter Cox

    Persoonlijke rondleiding

    Op zondag 11 april is in De Pont in Tilburg een exclusieve middag. Hans Broek verzorgt een persoonlijke rondleiding door zijn tentoonstelling, bezoekers kunnen ook de andere tentoonstellingen in De Pont bekijken. Er is een beperkt aantal plaatsen vandaar dat alleen kopers van de speciale editie deel kunnen nemen. Mooie actie!

    Aanvangstijd: vanaf 13:00 uur zal Hans Broek groepjes van drie lezers rondleiden door de tentoonstelling.

    Let op: het programma is onder voorbehoud van wat op 11 april mogelijk is vwb de coronamaatregelen.

    Adres: Wilhelminapark 1, Tilburg, depont.nl

    Zaaloverzicht De Pont

     

    * Wat is een piëzografie?

    Piëzografie is een benaming van de druktechniek die wij gebruiken, zoals er ook zeefdruk, lithografie of offset bestaat. De printkop spuit in stroken met hoge precisie piepkleine druppeltjes inkt op het papier. Het komt neer op een hoogwaardige versie van inkjet-printen, waar verschil ten opzichte van een desktop printer vooral zit in de hoge kwaliteit van de inkt en het papier. De 12 kleuren-inkten en speciale coatings zorgen voor spetterende kleuren, een diep zwartbereik en kleurvastheid tot wel 100 jaar (onder de juiste omstandigheden), waarmee het voldoet aan de hoogste eisen van kunstenaars, fotografen, grafici, galeries en musea.

     

    Videoportret Hans Broek

    Ter gelegenheid van de solotentoonstelling van Hans Broek in De Pont (t/m 18 april 2021) maakte de jonge filmmaker Koen Kievits in opdracht van We Like Art een bijzonder videoportret. In de film vertelt Broek in zijn atelier in Muiden en in het museum in Tilburg over zijn nieuwe schilderijen die over een zwarte episode van de Nederlandse geschiedenis gaan.

     

     

    Hans Broek, Fort Santo Antonio (2020), 125 x 200 cm

    Presentatie van nieuwe schilderijen bij We Like Art in Amsterdam

    Op het kantoor van We Like Art zijn momenteel nieuwe schilderijen te zien uit dezelfde reeks werken die in De Pont te zien is. Maak een afspraak om ze te komen bekijken: info@welikeart.nl . Je bent van harte welkom.

     

    Hans Broek, Plantage Sorgvliet (2020), 60 x 100 cm

    Meer lezen/luisteren over Hans Broek?

    Tentoonstellingsinformatie De Pont: link
    Interview 2018 op We Like Art over de start van deze serie: link
    Podcast door Museum De Pont: link
    Interview met Hans Broek: Nooit Meer Slapen (VPRO)
    NRC Handelsblad: ‘Lelijkheid hoort bij de gruwelijkheid die ik wil verbeelden in mijn kunst’, Lucette ter Borg
    Museumtijdschrift: ‘Macabere ontdekkingsreis’, recensie door Edo Dijksterhuis
    FD Persoonlijk: Oog voor het Wrede Verleden, Jeroen Bos

  27. Een nieuwe editie van JACCO OLIVIER

    Leave a Comment

    Victoria Miro Gallery

    In het werk van Jacco Olivier (1972, Goes, Nederland) komen schilderkunst en videokunst samen. Olivier is begonnen als schilder van grote doeken. Om beter te begrijpen wat hij precies deed, begon hij foto’s te maken van delen uit het schilderij. Vervolgens zette hij de beelden achter elkaar en ontstond een animatie, een verhaal van het geschilderde.

    Olivier schildert sindsdien veelal op klein formaat en fotografeert losse beelden uit de schilderijtjes die hij monteert en over elkaar heen laat gaan. Het resultaat zijn soms monumentale projecties en soms kleine op de wand geprojecteerde films.

     

    Atelier Jacco Olivier

    In de fascinerende experimentele films springen figuratie en abstractie voortdurend haasje over. De tijdens het schilderen gemaakte, keuzes laten zichtbare sporen achter. Het is een unieke poëtische wereld.

    Untitled (Wolf), 2019, fragment

    In de afgelopen 2 jaar is de kunstenaar naast zijn videowerken weer meer gaan schilderen op – soms groot formaat – doek. De kleine paneeltjes waar hij normaliter op werkt hebben plaatsgemaakt voor sterke schilderijen waar het schilderplezier van afspat.

     

    Atelier Jacco Olivier met zijn paneeltjes-archief.

    We vroegen Jacco Olivier naar zijn werk en de speciale editie.

    Waar ben je opgroeid en opgeleid?

    Ik ben opgegroeid in Kloetinge, Zeeland, heb kunstacademie in den Bosch gedaan en daarna 2 jaar Rijksakademie.

    Hoe begin je aan een nieuw werk?

    Eerst moet er een interesse in iets zijn, dat kan soms best lang duren, ik moet iets willen uitproberen. Het allereerste begin is dan gewoon een kleur opzetten en zien wat er gebeurt. Net zo lang tot er iets ontstaat wat anders is dan ik in het begin verwacht had en daar reageer ik dan op, of niet, en dan is het klaar.

     

     

    Bestaat er voor jou zoiets als een gemiddelde werkdag qua indeling en bezigheden?

    Ik houd er erg van als de dagen op elkaar beginnen te lijken, s’morgens beetje opruimen, rommelen, mailen en s’middags schilderen. Ik ga ook graag avonds nog even naar mijn atelier. En als het kan in de weekenden ook.

     

     

    Kun je voor ons je atelier omschrijven?

    Ik heb een atelier in een oud schoolgebouw op een gracht in Amsterdam, 10 minuten lopen van mijn huis. Niet heel groot, 50 m2 maar wel lekker hoog, 4,5 meter. Die hoogte heb ik praktisch niet veel aan maar die voelt wel fijn.

    Je werkt zowel met verf als met digitale middelen om nieuw werk te maken. Hoe is dit zo gekomen?

    Tijdens het schilderen gebeuren de mooiste dingen vaak aan de randjes van een schilderij, of op een heel klein stukje ergens in een hoek. Of daar waar ik mijn kwast afsmeer. Daar neem ik foto’s van.

     

     

    Ik neem ook graag foto’s van de verschillende stadia die een schilderij doormaakt. Zo kan ik de openheid, die in de eerste aanzetten van een schilderij nog aanwezig is, bewaren. En terugkijken: Op de computer bekijk ik die foto’s, knip er stukjes uit, zoom ik er op in of leg ze over elkaar heen. En zo ontstaat er weer nieuw werk.

    Wanneer is een werk voor jou af?

    Als het geld op mijn rekening staat – o nee – da’s een oude grap. Het werk is af als ik er niets meer aan verander.

    Tentoonstelling Jacco Olivier bij Ron Mandos Gallery

    Zijn er bepaalde thema’s die vaker terugkeren in je werk?
    Ik denk het wel maar misschien kan ik dat zelf niet goed beoordelen. Het menselijk onvermogen is wel een thema denk ik.

     

    4 werken uit de reeks Monkeys (2020), acrylverf op linnen

    Kun je iets vertellen over de nieuwe editie? Hoe kwam je tot dit werk en tot deze reeks van apen?

    Ik ben deze reeks met apen begonnen als tegenhanger voor een reeks hele grote schilderijen met afbeeldingen van Galaxy’s. Deze grote doeken zijn een soort constructies terwijl de apen hele losse spontane schilderijen zijn.

    Daarbij spaarde ik in de grote doeken de cirkels en planeten uit de achtergrond. Dus niet de vorm zelf schilderen maar de vorm eromheen. Dat heb ik met de apen doorgezet, de vorm uitgespaard, de aap zelf is min of meer rest ruimte.

     

    Jacco Olivier – Untitled (Monkey) 2020

    Misschien koos ik ook apen omdat de film 2001 Space Odyssey begint met apen. En een aap is natuurlijk ook een soort zelfportret.

    Maar vooral wilde ik zien hoe ik met weinig toch een uitdrukking in vorm kon geven.

     

    Over de editie

    Een heerlijk wat onnozel aapje kan ons misschien troost bieden in verwarrende tijden. Wij genieten van de typische, haast achteloze, losse toets van de schilder en de ‘open’ gelaten partij in het midden van het werk.

    Jacco Olivier,
    Tuesday (2021)
    38 x 28 cm
    hoogwaardige pigmentdruk, oplage 33

    € 375,- | € 550,- in lijst met artglass

     

    Videowerk van Jacco Olivier in de Art space van de AkzoNobel Art Foundation in Amsterdam

    Jacco Olivier is opgeleid aan de Hogeschool voor Kunst en Vormgeving in Den Bosch en aan de Rijksakademie van beeldende kunsten, Amsterdam. Hij heeft solotentoonstellingen gehad bij onder meer bij het Indianapolis Museum of Art , Marianne Boesky (New York), Galerie Ron Mandos (Amsterdam), Galerie der Stadt Backnang (Germany), GEM (Den Haag), Center for the Arts at Virginia Tech (Blacksburg USA), New York City Center, curated by the New Museum (New York), Galerie Thomas Schulte (Berin), Victoria Miro Gallery (London). Zijn werk is in talloze collecties opgenomen, waaronder Museum Voorlinden en de Akzo Nobel Art Foundation. In 2019 won Olivier de Jeanne Oosting Prijs voor de Schilderkunst.

    Wij maakten een aantal jaren geleden een videoportret van Jacco Olivier in opdracht van AMC Kunstzaken naar aanleiding van zij enorme videoprojectie in de wachtkamer van de Eerste Hulp (bekijk de video hier).

  28. KATINKA LAMPE – een nieuwe editie in samenwerking met Museumtijdschrift en AkzoNobel Art Fountation

    Leave a Comment

    Heel bijzonder om je weer een fraaie editie van Katinka Lampe te kunnen aanbieden. Marina de Vries van Museumtijdschrift maakte onderstaand interview over haar werk, atelierleven, de editie en over de AkzoNobel collectie.

     

    Katinka Lampe, ‘2634201’ (2020)

    Eerst even over de editie:

    Alleen abonnees van Museumtijdschrift kunnen de editie aanschaffen. Mocht je nog geen abonnee zijn, dan kun je via deze link, met speciale We Like Art-korting een abonnement nemen, nu voor € 38,50 (i.p.v. € 77,-). Niet gek, voor minder dan € 350,- ontvang je dus deze speciale editie en 8 keer Museumtijdschrift!

    • Techniek: hoogwaardige pigmentprint
    • Oplage: 30
    • Afmetingen: 34 x 26,5 cm
    • Prijs: € 300,00 inclusief btw, exclusief lijst en exclusief verzendkosten
    • Certificaat: de editie is aan de achterzijde gesigneerd en wordt vergezeld door een gesigneerd en genummerd label
    • Levering: het kunstwerk ontvang je binnen 3 weken na betaling in huis
    • Verzendkosten: € 15,00 binnen Nederland. Het is tevens mogelijk het werk op afspraak op te halen op het kantoor van We Like Art, Leliëndaalstraat 4, Amsterdam.
    • Goed om te weten: inlijsting
      Het werk kan worden ingelijst zoals afgebeeld (verdiepte lijst met whitewashfineer) met artglass voor € 175,00. Wanneer je het werk wilt laten inlijsten, kan het helaas niet verzonden worden. Het ingelijste werk kan worden opgehaald bij de lijstenmaker of bij ons, We Like Art, Leliëndaalstraat 4, Amsterdam.

    Bestellen? Klik dan hier UPDATE: alle exemplaren van de editie zijn verkocht

    Nb vergeet niet als je besteld hebt, ook een abonnement af te sluiten met speciale korting: link

     

    Katinka Lampe

    Je hebt een zelfbouwhuis in Rotterdam met atelier op de begane grond. Kun je je atelier beschrijven?

    Het is eigenlijk een grote langwerpige doos, met aan een kant veel licht. Wat ik belangrijk vond, is de hoogte. Dat is goed gelukt, het atelier is dertien meter lang en vier meter hoog. Ik ben vaak met tien schilderijen tegelijk bezig en gebruik de muren om het werk op te hangen, ernaar te kijken of het even weg te hangen. Heel fijn, dat dat allemaal kan.

     

    Studio Katinka Lampe

    Hoe ziet je dag eruit?

    Ik houd echt kantooruren aan. Ik sta meestal rond 8 uur op, ga de trap af en ben voor 9 uur in mijn atelier. Daar werk ik tot een uur of 6. Als ik er lekker in zit, wordt het wel eens wat later en als ik mijn dag niet heb, wat vroeger. Vaak word ik meegenomen door het werk zonder dat ik het in de gaten heb. Dan is het ook op een mindere dag zo vier uur ‘s-middags.

    Wat doe je zoal in je atelier?

    Behalve schilderen? Ik gebruik altijd modellen als basis voor mijn schilderijen. Als die komen poseren, bouw ik mijn atelier om tot fotostudio. Alle administratiedingen doe ik ergens anders. Ik wil in het atelier niet constant te bereiken zijn. Bovendien is het een heel andere sfeer, rondom de computer.

     

    Recent werk (2020) in de studio van Katinka Lampe.

    Dit werk in oplage is een vrije versie van een bestaand schilderij in de AkzoNobel collectie. Kan je wat vertellen over het schilderij dat ten grondslag ligt aan de editie, van een meisje op de rug gezien in een wat ouderwetse jurk?

    Ik werk altijd in series. Dit schilderij is onderdeel van een serie met de titel ‘Regina’s dresses’ – Regina is een vrouwennaam maar betekent ook koningin – in dit geval met een hoofdrol voor de jaren 50-jurk van mijn moeder. Ik ben altijd bezig met het schilderen van diversiteit. Ik woon in Rotterdam, daar leven 176 verschillende nationaliteiten samen.

     

    Katinka Lampe aan het werk in de studio

    Mijn modellen vind ik om de hoek; het kan een buurmeisje zijn, mijn dochter of een jongen uit de straat. In deze serie gaat het om een meisje van kleur, dat ik op verschillende manieren heb geschilderd. Ik ben geïnteresseerd in de manier waarop wij met elkaar omgaan en probeer dat te vangen in mijn werk, zonder dat het naar iets of iemand specifiek verwijst.

     

    Editie 2634201 (2020) in lijst

    Je series hebben titels, maar je afzonderlijke schilderijen hebben een nummer. Wat betekent ‘2634201’, het nummer van deze jubileumeditie?

    Heel praktisch, dat zijn de maten van het werk in combinatie met het jaar en vaak nummer ik het vervolgens van 1 t/m 10, waardoor elk werk een uniek nummer heeft. Op die manier kan ik mijn schilderijen goed documenteren, maar ik vind het ook prettig om een schilderij, dat bij iemand in de woonkamer komt te hangen, in een bedrijfscollectie of museum, van weinig ballast te voorzien. Vanaf dat moment gaat het werk zijn eigen weg. Net als de pose van het schilderij en van de editie, het zij-achteraanzicht, zorgt het ervoor dat de kijker zijn eigen inhoud kan geven aan het beeld.

    Je hebt voor deze editie een aanpassing gedaan ten opzichte van het oorspronkelijke schilderij. Wat heb je veranderd?

    Ik heb er allereerst voor gekozen om een uitsnede te maken en vond het interessant om iets met de schouderpartij te doen. Ik heb een fragment uit de oorspronkelijke foto in het beeld opgenomen, zodat het een soort collage is geworden, een zelfstandig werk.

    1317184 (2018), olieverf op doek, 170 x 130 cm, Akzo Nobel Collectie

    Heb je enig idee waarom dit schilderij is opgenomen in de AkzoNobel bedrijfscollectie?

    Omdat het mensbeeld een anker is van de collectie en dit werk in een tijdsbeeld past, vermoed ik. De AkzoNobel bedrijfscollectie hecht al heel lang veel waarde aan diversiteit.

    Is het belangrijk om als kunstenaar in deze collectie vertegenwoordigd te zijn?

    Wat bijzonder is aan deze collectie: zij volgen mij al jaren. Af en toe kopen ze een mooi werk aan. Dat is goud waard. Daarbij heb ik veel fans gekregen onder de medewerkers van AkzoNobel, die werk van mij kopen. Zoals de persoon die werkte bij een afdeling die zelfstandig werd, waardoor hij niet meer dagelijks al die kunst om zich heen had. Om dat gemis een beetje goed te maken, heeft hij een werk van mij gekocht. Dat is de kracht van een bedrijfscollectie: de kunst gaat een rol spelen in het leven van mensen.

     

     

    Je hoort bij de elf procent Nederlandse kunstenaars die van hun werk kunnen leven. Hoe heb je je de afgelopen maanden door de coronatijd heen geslagen?

    Ik voel me inderdaad bevoorrecht. Ik heb al twintig jaar een goede galerie in Nederland en werk al tien jaar met verschillende buitenlandse galeries. Ik heb me even zorgen gemaakt, afgezien van de gezondheidsrisico’s wereldwijd, of mensen nog wel kunst zouden kopen, maar dat gaat gelukkig door. Of de coronacrisis invloed zal hebben op mijn schilderijen? Dat kan ik nu nog niet zeggen. Misschien dat ik over drie jaar denk: hé, dat zijn echt quarantainewerken.

    Katinka Lampe, Slow, Ron Mandos Gallery, 2020.

    Waar ben je op dit moment mee bezig?

    Ik heb net twee galerietentoonstellingen afgesloten, een in Nederland en een in Korea, en komend voorjaar krijg ik een tentoonstelling in New York. Ik ben nu begonnen met een serie werken waarbij ik zo ver mogelijk probeer te gaan in het ontkennen van het portret. Ik maak bijvoorbeeld werk waarbij het model bijna verdwijnt achter een stuk stof, een hoodie of een jas. Ik probeer de grenzen op te zoeken: hoe ver kun je gaan zodat je nog wel ziet dat het om het afbeelden van een mens gaat, terwijl het ook een hoge mate van abstractie heeft.

     

    Katinka Lampe, Slow, Ron Mandos Gallery, 2020.

    Tot slot: heb je een tip hoe te kijken naar ‘2634201’?

    Iedereen mag daar zijn eigen verhaal bij maken, zijn eigen titel aan geven. Ik hoop dat mensen de kracht van het beeld zien en er in de loop van de tijd steeds anders naar gaan kijken.

     

    UPDATE: alle exemplaren van de editie zijn verkocht

    Wil je de editie bestellen en extra foto’s zien? Klik dan hier.

    Nb vergeet niet als je besteld hebt, ook een abonnement af te sluiten met speciale korting: link

     

    Hester Alberdingk Thijm, directeur AkzoNobel Art Foundation, over ‘2634201’

    Foto: Martin van Welzen

    “Dit werk van Katinka Lampe heeft alles in zich: het is virtuoos geschilderd, raakt aan een actueel onderwerp als identiteit, maar geeft tegelijkertijd een klassiek tijdloos beeld, denk aan de schilderijen van Vermeer. Dat is wat goede kunst moet zijn: tijdloos fascinerend!”

     

    Meer info AkzoNobel kunstcollectie, zie www.artfoundation.akzonobel.com

    Zie ook Museumtijdschrift 2021/1 met een artikel over de jubilerende AkzoNobel Art Foundation.

     

     

  29. Ronald Zuurmond | TACTUS, een serie van 14 unieke werken

    Leave a Comment

    Ronald Zuurmond (1964, Den Haag) studeerde cultuursociologie aan de Universiteit van Tilburg. Na zijn afstuderen ging hij naar de Tilburgse kunstacademie. Hij verliet deze na een jaar en nam vervolgens les bij de schilder Jan Beutener. Inmiddels heeft de kunstenaar een lange staat van dienst met talloze solotentoonstellingen, hij is vertegenwoordigd in buitengewoon veel museale, bedrijfs- en particuliere collecties.

     

    Ronald Zuurmond, Zonder titel (2006), olieverf en papier, 50 x 65 cm, Rabobank Kunstcollectie

    Zuurmond maakt stillevens en landschappen, vaak met een dikke, pasteuze verflaag. Schilderen is voor hem een langdurig proces van schrapen, verven en weer weg schrapen, vaak met grof gereedschap dat duidelijke sporen achterlaat.

     

    Filmportret uit de reeks Hollandse Meesters door Maarten Schmidt & Thomas Doebele

    Zuurmond is een echte Painter’s Painter, een schilder die door vakgenoten bijzonder wordt gewaardeerd. In het juryrapport van de Jeanne Oosting Prijs (2003) schrijven zijn jury-vakgenoten:

    De verfhuid op de werken van Zuurmond komt geleidelijk tot stand. Door deze procesmatige aanpak schimmeren diverse lagen door: een weergave van een zoektocht naar de perfecte kleur die het licht het beste vasthoudt. In het schilderen laat hij het toeval graag toe, maar is de worsteling met de compositie en geduldig afwachten troef. Daarom laat hij nu en dan een doek korter of langer rustig links liggen om het ineens op te pakken en af te maken.

     

    Ronald Zuurmond, Exotism, olieverf op doek, 1999, 55 x 65 cm

    Een aantal jaren geleden toonden we tweemaal werk van Ronald Zuurmond op onze We Like Art tentoonstellingen in de Westergasfabriek. Mooi om gedurende een aantal dagen van dichtbij zijn schilderijen te kunnen bestuderen. Het werk is genereus maar stemt soms ook ongemakkelijk. De verfbehandeling is stug en eigenaardig, je herkent Zuurmond z’n werk uit duizenden. Het oppervlak van zijn schilderijen is korstig en doorwerkt, de energie die uit zijn werk komt heel dwingend. Wij begrijpen wel waarom hij een vaste fanbase heeft. Als je er eenmaal voor gevallen bent…

     

    Ronald Zuurmond, zonder titel (2015) olieverf en hennep op paneel, 68 x 48 cm

    We vroegen Ronald naar zijn atelierleven en naar de multiple die hij voor We Like Art maakte.

    Ha Ronald, hoe ziet jouw gemiddelde werkdag er uit?

    Voor 11 uur ben ik in het atelier, waar ik dan tot het einde van de dag doorwerk. Liefst 7 dagen in de week, het weekend doorwerken is echter moeilijk in verband met het familieleven.

     

    Atelier Ronald Zuurmond 2017

    Ik begin de dag met het uitknippen van krantenfoto’s. Deze gaan in de plakboeken die ik nu al een tiental jaren bijhoud. Deze plakboeken kijk ik met regelmaat in, ze herinneren mij eraan dat ik in een heftige wereld leef. Dat het een voorrecht is om zo in rust en stilte te mogen werken aan dingen, in een poging de wereld iets van reflectie en schoonheid te geven.

     

    Atelier Ronald Zuurmond 2020

    Kun je voor ons je atelier omschrijven?

     Mijn atelier is een redelijk opgeruimde werkplek met veel boeken.

    De laatste jaren werk ik steeds vaker aan meerdere werken tegelijkertijd. Ik stap van het ene werk in het andere, terwijl de werken in verschillende stadia van vordering zijn. Ik fixeer mij niet teveel op een ding, om zo waar ik aan werk de tijd en ruimte te geven naar een eindpunt te groeien.

     

    Atelier Ronald Zuurmond 2020

    Je maakt veel werk waarbij de handeling van het schilderen centraal staat. Je maakt portretten, stillevens en landschappen, vaak met een dikke, pasteuze verflaag. Kun je iets vertellen over jouw manier van werken?

    Belangrijke criteria in mijn werk zijn ruimte en stilte. Ik wil de wereld zoals wij die denken te kennen even bevriezen en binnen een kader plaatsen. Alle aandacht wil ik overal binnen het kader van een schilderij op een gelijkwaardige manier plaatsen.

     

    Ronald Zuurmond, Borzo Gallery, Amsterdam

    Alles is van evenveel belang voor een evenwichtig beeld. Van het ‘gekende’ onderwerp: een tak, een vaas, een hand, tot de kleine schijnbaar achteloze dingen er omheen, of dat wat er aan de rand van een werk te zien is. Ruimte is de mogelijkheid ervaren in een werk te kunnen verdwijnen – evenwicht is de verhouding tussen de elementen.

     

    Ronald Zuurmond, TACTUS (2020)

    Kun je iets vertellen over de multiple van 14 werken, die je voor We Like Art maakte?

    Jaren geleden was ik in een grot vol prehistorische tekeningen van dieren en daar omheen handafdrukken. Achtergelaten sporen. Getuigenissen. De vroege mens liet sporen na. Alsof te zeggen: ik was hier, ziehier mijn hand, de eerste handtekening, hier was ik, dit was mijn werk. Hier waren wij, dit deden wij.

     

    TACTUS #1

    Goya getuigde van zijn tijd middels schilderijen die de horror van de oorlog verbeelden: Yo lo vi (ik zag het). Met de armen omhoog wijzen blote handen met gespreide vingers de lucht in, alsof ze zich uit het doek willen drukken. Overgave, vol overgave, zinloos. De dood.

     

    TACTUS #9

    Ellebogenwerk is het contact leggen van tegenwoordig. De Covid begroeting: een onhandige beweging vaak lichtjes vanuit de heup uitgevoerd met een wat onwennige glimlach stoten de punten van ellebogen tegen elkaar. Geen al te serieuze aangelegenheid. De hand, vol gevoelige zenuwen waarmee we de ander voelen, lezen, beGRIJPEN, en daardoor de relatie betekenis geven. De arm voorwaarts om uit te reiken naar de ander, elkaar de hand te GEVEN.

     

    TACTUS #14

     

    Ik druk mijn hand af om een indruk achter te laten: HIER WAS IK, IK ZAG HET.

     

    TACTUS #13

     

    Informatie over de multiple
    • Titel: TACTUS (2020)
    • reeks van 14 unieke werken
    • techniek: olieverf op katoen, verhoogd gemonteerd in lijst gemaakt door de kunstenaar
    • afmeting: alle werken zijn licht verschillend van afmeting
    • Gesigneerd en genummerd aan de achterzijde van de lijst
    • bekijk alle werken uit de reeks hieronder

     

    Ronald Zuurmond, Borzo Gallery, Amsterdam

    Solotentoonstellingen van Zuurmonds werk waren onder andere te zien in het Fries Museum (Leeuwarden), Cobra Museum (Amstelveen), Museum Jan Cunen (Oss), Museum Henriette Polak (Zutphen), galerie De Praktijk en bij Borzo (Amsterdam). Hij won de Jeanne Oosting Prijs en de Philip Morrisprijs. Zijn werk is vertegenwoordigd talloze collecties, onder meer Boijmans van Beuningen, Schunck en het Dordrechts Museum.

     

    Fotografie Tactus (2020): Henk Geraedts 

  30. MARLEEN SLEEUWITS | een nieuwe speciale editie

    Leave a Comment

    Marleen Sleeuwits, Interior no. 56 (2020), 35 x 50 cm, oplage 25

    We zijn heel blij dat we een nieuwe editie van Marleen Sleeuwits kunnen presenteren. Het is een wonderlijke ruimte waar een oude aan stukken gesneden Franse gymzaalvloer de hoofdrol speelt. Door daadwerkelijk een complete ruimte te bekleden met duizenden kleine blokjes, wordt je als kijker als het ware, via een oranje dwarrelende sneeuwstorm naar een helder blauw oppervlak gezogen.

    Haar zeer bewerkelijke installaties ogen als een heldere tussenwereld, als cleane science fiction decors. Pas als je goed kijkt zie je de sporen van het maakwerk en het uitgekiende gebruik van alledaags bouwmateriaal. We vroegen Marleen naar haar werk en naar de nieuwe speciale editie.

     

    Marleen Sleeuwits

    Waar ben je opgegroeid en opgeleid?
    Ik ben opgegroeid in Lonneker een klein dorpje in Twente. Toen ik veertien was, begon ik met een fotografie-cursus bij een plaatselijk cultureel centrum. Meestal maakte ik portretten van vrienden in een zelfgebouwde studio op zolder met alle lampen die in huis kon vinden.

    Ik had veel geluk dat cursus werd gegeven door een hele enthousiaste fotograaf. Hij leerde me allerlei technieken en ik mocht zijn apparatuur en donkere kamer gebruiken. Na de middelbare school was het dus niet moeilijk om te beslissen wat ik zou gaan doen. Gelukkig werd ik op mijn zeventiende aangenomen aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten op de afdeling fotografische vormgeving, in Den Haag. Ik ben begonnen als commercieel fotograaf maar heb me steeds meer in de richting van de beeldende kunst ontwikkeld.

     

    Presentatie bij LhGWR, Den Haag (2017)

    Hoe is de periode sinds het begin van de Corona crisis, jou vergaan? Heb je door kunnen werken?

    In maart heb ik in het begin bijna niets kunnen doen. Ik heb twee kleine kinderen van vijf en zeven jaar. Dit betekende dat ik maar de helft van de tijd kon werken, verdeeld over thuis lesgeven en werken in mijn studio. Gelukkig deel ik mijn atelierruimte niet, dus kon ik er gewoon naar toe.

    Het werken ging in het begin van de lockdown niet of heel erg traag. Al mijn aankomende tentoonstellingen, vijf in totaal, werden uitgesteld of afgezegd. Door al deze onzekerheden moet ik toegeven dat ik me moeilijk kon concentreren en creatief kon zijn. Dus werkte ik vooral aan praktische zaken zoals fotoshoppen, administratie doen en de studio opruimen. Gelukkig kon na twee maanden mijn draai weer vinden, en was het eigenlijk wel fijn om meer tijd te hebben voor reflectie en te experiment.

     

    Marleen Sleeuwits

    Bestaat er voor jou zoiets als een gemiddelde werkdag qua indeling en bezigheden?

    Mijn gemiddelde werkdag is vrij degelijk en verschilt qua tijden niet veel van een ambtenaar. Ik ben totaal geen ochtendmens maar meestal breng ik mijn kinderen naar school en dan ben ik om half negen in mijn atelier. Dan begin ik vaak met praktische zaken zoals e-mails beantwoorden. Vanaf elf uur wordt ik een beetje wakker en is het tijd voor nieuw werk en schetsen maken.

     

    Marleen Sleeuwits, Interior no. 43-1

    Werk je vanuit je studio (een oud kantoorpand?) of vanuit verschillende oude kantoren?

    Sinds twee jaar heb ik een vast atelier. Daarvoor werkte ik inderdaad lange tijd in grote leegstaande kantoorgebouwen die ik voor weinig anti-kraak kon huren. Deze plekken en hun materialen gebruikte ik voor installaties die ik bouwde om te fotograferen. De laatste jaren bouw ik veel vaker installaties in galeries, musea, festivals.

    Dit zijn echter niet altijd ‘white cubes’ maar bijvoorbeeld ook een leegstaande gevangenis en een winkelcentrum. Ik vind het interessant dat het werk eerst functioneert als installatie en later nog ‘doorleeft’ als fotowerk.

     

    Marleen Sleeuwits, Interior No. 48

    Momenteel ben je druk met een grote opdracht, kun je daar iets meer over vertellen?

    Klopt, op dit moment ben in de laatste fase van het maken van twee grote werken voor in het Tweede Kamer gebouw. Vanaf juni wordt de Tweede kamer voor vijf tot zes jaar verbouwd. Alle medewerkers zullen dan gaan werken in het voormalige Ministerie van Buitenlandse Zaken en daarom leek het mij mooi een eerbetoon te maken aan het huidige gebouw.

     

    Marleen Sleeuwits in de Tweede kamer

    Ik heb gekozen om te werken met de marmeren vloeren en wanden van het gebouw. Deze zijn ontworpen door architect Pi de Bruijn. Net als in de plenaire zaal laat hij hier het Nederlandse landschap zien: de marmeren vloer beeldt nat strandzand uit dat geribbeld is door eb en vloed. Dit marmer is voor mij het meest karakteristieke element van het gebouw en heb ik gefotografeerd.

    Deze foto’s heb ik vervolgens gebruikt als ruimtelijke basiselementen voor een 3-dimensionaal fotowerk. De donkere tegels zijn gepolijst waardoor ze delen van het gebouw reflecteren. Ik vond het een mooi gegeven om op deze manier delen van het gebouw op subtiele wijze te portretteren. Dus naast de foto’s waarop je puur de tegels ziet, zie je ook tegels met daarin delen van het interieur.

     

    Marleen Sleeuwits, Installatie Museum fur Konkrete Kunst, Ingolstadt, Germany

    Je maakte afgelopen jaar ook een installatie in een museum in Duitsland, hoe waren de reacties?

    Voor de tentoonstelling ‘Mind the Gap’ werd ik gevraagd een installatie te maken die inspeelt op het interieur van het museum. Deze groepsexpositie is de laatste in dit gebouw, daarna verhuisd het museum naar een nieuwe locatie. In februari net voor de lockdown heb het museum bezocht.

    Ik was erg gefascineerd door het plafond dat bestond uit een rigide grid van tl-lampen. Dit plafond heb ik gedetailleerd gefotografeerd. Terug in mijn studio, in Den Haag, heb ik de foto’s geprint, ze in stukken gesneden, kleur toegevoegd en ze aan elkaar geplakt om te zien wat er gebeurt. Daarna heb ik veel kleine maquettes en schetsen gemaakt.

     

    Installatie in Museum fur Konkrete Kunst Ingolstadt, Germany

    Uiteindelijk eindigde ik met een schets waarbij de tl- lampen van de ene kant van het plafond helemaal door de ruimte lopen en eindigen waar ze zijn begonnen. Zo ontstond een vreemd raster, waarbij alle kanten van de kamer elkaar overlappen. Om dit te versterken heb ik felle kleuren gebruikt om de ruimte tussen de lampen op te vullen waardoor de lijn tussen vloer, wand en plafond nog meer verdwijnen.

    Voor de uiteindelijke installatie heb ik een nieuwe ruimte gebouwd binnen het bestaande interieur van het museum. De kamer is niet volledig afgesloten maar open tussen het plafond en de bovenkant van de muren. Op deze manier kun je nog een beetje het plafond en de tl-lampen van het museum zien. Deze link tussen het eigenlijke museum en mijn installatie is belangrijk voor mij. Het vervaagt de grens tussen de installatie, het fysieke en de verbeelding. Waar begint het ene en eindigt het andere?

    Voor het eerst heb ik een installatie geheel in mijn atelier en op de computer ontworpen, dat vond ik erg spannend. Normaal gesproken werk ik intuïtiever waarbij een nieuw werk stap voor stap tot stand komt.

     

    As far as the eye can see, Group-exhibition at Uncloud Festival

    Jouw ingrepen in verlaten kantoorruimten komen nu ook 3D terug in jouw fotowerken, hoe is die ontwikkeling gegaan?

    In mijn laatste werken onderzoek ik meer en meer de grenzen tussen het platte vlak en de 3-dimensionale ruimte die het werk verbeeldt. Concreet betekent het dat ik wil onderzoeken waar de grens ligt tussen een foto en een 3-dimensionale ruimte. Zowel in mijn fotowerk als in installaties. Bij mijn fotowerk plak ik bijvoorbeeld meerder lagen papier op elkaar, knip ik delen van de foto uit of voeg ik materiaal toe dat op de foto staat afgebeeld.

     

    Overzicht ‘NOT the Actual Site’ at Contact Photo Festival Toronto Canada (2018)

    In mijn installaties voeg ik juist weer fotoprints toe om die vervolgens weer opnieuw te fotograferen. Kijken naar een foto is gewoonlijk kijken dóór het oppervlak van de foto naar de ruimte erachter, de ruimte die zich ooit vóór de camera bevond. Ik probeer dit juist om draaien of op zijn minst te bevragen.

    Sommige foto’s presenteren een 3-dimensionale ruimte als een 2-dimensionale foto, sommige werken een 2-dimensionaal oppervlak als 3- dimensionaal fotowerk maar meestal is het een mix van dit alles. Een nieuwe stap van presenteren maar vooral een nieuwe manier om de hedendaagse plekken en materialen die ons omringen te bevragen.

     

    Detail speciale editie Marleen Sleeuwits, Interior no. 56 (2020), 35 x 50 cm, oplage 25

    Kun je iets vertellen over de speciale editie Interior no. 56? Hoe kwam je tot dit beeld? 

    De gymzaalvloer, waar dit werk van is gemaakt, vond ik jaren geleden langs de kant van de weg ergens in Frankrijk. Ik vond het materiaal en de gekleurde laagjes geweldig dus we hebben het de rest van de vakantie meegesleept. Tot verbazing van de rest van het gezin!

    Eenmaal thuis is het jaren blijven liggen omdat ik toch niet zo goed wist hoe ik het moest verwerken. Op een gegeven moment besloot ik om de matten te versnijden tot tegels maar ook dat werkte niet. Uiteindelijk werden het hele kleine blokjes, waardoor ze op Engelse dropjes leken. Deze heb ik weer allemaal in een ruimte gespijkerd, een klus waar ik maanden mee bezig ben geweest.

     

    Speciale editie Marleen Sleeuwits, Interior no. 56 (2020), 35 x 50 cm, oplage 25

    Wat zijn je plannen voor de komende tijd?

    Het komende jaar heb ik een druk programma. In januari begin ik met een grote ‘site specific’ installatie in de Kunsthal in Rotterdam. Het wordt een soort van mix tussen Henny Huismans magische deur en een spiegelpaleis. Deze opent begin februari tijdens Art Rotterdam, waar ik ook een duo-presentatie heb samen met Jochem Rotteveel bij Galerie Bart.

    In maart ga ik samen met Cindy Bakker bij projectspace Bart in Nijmegen een installatie maken. We grijpen hier terug op het verleden van de plek, namelijk de oude Honig fabriek. Deze zal op geheel eigen wijze weer tot leven komen in een surrealistische fabriek. In september heb ik mijn eerste grote buitenlandse museale solotentoonstelling in Houston, USA, bij het Centre for Photography. Dit wordt een bijzonder overzicht van mijn werk van de afgelopen tien jaar.

     

    Marleen Sleeuwits, Interior no.31

    Over de speciale editie
    •  Titel: Interior no. 56 (2020)
    • Techniek: hoogwaardige pigmentdruk
    • Maat: 35 x 50 cm
    • Oplage: 25
    • Prijs: € 490
    • Meerkosten verdiepte lijst met artglass, opgeplakt op aluminium: € 135
    • Gespreid betalen? Je kunt gebruik maken van de KunstKoop van het Mondriaan Fonds

     

    Marleen Sleeuwits @ We Like Art, januari 2021

    Marleen Sleeuwits @ We Like Art, januari 2021

  31. MATRIX | 25 multiples van RUTGER DE VRIES

    Leave a Comment

    Rutger de Vries brak definitief door in 2016 bij zijn overrompelende installatie op de Rijksakademie Open. De verf werd uit vier brandblussers op de muur losgelaten met een uit de kluiten gewassen printerknop in cyaan, magenta, geel en zwart. Deze poëtische ingreep van de harde kleuren gespoten op de witte wand en de plas verf onderaan het werk was een instant klassieker. En een mooie voorbode van geweldige projecten die komen gingen.

     

    CMYK Extinguishers (2016), Foto: Gert-Jan van Rooij

    Het werk van De Vries (Zwolle, 1987) wordt beïnvloed door de tradities van de schilderkunst en de conceptuele kunst. Hij focust op een systematische logica die aansluit bij de fysieke plek van het kunstwerk. Het schildersgebaar wordt uitbesteed aan zelfontwikkelde gereedschappen en computergestuurde machines. De Vries zorgt voor de randvoorwaarden van een werk. De apparatuur bepaalt de compositie, vorm en intensiteit van de geautomatiseerde schilderijen en wandschilderingen.

    Vanuit zijn atelier in Berlijn werkt hij aan diverse projecten in binnen- en buitenland. Van permanente installaties (Het Nieuwe Instituut, Rotterdam, Capital C, Amsterdam) tot tijdelijke ingrepen bij NP3 in Groningen, De Bijenkorf in Eindhoven en bij mini galerie in Amsterdam. We zijn heel trots dat Rutger de Vries speciaal voor We Like Art een nieuwe reeks werk maakte met zijn schildermachine Dripstrickprinter. In onderstaand interview lees je meer over de kunstenaar, zijn atelierleven en de bijzondere multiple.

     

    NCS Gradients (2018), foto: Rutger de Vries

    Waar ben je opgegroeid en opgeleid?

    Ik ben geboren en getogen in Zwolle. Vanaf jonge leeftijd wilde ik al naar de kunstacademie, maar mijn dyslectie bleek in eerste instantie een obstakel. De gevraagde vooropleiding, HAVO, was voor mij daardoor niet haalbaar. Ik heb toen eerst het grafisch lyceum in Zwolle gevolgd en daarna gelukkig alsnog de kunstacademie in Utrecht. Op de HKU had ik moeite om aansluiting te vinden met de cultuur daar en na het tweede jaar ben ik geswitcht naar de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. Daar heb ik met plezier mijn bachelor Graphic Design afgerond.

     

    Color Disperser (2019), foto: Jan Tengbergen

    Hierna had ik nog niet echt het gevoel dat ik klaar was met studeren en ik ben toen een master gaan doen aan de Werkplaats Typografie in Arnhem.

    Na mijn MA volgden voor mij een aantal onrustige jaren, waarin ik fulltime werkte als grafisch ontwerper en ik probeerde daarnaast mijn autonome projecten te realiseren. In die periode merkte ik, dat mijn interesse voor grafisch ontwerp afnam en dat de ideeën en ambitie voor mijn autonome werk zich opstapelden. Ik heb mij toen aangemeld voor de recidency aan de Rijksakademie van beeldende kunsten om zo tijd en ruimte voor mijzelf te creëren om hier aan te kunnen werken. Sinds dat moment werk ik fulltime als kunstenaar aan mijn eigen projecten.

     

    Rutger de Vries, foto Andrea Karch

    Hoe begin je aan een nieuw werk of een nieuwe serie werken?

    Elk nieuw werk of serie is bij mij een reactie op het laatste werk wat ik gemaakt heb. Zo ontwikkelt mijn werk zich als een soort ketting waarin ik in elke schakel nieuwe stappen probeer te maken.

     

    Glitches (2020) 120 x 192 cm,  foto:Rutger de Vries. Informeer naar beschikbaarheid

    Bestaat er voor jou zoiets als een gemiddelde werkdag qua indeling en bezigheden?

    Ik houd zoveel mogelijk kantooruren aan, om zo voor mijzelf een soort ritme te hebben. Dat vind ik prettig. Meestal doe ik in de ochtend alle praktische zaken die op de computer moeten gebeuren, want dan ben ik met denken het scherpst. Die kan ik dan afstrepen, waarna ik alle ruimte in mijn hoofd heb om te werken aan nieuwe ideeën, experimenten of om op zoek te gaan naar inspiratie.

     

    Studio met MATRIX werk in de maak

    Kun je voor ons je atelier in Berlijn omschrijven?

    Mijn atelier is een grote ruimte (100 m2) op de begane grond van een ateliergebouw op het voormalige fabrieksterrein van AEG in Berlijn Oberschöneweide, direct aan de Spree in het zuidoosten van de stad. Dit terrein heeft zich de laatste jaren steeds meer ontwikkeld als een cultureel gebied. Zo zijn er meerdere grote ateliers, atelier gebouwen, galeries en andere creatieve bedrijven te vinden. Daarnaast zijn er ook veel kleine productie bedrijfjes in o.a. metaal- en houtbewerking. Het is dus een erg levendige omgeving, waar van alles gebeurt en wordt geproduceerd.

     

    Rutger de Vries, foto: Andrea Karch

    Ik woon met mijn vriendin in Friedrichshain en fiets elke ochtend naar mijn atelier. De route bestaat uit een smeltkroes van oude en nieuwe industrie, gemixt met het snel veranderende stadsbeeld van Berlijn. De dynamiek van de stad en de samenkomst van deze elementen zijn uniek voor Berlijn en vind ik heel inspirerend en prettig om in te wonen en werken.

     

    All Black (2017), foto: José Biscaya

    Je maakt veel werk waarbij de handeling van het schilderen, verf spuiten centraal staat. Hoe is dit zo gekomen? 

    Ik ben altijd al gefascineerd geweest door hoe je met de tussenkomst van een gereedschap een beeld kunt creëren. Zo was ik als kind heel erg bevlogen met de spirograaf, waarmee je, door middel van een paar stukken plastic, met je balpen opeens de meest rare geometrische patronen kunt tekenen. Dit heeft zich doorontwikkeld in mijn werk, van het monteren van een spuitbus op een boormachine tot aan het bouwen van systemen, die de hele ruimte voor mij schilderen en machines die door middel van software mijn werk maken.

     

     

    Kun je iets vertellen over de multiple MATRIX (2020), de serie Glitches die je voor We Like Art maakte?

    De werken die ik voor We Like Art heb gemaakt zijn gebaseerd op een serie screenshots die ik verzameld heb van het moment dat er een Glitch plaatsvond op mijn computer. In mijn werk ben ik altijd op zoek naar een beeld, wat vanuit toeval ontstaat en waar je als maker niet één op één invloed op hebt.

    Voor de serie heb ik mijn zelfgebouwde schildermachine Dripstrickprinter gebruikt, waar ik in principe alles mee zou kunnen printen/schilderen. Hier heb ik gekozen voor composities die ontstaan zijn uit een computerfout, zodat er in het werk een spanning tussen controle en abstractie is.

     

    Studio Rutger de Vries met de Dripstrickprinter.

    Kun je iets vertellen over het maakproces van deze werken?

    Voor het maken van de serie heb ik de Glitches eerst vertaald naar printbare bestanden. Elk beeld is opgedeeld in vier kleuren, waarvan één een kleur fluor is om zo een connectie te maken met het digitale beeld. De beelden zijn laag voor laag geprint met de machine. De uiteindelijke serie bestaat uit vijf Glitch beelden, die alle in vijf verschillende kleurstellingen zijn uitgevoerd.

     

    Rutger de Vries, MATRIX-15 (2020)

    Wat zijn je plannen voor de nabije toekomst?

    Het is natuurlijk nu een rare tijd door de corona crisis. Hierdoor zijn er een aantal tentoonstellingen en projecten van mij uitgesteld tot volgend jaar. Ik sta te popelen om daarmee aan de slag te gaan. Ik ben momenteel veel aan het experimenteren in mijn atelier, waarbij ik mijn mechanische installaties en software gedreven machines meer samen tracht te brengen.

     

    Rutger de Vries, MATRIX-21 (2020)

    Over de editie
    • Titel: MATRIX (2020)
    • Techniek: acrylinkt op papier
    • Maat: 65 x 45 cm
    • Oplage: 25 unieke multiples
    • Prijs:  475
    • Meerkosten verdiepte lijst met artglass:  200
    • Gespreid betalen? Je kunt gebruik maken van de KunstKoop van het Mondriaan Fonds
    • Let op: de intense kleuren van de werken zijn lastig te fotograferen, de werken geven bijna licht.

     

  32. ULAY | 20 unique Polaroids

    Leave a Comment
    ulay-joy-we-like-art

    Joy (2015), unique Polaroid, 8.6 x 10.8 cm

    The sale of these 20 Polaroids is a collaboration and a gesture of support from Rabobank to the ULAY Foundation, in honor of the pioneering artist, his memory and extensive legacy.

    We Like Art takes care of the practical organization, we are proud that we can contribute to this. Good to know: more than 100 enthusiasts have registered in advance.

    Scroll down the bottom of this page to see (and order) the 20 Polaroids.

     

    Ulay photographed while inspecting the Joy Polaroids at the framer (photo Profilex)

    About Joy (2015)

    Ulay does not start with a prepared concept, he is inspired by what he encounters. In this case he found a swimming pool in the Palmeraie, an oasis outside Marrakesh. Surrounded by rose petals, he’s bathed in water. The light dances on the surface, which ensures a continuously changing light. In the water, the body is lighter, freer to move.

    Some kind of weightlessness sets in. At the same time, the body is vulnerable, with only the water surrounding it as an armor. Ulay has been concerned with his own identity throughout his life as an artist, for which he uses his own body as a means of expression.

    “In this I wanted to combine and culminate what has kept me busy during my artistic career. Body, water, light, the color pink and the seductive beauty of nature. Each of the 100 photos reflects a moment of joy and completeness. ”

     

    Ulay, Joy (2015) unique Polaroid, 8.6 x 10.8 cm

    Ulay was joyful when he created the series Joy. And especially now, in these strange and uncertain times, it is a gift to give and receive ‘Joy’. To support each other as much as possible and to try to be joyful together, even when it is at a physical distance.

    JOY consists of 100 unique photos that together form one work of art. Ulay made this Polaroid edition especially for Rabobank, as part of the Ulay – Polaroids exhibition, which opened in the Nederlands Fotomuseum in Rotterdam in January 2016.

     

    ULAY - JOY 011

    Joy (2015), unique Polaroid, 8.6 x 10.8 cm

     

    Ulay

    Ulay (Frank Uwe Laysiepen, 1943) is known for his experiments with Polaroid technology. He developed the so-called “Polagrams”, life-size Polaroid photos for which he literally stepped into a large-format camera. Initially Ulay made self-portraits, later he turned his camera towards people from special groups, such as Aboriginals in Australia, homeless people in New York and young people in Dordrecht. Identity and the search for it have always been very important in Ulay’s work.

    Verily Klaasen (head of Rabobank Kunstzaken) said the following about it: ‘Nowadays it is normal practice to take a photo of daily life with a smartphone, which we can also immediately see. In the 1960s, when Ulay discovered the Polaroid, a direct image was reserved for the Polaroid. For Ulay, Polaroid’s instant photography fits in seamlessly with his need for a medium that was in direct connection with life itself . ‘

     

    ULAY WAS HERE, Stedelijk Museum (2020), photo: Peter Tijhuis

    Rabobank and Ulay

    Rabobank and Ulay have had a special bond for years. Rabobank acquired Ulay’s first artwork in 1999 and has supported the artist ever since; today it contains one of the most important collections of Ulay’s work. In 2015 Ulay made a series of 100 unique Polaroid’s entitled Joy for Rabobank. Created in Marrakesh in 2015, the series is the artist’s last small Polaroid series ever.

    To honor the artist’s memory and make his work more accessible to the public, Rabobank and ULAY Foundation decided to offer 20 Polaroid’s from the Joy series for sale at a special price – a price that suits this special occasion. Rabobank will donate all proceeds from online sales to the ULAY Foundation.

     

    ULAY - JOY 099

    Joy (2015), unique Polaroid, 8.6 x 10.8 cm

    Information JOY (2015)
    • Dimensions: Image size: 6.2 x 9.9 cm, photo: 8.6 x 10.8 cm, passe-partout cardboard: 21.5 x 26.9 cm
    • Signed under the photo on the passe-partout cardboard and accompanied by a certificate
    • Technique: Fuji Instax Wide (instant photo)
    • Edition: one-offs, 100 photos from the series entitled JOY, consisting of 100 unique works
    • Price: € 1.000,- (incl 9% Dutch VAT, excl shipping costs)
    • International customers are responsible for applicable duties and taxes
    • When you buy the artwork you acknowledge and agree to the special terms (see info in our webshop).
    • You can choose a maximum of 3 polaroids

     

    ULAY WAS HERE, Stedelijk Museum (2020), photo: Peter Tijhuis

    ULAY WAS HERE, Stedelijk Museum, Amsterdam

    November 21, 2020 to April 18, 2021

    With ULAY WAS HERE, the Stedelijk Museum presents the largest retrospective ever of Frank Uwe Laysiepen’s oeuvre, known as Ulay (1943–2020). It is also the first international posthumous exhibition.Ulay personally contributed to this major survey before his death last March. With approximately 200 works, ULAY WAS HERE provides a cross-section of his entire oeuvre.

    The exhibition includes photos, Polaroids (black and white and color, from small to life-size), Polagrams, sculptures, projections (video and photo recordings and films) and documentation material.For this special occasion, you can support the ULAY Foundation by purchasing an original, unique Polaroid from Ulay.

     

    ULAY WAS HERE, Stedelijk Museum (2020), photo: Peter Tijhuis

    ULAY Foundation

    In 2012 Ulay founded ULAY Foundation in Amsterdam together with his wife Lena. Since its inception, the foundation has been committed to preserving and promoting the unique oeuvre of the legendary artist, who passed away in March this year.

    While the foundation systematically archives Ulay’s work and initiates exhibitions and catalogs, lately it has focused on activities that support young people (public, artists and curators) and encourage them to engage with Ulay’s legacy. The project space and planned residency program for emerging artists and curators meant “pretty much everything” to him.

     

    Joy (2015), unique Polaroid, 8.6 x 10.8 cm

    At the end of 2019, the ULAY Foundation launched a project space cum archive between the two cities that Ulay called home: Ljubljana (Slovenia), where he spent the last 10 years of his life, and Amsterdam, where he came and stayed in 1968, while traveling the world for 40 years.

    Ulay wanted the project space and planned residency program for emerging artists and curators to become a “connection point” and a “safe place for the young artists”; in his last television interview before he died, he said this meant “pretty much everything” to him.

    More information: www.ulayfoundation.org

    All individual Polaroids are photographed by Peter Cox.

  33. Ouroboros | een nieuwe serie aquarellen van MARC MULDERS

    Leave a Comment

    Zaaloverzicht tentoonstelling Marc Mulders in De Pont museum, Tilburg, 2020. Foto: Peter Cox.

    Marc Mulders wordt beschouwd als één van de belangrijkste Nederlandse kunstenaars van dit moment. Zijn oeuvre wordt bepaald door de eeuwige cyclus van leven en dood. Met name bloemen in diverse verschijningsvormen keren steeds terug als onderwerp, die hij in zeer uiteenlopende technieken vastlegt.

    Zijn werk zit in talloze museale collecties en elke maand toont hij zijn werk wel ergens in het land in een tentoonstelling. Onlangs verscheen een prachtig boek met een overzicht van zijn werk uit de afgelopen 40 jaar. Onlangs toonde De Pont in Tilburg een keuze uit zijn lange oeuvre. Het was zwaar genieten van de tentoonstelling met zinderend oud en nieuw werk. Mooi om de ontwikkeling van de kunstenaar in zijn werk te zien.

     

    Zaaloverzicht tentoonstelling Marc Mulders in De Pont museum, Tilburg, 2020. Foto: Peter Cox.

    De keuze uit het werk van Marc Mulders uit de collectie van De Pont werd gepresenteerd naar aanleiding van het verschijnen van de publicatie Marc Mulders, werken 1980 -2020, met het essay van kunstcriticus Anneke van Wolfswinkel Hortus Deliciarum, een tuin van genoegen. (hier te bestellen)

    In het boek wordt voor het eerst de ontwikkeling van bijna 40 jaar kunstenaarschap van Mulders in één verhaal samengebracht. Met de tuin als weldadige plek, een belangrijke inspiratiebron voor Mulders, als rode draad. Zijn huidig atelier is een stal te midden van velden vol wilde bloemen, ‘mijn eigen Giverny’, zoals hij het noemt, een verwijzing naar de beroemde tuinen van Claude Monet.

     

    Het atelier en bloementuin in Baest

    In zijn schilderijen, die in de loop der tijd steeds abstracter zijn geworden, volgt Mulders de loop van de natuur om hem heen: ‘In de lente en de zomer snuif ik de geuren op. In de herfst schilder ik met de echo van die bloemenpracht in mijn hoofd. En in de winter word ik gedreven door het verlangen naar de nieuwe bloemen die zullen opkomen op mijn akker’.

    Speciaal voor We Like Art maakte Marc Mulders een serie nieuwe aquarellen. We vroegen hem naar het nieuwe boek, naar zijn atelierleven en naar deze bijzondere Ouroboros serie.

     

    Marc Mulders in zijn atelier

    Ha Marc, onlangs verscheen een prachtig boek over 40 jaar kunstenaarschap met een heel bijzonder essay van Anneke van Wolfswinkel. Ben je blij met het resultaat?

    Jazeker. Het boek is geheel ‘local’ gemaakt. Schrijfster, vormgever, drukkerij allemaal bij mij ‘om de hoek’. Dat past heel goed in mijn attitude van het kunstenaarschap. En het boek zelf heeft qua vormgeving een mooie ‘flower power sfeer’, veel pasteltinten in de opmaak, en veel flowerpower tags als bloemen, tegenlicht, ontmoeting en activisme.

    Hoe is het om terug te kijken op al die productieve jaren?

    Dankbaar. Dankbaar dat ik in goede gezondheid en conditie zoveel werk heb kunnen verzetten, en dankbaar voor het verbond al die jaren met mijn vrouw Trudy Sas. Ik kan slechts schilderen door ons verbond.

     

    De serie aquarellen in wording

    Je maakte speciaal voor We Like Art een reeks van 20 aquarellen. Is het maken van een aquarel voor jou anders dan het maken van een schilderij? Waar zitten de verschillen wat jou betreft?

    Schilderen is veel uren draaien, veel strijd, en aardser, altijd is er die materie die de schilder ‘omboetseren’ wil naar een sensueel oppervlak. Bij het schilderen is de (toekomstige) toeschouwer afwezig. Bij het aquarelleren is wel al de toeschouwer in beeld. Want de meeste aquarellen die ik maak zijn vaak een gift, ik schenk ze bij een geboorte maar ook na een sterfgeval, of geef ze gewoon als cadeau weg.

    De kunstenaar moet genereus zijn en veel cadeautjes de wereld in sturen. Daar leent de aquarel zich bij uitstek voor. En als ze weg gaan, via galerie of nu We Like Art, dan niet te duur zodat ook mensen met kleinere beurs ze kunnen kopen.

     

    Het atelier in de voormalige stal.

    We zagen in jouw werk nog niet eerder slangachtige draken (of draakachtige slangen) verschijnen zoals in deze Ouroboros reeks. Maar we lazen in je boek dat je je tijdens het schilderen af en toe omringt met oude land- en zeekaarten waar mythische wezens net zo werkelijk lijken als de vreemde kusten en zeeën. Wat zijn deze slangwezens voor jou?

    Toch wel. De Slang, de Ouroboros, de Worm heb ik eerder gemaakt, levensgroot van glas en was geïnstalleerd op solo exposities te Nationaal glas museum Leerdam, Noord Brabants museum en Marres te Maastricht.

    Daar te Marres fungeerde de worm-slang, die zich voedt met materie, beter gezegd de afbraak van materie, als schakel tussen mijn vroegere materie schilderijen, en de nieuwste schilderijen die ik toen bij Marres liet zien. De nieuwe werken die meer etherisch zijn, weg van de vroegere materie schilderijen.

     

    De reeks Ouroboros in wording

    De Ouroboros is een slang die in zijn eigen staart bijt. Zo verslindt en voedt hij zich zelf, en vormt zo de cyclus van leven dood en wedergeboorte. Schepping, vernietiging, schepping… Het begin en einde van een cultuur. Onze cultuur?

    Maar op sommige aquarellen wordt de binnenruimte op het aquarelpapier door de slang omcirkeld. Daar ontkiemt het nieuwe leven. Graag haal ik een citaat aan van Blaise Pascal:

    ‘Er is voldoende licht voor hen die slechts verlangen te zien,
    en voldoende duisternis voor hen die het tegenovergestelde willen.’

     

    Het Glasatelier in Den Bosch

    Het voelt alsof je aquarellen verwant zijn aan jouw werk op en met glas, klopt dat?

    De overeenkomst is denk ik het licht. Het licht van het doorschijnend glas-in-lood en de zachte vloeibare aquarel, in een ogenblik ontstaan. Beide vertellen namelijk nooit over de strijd die vooraf ging van het maken, zoals bij mijn olieverf schilderijen, die wel altijd die sporen met zich mee dragen.

    Is er een speciale plek waar je aquarellen maakt? Je atelier is nu vast aan de koude kant toch?

    In de boerderij is een kleiner atelier met bibliotheek, waar ik aquarellen en collages maak, en studeer. En ik aquarelleer ook in mijn buitenatelier op wielen van Piet Hein Eek.

     

    Het buitenatelier op wielen van Piet Hein Eek

    Bestaat er voor jou zoiets als een gemiddelde werkdag qua indeling en bezigheden?

    Dat niet nee. Wel een vast ritme van vroeg naar bed en vroeg opstaan, en weinig van huis en atelier gaan. Naar glasatelier Kunstregie te ‘s-Hertogenbosch ga ik één of twee dagen per week, dan werk ik samen met de glazeniers aldaar. Dat is een welkome afwisseling van het solitaire kunstenaarschap, van het schilderen in mijn stal-atelier hier.

    Wat zijn je plannen voor de komende tijd?

    Ik wil een vervolg maken op mijn zomer serie dit jaar van grote monumentale  schilderijen getiteld ‘HUNT FOR PARADISE’, alleen de titel al zorgt voor ‘eeuwige inspiratie’. Daarnaast ga ik  twee nieuwe glas-in-loodramen maken, één voor een kapel hier op Landgoed Baest, en één voor een oud landhuis nabij Zutphen.

    En presentaties van schilderijen in 2020 bij mijn galeries Kers Gallery in Amsterdam en Dom’Arte in Rucphen. Verder plan ik een remake van mijn ‘own private Giverny’, zoals ik mijn bloemenakkers hier rondom mijn atelier noem. Er komt een geheel nieuw beplantingsplan met meer eensoortige bloemkleur stroken, ter inspiratie voor mijn toekomstige schilderijen.

     

    In het Glasatelier

    OUROBOROS

    We zijn heel blij dat Marc Mulders speciaal voor We Like Art deze reeks 20 prachtige aquarellen maakte. Goed om te weten: er hebben zich van tevoren ruim 270 liefhebbers gemeld. Mocht je misgrijpen – laat dat dan een troost zijn.  😉

    We zullen zo spoedig mogelijk aangeven op de website welke werken verkocht zijn. Onder elke aquarel staat een link. Als je de bewuste aquarel wil kopen, dan is de snelste manier om op de link te klikken. Een mail aan ons opent zich met het nummer van de aquarel.

    Goed om te weten: We behandelen de aanvragen op volgorde van binnenkomst. Ben je één van de gelukkigen dan ontvang je van ons een betaallink. Let op: vanwege het grote aantal liefhebbers kan er één aquarel per persoon gekocht worden.

    UPDATE: ALLE AQUARELLEN ZIJN VERKOCHT, sorry als je misgreep. Tip: graag wijzen we je op een speciale editie van het nieuwe boek van Marc Mulders, deze is nog wel beschikbaar: link.

    De prijs van de aquarellen is met opzet laag gehouden. Vanwege dit sympathieke gebaar van de kunstenaar ga je bij aankoop van een aquarel akkoord met de afspraak het werk de komende 3 jaar niet te verkopen.

    Informatie aquarellen:

    • Marc Mulders, OUROBOROS (2020),
    • genummerd en gedateerd in de maand september 2020
    • aquarel op papier
    • ± 50 x 33 cm
    • € 490,-
    • Verzendkosten, met PostNL, aangetekend met track and trace: €  15,-

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #1, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #2, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #3, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #4, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #5, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #6, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #7, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #8, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #9, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #10, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #11, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #12, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #13, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #14, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #15, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #16, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #17, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #18, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #19, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #20, VERKOCHT

     

     

    Fotografie aquarellen: Peter Cox

  34. WILLEM WEISMANN over de lockdown in Londen en zijn tijd als resident in het Luceberthuis

    Leave a Comment

    Woekerend struikgewas, uitpuilende kasten, klamme rioolbuizen met sliertend afvalwater in regenboogkleuren. Het is de surreële wereld van Willem Weismann, virtuoos uitgevoerd in een kenmerkende eigen stijl en kleurenpalet. Van kleine doeken tot monumentale werken, steeds is het de wereld van de dingen die aan de haal gaat met de personages. Dat er in een trapkast, of onder de vloer een hele wereld schuilgaat, er in het bos tussen de wortels van monumentale bomen een dansclub te bezoeken is. Het is allemaal heel goed mogelijk. De details in de schilderijen zijn om van te smullen.

     

    Willem Weismann @ We Like Art Office, Amsterdam, december 2020 (foto: Peter Cox)

    We vroegen Willem naar zijn werkperiode in het Luceberthuis waar hij afgelopen jaar een aantal maanden juist tijdens de Coronacrisis resident was. Ook vertelt hij meer over de nieuwe speciale editie die hij voor We Like Art maakte.

     

    Presentatie Willem Weismann in Lucebert huis (2020)

    Waar ben je opgroeid en opgeleid?

    Ik ben geboren in Eindhoven, maar vlak voor de middelbare school ben ik met mijn ouders verhuisd naar Bilthoven, bij Utrecht. Eerst heb ik Vrije Kunst gestudeerd in Arnhem aan de HKA (zoals dat toen heette), vervolgens ben ik naar Londen gegaan en heb ik een MA in Fine Art gedaan bij Goldsmiths.

    Schilderijen van Willem Weismann in het Luceberthuis

    Wil je ons iets vertellen over jullie bijzondere tijd als bewoners van het Luceberthuis?

    Ik kwam begin februari naar het Luceberthuis, en begon me daar net een beetje thuis te voelen, toen het Coronavirus toesloeg in Nederland. Met de daaropvolgende lockdown werd het natuurlijk een hele andere residentie, waardoor ik bijna onafgebroken in het Luceberthuis moest verblijven. Dit maakte het een intense, maar ook heel erg productieve werkperiode.

    Willem Weismann in het atelier van Lucebert, voorjaar 2020

    Gelukkig was ik gedurende deze periode niet alleen; mijn vriendin besloot net op tijd voor de lockdown om ook naar het Luceberthuis te komen, anders was het denk ik wel een ander verhaal geweest. Het heeft geen moment vervelend aangevoeld, er was veel te ontdekken in het huis zelf, zoals de platen en boeken van Lucebert, en er was er in de omgeving veel uniek natuurgebied te verkennen. Daarnaast was het ook veel grotere woon-  en werkplek dan ik normaal gesproken heb. Ik heb dus eigenlijk heel veel geluk gehad en had me geen betere plek kunnen wensen voor die periode.

    Atelier Willem Weismann in het Luceberthuis

    Kun je het atelier omschrijven in het Luceberthuis?

    Het is een geweldig atelier. Het werd oorspronkelijk in de jaren ‘20 gebouwd als een ruimte om de kunstcollectie van Piet Boendermaker te laten zien, die o.a. veel werk verzamelde van de Bergense School. Lucebert zelf is er begin jaren ‘60 ingetrokken en heeft het pand toen ook uitgebreid, zodat hij er met zijn gezin in kon wonen. Vanwege de grootte voelde ik me op het begin meer als een soort conciërge, maar net als het kraken van al dat oude hout, wende dat snel.

    Tuin Luceberthuis

    Het licht in het atelier is fantastisch om in te schilderen en er hing een positieve en vriendelijke sfeer in het gebouw. Het is moeilijk uit te leggen waar dat precies vandaan komt. De aanwezigheid van Lucebert was op een prettige manier te voelen, het was een soort aanmoediging om zijn werk, boeken, platen, pijpen, kwasten en verf om me heen te hebben. Ik heb zelfs nog wat van zijn oude tubes verf kunnen gebruiken in de werken die ik daar gemaakt heb!

    Het is fantastisch dat de Lucebert Stichting zoveel vertrouwen heeft in de artists in residence, die het huis vol met bijzondere voorwerpen en oorspronkelijke objecten zo in deze staat kunnen ervaren.

    Presentatie Willem Weismann in Luceberthuis (2020)

    Hoe ben je tot de reeks schilderijen gekomen die je in Bergen gemaakt hebt? Was de geest van Lucebert dwingend aanwezig?

    Het is een beetje stap voor stap gegaan. Ik had het idee van het bos al een paar maanden in mijn achterhoofd voordat ik naar Bergen kwam. Ik heb vroeger veel mensen in de natuur geschilderd, maar de laatste jaren ben ik in mijn werk meer bezig geweest met het leven in de stad. Een paar maanden voor de residentie zag ik de tentoonstelling van Munch in K20 in Düsseldorf. Toen dacht ik bij mijzelf dat het misschien wel weer tijd was om weer wat te doen met bossen en bomen, maar ik had nog geen idee hoe.

    Willem Weismann, Treehugger IV (2020), oil on linen, 95 x 80 cm

    In het Luceberthuis ben ik eerst begonnen aan een paar werken die verder gingen met ideeën waar ik al mee bezig was, een beetje om er in te komen. Maar vrij snel, ook onder invloed van de lockdown en de omgeving van Bergen, kwam het idee van een geheime ondergrondse club in het bos naar boven.

    De schilderijen zijn een soort belichaming van de mentale gedachtegang van het creatieproces, en visualiseren de reis die het oog van de kijker over het doek maakt. De namen van de afgebeelde nachtclubs, spelen met de letters van de naam Lucebert als anagram en herbergen hier en daar elementen van de architectuur van het Luceberthuis.

    Willem Weismann, Treehugger (dark) (2020), 90 x 85 cm

    De werken geven uitdrukking aan een verlangen naar de ‘buitenwereld’, en de ontdekkingen die je doet in een bekende omgeving. De werken kunnen ook gelezen worden als een toekomstig post apocalyptisch visioen waarin de natuur de teugels weer terug in handen neemt en de sporen van onze aanwezigheid langzaam uitwist.

    Zij grijpen ook terug naar eerdere werken waarin opgravingen en het verborgene vaak een rol spelen, en bevatten ook weer de neon elementen van de werken die ik bij jullie tentoonstelling vorig jaar bij Collectie De.Groen liet zien.

    Willem Weismann, Treehugger III (2020), oil on linen, 80 x 95 cm

    Uit die bossen is toen op zijn beurt weer de serie van ‘treehuggers’ voortgekomen. Ik begon me toen af te vragen, wat voor soort mensen er in dat bos zouden rondlopen. Maar het was ook een reactie op het feit dat fysiek contact opeens niet meer zo vanzelfsprekend was.

    Wat betreft de geest van Lucebert, ik heb me vooral laten inspireren door zijn attitude. Een soort antiautoritair en speels karakter, die tegen de gevestigde orde trapt, maar niet op een gemene manier, meer als een soort nar.

    Willem Weismann, Writer’s block (2020), oil on linen, 95 x 80 cm

    En nu terug in Londen, hoe ervaar je de lockdown? En hoe is het om in deze tijd werkzaam te zijn in Londen?

    Ik zag er aanvankelijk een beetje tegenop om terug naar Londen te gaan, om tijdens een pandemie in een grote stad met zoveel mensen te moeten leven. Maar het valt reuze mee. Het is heel vreemd om zo’n drukke stad zo leeg te zien. Er is nu een tweede lockdown, maar ik kan en mag nog op mijn fiets naar het atelier gaan, dus het is het goed vol te houden.

    Ik ben voor de lockdown begon nog wel bij een paar mensen op atelierbezoek geweest en er is een vreemde sfeer. Alsof iedereen zich in zijn eigen hokje heeft teruggetrokken en als in een soort van winterslaap aan het wachten is tot deze situatie voorbij is.

    Willem Weismann, Down to the basement (2020), oil on linen, 95 x 80 cm

    Bestaat er voor jou zoiets als een gemiddelde werkdag qua indeling en bezigheden?

    Ik ben wel iemand die ritme en regelmaat nodig heeft. Als ik een tijd niet gewerkt heb duurt het altijd weer even voordat de wielen aan het draaien zijn. Vooral voor grotere werken is dit erg belangrijk voor mij. Maar ik heb geen specifieke dagindeling voor verschillende bezigheden, ik heb meer een los plan in mijn hoofd wat ik die dag wil doen of waar ik met een bepaalde schilderij wil zijn aan het einde van de week. Ik vind het prettig om de flexibiliteit te hebben om me aan te passen aan hoe ik me die dag voel, er is altijd van alles te doen. Ik vind het wel belangrijk om als het even kan met iets waar ik tevreden over ben, de dag te beëindigen, dat je met een goed gevoel het atelier kan achterlaten voor de volgende dag.

    Willem Weismann, Treehugger 2 (2020), oil on linen, 80 x 95 cm

    Kun je iets vertellen over de speciale editie ‘Streetwear’? Hoe kwam je tot dit beeld?

    Streetwear past in een serie werken waar ik al een tijd mee bezig ben. Ik heb al een aantal schilderijen gemaakt van kleding op straat als een soort cocon; waar het lijkt alsof de mens in rook is opgegaan. Er is een scene in de remake die Spielberg van ‘War of the Worlds’ maakte die om een of andere reden altijd in mijn hoofd is blijven steken. Ik vond die film verder niet goed, maar er is een moment waar de aliens hun aanval inzetten en weg vluchtende mensen op straat worden geraakt door een laser en totaal desintegreren, alleen hun kleren blijven op de grond liggen.

    Streetwear (2020), piezografie/hoogwaardige pigmentdruk met gescheurde randen, 65 x 54 cm, oplage 20

    Het was eigenlijk logisch om dat te gebruiken, omdat ik al heel lang bezig ben met het schilderen van mensen zonder ze eigenlijk te laten zien, of te laten zien wat ze achterlaten. Dit kan je bijvoorbeeld ook terugzien in de ‘treehuggers’, waar je de mensen alleen van achter kunt zien, en de bomen meer karakter hebben dan de personen door wie ze omhelsd worden.

    De speciale editie Streetwear in lijst

    Wat maakt dit werk bijzonder voor jou?

    Ik vind dat altijd moeilijk te zeggen over mijn eigen werk. Ik heb nooit zelf een favoriete, of meestal is dat het werk wat net af is. Alhoewel ik soms ook een schilderij af heb en het niet meer aan kan zien. Het duurt meestal een jaar of een paar jaar, voordat ik er genoeg afstand van heb om het voor mijn gevoel goed te kunnen zien.

    Willem Weismann, Cave sewer (2020), oil on linen

    Wat zijn je plannen voor de komende tijd?

    Ik probeer zo goed en rustig mogelijk door te schilderen, voor zover dat gaat in deze omstandigheden. Er zijn wat tentoonstellingen uitgesteld tot volgend jaar. Dus ik heb nog een aantal shows in het vooruitzicht. De ene is bij Atlas House, een kleine projectruimte van een bevriende kunstenaar in Ipswich en de ander is een groepshow bij een galerie, Annarumma, in Napels. Alhoewel ik dus nog niet wanneer die nu precies gaan gebeuren, of dat die misschien weer uitgesteld worden.

    Willem Weismann, overzicht Flashback cont’d (2017) bij Grimm Gallery, Amsterdam

    Willem Weismann (Eindhoven, 1977) woont en werkt sinds 2003 in London (UK). Hij studeerde aan de ArtEZ  in Arnhem en  aan het Goldsmiths College in Londen. In 2015 won hij de East London Painting Prize. Weismann heeft solo tentoonstellingeh gehad bij de Zabludowicz Collection in London; Cabin Gallery, London (UK); The Nunnery gallery, London (UK); Galeria Quadrado Azul, Porto (PT); Museum voor Moderne Kunst, Arnhem (NL), Grimm Gallery, Amsterdam en maakte deel uit van de Meest Eigentijdse Schilderijen tentoonstelling in het Dordrechts Museum (NL). 

     

    Willem Weismann, overzicht Flashback cont’d (2017) bij Grimm Gallery, Amsterdam

    De reeks onderstaande schilderijen is gemaakt in het Luceberthuis in 2020. Heel bijzonder om de werken hier op We Like Art te kunnen brengen. In het echt zien? Dat kan! Komende week maken we een presentatie van deze doeken en de editie op ons kantoor in Amsterdam. En goed om te weten, gespreid betalen (in 1,2 of 3 jaar) is mogelijk met de KunstKoop van het Mondriaanfonds.

    Overzichtfoto’s Luceberthuis: Pieter Boersma

  35. MICHIEL HOGENBOOM | The Pacific Has No Memory

    Leave a Comment

    Voor het eerst tonen we in Amsterdam op ons We Like Art kantoor een aantal grote doeken. Dat blijkt heel goed te kunnen. De schilderijen van Michiel Hogenboom knallen je tegemoet, de afgebeelde surfers doen denken aan helden en heldinnen gebeeldhouwd door oude Grieken. Ze gaan hun eigen gang in een soort tussenwereld, een limbobestaan van transparante olieverf in vlammende blauwen, gelen en groenen.

     

    Tentoonstelling Castellvm Aqvae, Bloemendaal 2018 (foto: Natascha Libbert)

    Waar ben je opgroeid en opgeleid?

    Ik heb in mijn jeugd in Oegstgeest en Meppel gewoond, ben opgeleid als Bestuurskundige aan de Universiteit Leiden en heb daarna de Rietveldacademie in Amsterdam afgerond.

    Hoe begin je aan een nieuw werk?

    Ik verzamel al jaren foto’s van onderwerpen waar ik warm voor loop: baadsters, vissers, koppen van outdoorfiguren etcetera. Vroeger uit allerlei wonderlijke tijdschriften, nu staan op mijn bureaublad diverse mapjes per onderwerp die steeds voller raken.

     

    Michiel Hogenboom met Power of Ten (2020), 200 x 300 cm

    Ik ben al heel lang in de ban van de houdingen van surfers. Het is nog goed zoeken wat interessant is, dynamische sportbeelden en big wave surfers zijn niet echt aan me besteed. Ik verzamel vooral beelden van de silhouetten van longboard surfers, het ballet van de lichtvoetige dansers intrigeert me.

    Sommige foto’s hebben iets magisch, als ze raken aan beelden van krijgers, goden en atleten uit de klassieke tijd, dan lenen ze zich voor de aanzet van een schilderij, als vertrekpunt. Al schilderend raakt het schilderij meestal een eind verwijderd van het oorspronkelijke fotobeeld. Maar bijna elk nieuw werk begint met een silhouet in potlood.

     

    Power of Ten (2020), olieverf op linnen, 200 x 300 cm

    Bestaat er voor jou zoiets als een gemiddelde werkdag qua indeling en bezigheden?

    Vroeger wel ja, toen had ik een heel ritueel om tot schilderen te komen. Ik was 10 jaar lang een echt atelierdier. Tegenwoordig ben ik op mijn atelier veel praktischer en meer doelgericht bezig. En korter – wat misschien gezonder is vanwege de terpentinelucht, want die is niet te harden.

    Het blijft zo dat je in een opwelling meestal de beste dingen maakt. En dat de randvoorwaarden daarvoor onveranderd zijn: opzwepende muziek en een soort van balorige, haast zorgeloze houding, en liefst werkend aan meerdere doeken tegelijk. Maar eerlijk gezegd gaat er nog heel wat tijd zitten in kijken en mijmeren.

     

    Michiel Hogenboom

    The Pacific Has No Memory (2020)

    Kun je voor ons je atelier omschrijven?

    Ik werk in het voormalige postkantoor van Nieuw Vennep, vanuit Haarlem waar ik woon een half uurtje rijden. In de hoge ruimte waar vroeger de post gesorteerd werd, formaat kleine gymzaal, heb ik een schuine wand getimmerd van 4 bij 6 meter. Op deze witte wand kan ik na een dag drogen zien wat ik gedaan heb. De schilderijen liggen doorgaans op de vloer als ik aan het werk ben. En meestal is de verf te nat om de werken meteen overeind te zetten na een schildersessie.

     

    Atelier met Fleeting (2020)

    Je bent ooit bekend geworden met een serie werken over vissers die met een soort trots en bravoure poseren. Gaan deze werken met surfers als onderwerp over een zelfde bravoure of zijn deze werken meer gerelateerd aan lichaamshoudingen zoals bij de badende vrouwen?

    Deze nieuwe werken gaan inderdaad minder over bravoure en ook niet zozeer over kijken en opgemerkt willen worden of zoals bij de baadsters: je onbekeken wanen. Maar net als bij de reeks schilderijen van vissers gaan deze werken van surfers over de zee en over euforie en de verhevigde ervaring. Over opgetild zijn in het moment. ‘The Blessed Church of the Open Sky’ wordt die gemoedstoestand wel genoemd.”

     

    Detail van Zig Zag Wanderer (2020), olieverf op katoen, 125 x 180 cm

    Ik voel nu meer dan voorheen de behoefte om de balancerende figuren in een wereld te plaatsen. Voor mijn gevoel zijn deze surfers niet zozeer sporters maar los gezongen eenzame heroïsche figuren die aan de rand van de wereld een kortstondig moment van euforie beleven.

     

    Surfers @ Castellvm Aqvae (2018)

    Wanneer is een werk voor jou af?

     Ik hou er altijd van als schilderijen een beetje uit de bocht vliegen, net als bij een stuiterende gitaarsolo. Niet elk schilderij leent zich daarvoor, maar ik geniet zelf altijd van ongerijmde partijen in het werk van schilderende collega’s. Dat kunnen ook hele domme oplossingen zijn waar je je bijna voor geneert – of heel uitgesproken kleurcontrasten – of de gekte van vlugge en vuige kwaststreken.

     

    Michiel Hogenboom, Fleeting, 215 x 150 cm

    Kun je iets vertellen over Fleeting (2020)? Hoe kwam je tot dit grote schilderij?  

    Ik heb meerdere schetsen gemaakt van deze surfer, pas toen ik op dit doek bij haar contouren een achtergrond van geel en groenblauw had gemaakt zag ik hoe het opgelost kon worden. Ik heb dit werk qua kleurstelling afgekeken van Matisse die meerdere werken heeft gemaakt in een mix van kobalt turkoois, kobalt blauw, roze en dit rare geel. Hij wist sowieso als geen ander kleuren uit te spelen. Veel van zijn werken blijven hierdoor krankzinnig fris en actueel.

     

    Detail Fleeting (2020)

    De surfer geeft zich over aan een zorgeloos verlangen in haar spel met de golven. Het zijn situaties waarbij het oké is om jezelf te verliezen. De schilderkunst biedt ontsnapping naar een wereld naast de onze, is dat niet heerlijk?

     

    3 Surfers @ We Like Art Office, oktober 2020 (foto: Peter Cox)

    Hoe voelt het om deze schilderijen vanuit je atelier nu in ons kantoor te zien hangen?

    Het is heel tof om de werken hier bij elkaar te zien. En mooi om te zien dat in onze niet al te grote ruimte prima monumentale schilderijen kunnen hangen. Ik verwacht dat in deze Corona-tijd vooral virtueel bezoek en denk dat de reacties vooral digitaal zullen zijn.

    Toch hebben we elke week best wat aanloop van klanten die hun aankoop komen ophalen en zijn we op afspraak te bezoeken. Dus wie weet wie het nog live gaan zien.

    Misschien dat iemand die dit leest over een paar maanden een hele reeks van deze nieuwe schilderijen wil tonen? Haha – ik hou me aanbevolen. 😉

     

    Zig Zag Wanderer (2020), olieverf op katoen, 125 x 180 cm

    Michiel Hogenboom en Carolien Smit zijn de gangmakers van We Like Art. Michiel is ook kunstenaar en werkt sinds zijn afstuderen aan de Rietveldacademie in 1998 aan een bijzonder oeuvre. Aanvankelijk schilderde hij monumentale portretten van buitenmannen in series als Great Outdoors en vissers in de reeks Saltwaterbleeders, de laatste jaren schilderde hij vooral baadsters (Echo Beach). Sinds 3 jaar werkt hij aan een serie schilderijen over surfers.

     

     

    De schilderijen van Michiel Hogenboom zijn vertegenwoordigd in tal van kunstcollecties, zoals het Drents Museum, Assen, AVL NKI Ziekenhuis, Amsterdam, de ABN AMRO kunststichting, Amsterdam, ACHMEA collectie, Zeist, AEGON kunstcollectie, Den Haag, AKZO Nobel Art Foundation, Amsterdam, De Nederlandsche Bank, Amsterdam, KRC Collection, Wassenaar, Rechtbank Amsterdam en het Universitair Medisch Centrum, Utrecht.

     

    In de bijzondere Instagram-reeks Open Up van de Akzo Nobel Art Foundation maakte Cato Hogenboom onlangs een videoverslag van haar bezoek aan het atelier van haar vader. De video is heel vaak bekeken, waarschijnlijk is de hilarische ondervraging daar debet aan. Je bekijkt hem hier: link.

     

    Check de SPECIALE EDITIE in onze webshop:

    • The Pacific Has No Memory (2020)
    • 68 x 55 cm, piezografie/hoogwaardige pigmentdruk, editie 20 (+ 4 Artist Proofs).
    • Prijs: € 650,- (incl lijst met artglass)

     

  36. MARJAN TEEUWEN | Verwoest Huis

    Leave a Comment

    We schreven op We Like Art eerder over haar project Verwoest Huis in de Siberische stad Krasnojarsk:

    “Ze transformeerde daar een volledig huis in een wonderlijke kijkdoos. Wanden, plafonds en vloeren werden in stukken gezaagd om vervolgens gerangschikt op kleur en vorm te dienen als stukjes van een nieuwe setting. Zelfs de houten buitenkant van het huis werd helemaal gestript en vermotorzaagd en binnen opgevoerd in een nieuwe hoedanigheid. Een beetje zoals een varken dat eenmaal geslacht en vermalen vervolgens in z’n eigen darmen geduwd wordt.

     

     

    Verwoest Huis Bloemhof 6

    Het resultaat is echt fantastisch, het doet een beetje denken aan die oude prenten van Piranesi (van die doorkijkperspectieven in enorme ondergrondse kerkers en trappenhuizen) maar is toch ook zwaar verwant met het werk van minimalistische kunstenaars van recenter datum. Wat staat na alle sloopwoede en zorgvuldig hergebruik is een serie monumentale foto’s die je, zelfs op klein formaat, doen duizelen. Hier is wat volbracht.”

     

     

    In 2017 interviewden we Marjan Teeuwen, vlak na haar grote project in Gaza.

    Welke thema’s zijn belangrijk in jouw werk?
    Een gebouw als sculptuur. In mijn werk staan grootschalige architectonische installaties in gebouwen centraal, installaties die daarna worden gesloopt. Op basis van die tijdelijke ingrepen ontstaan autonome fotowerken.

    Tot nu toe realiseerde ik zes installaties: Verwoest Huis (2008), Verwoest Huis Krasnoyarsk (2009), Verwoest Huis Piet Mondriaanstraat (2010/2011), Verwoest Huis Bloemhof (2012), Verwoest Huis Op Noord (2014), Verwoest Huis Leiden (2015) en Verwoest Huis Gaza (2016-2017).

     

    Verwoest Huis Gaza 9

    Er is maar een kort lijntje van kunstenaars die in gebouwen snijden, kunstenaars die gebouwen perforeren. Gordon Matta-Clark is de pionier van het transformeren van architectuur tot sculptuur. Ook Richard Wilson en Urs Fisher hanteren soms dit medium. Verder is het opvallend stil.

    In mijn werk gaat de constructieve kracht van bouwen hand in hand met de kracht van verwoesting en verval. De aanwezigheid van uitersten: opbouwen – verwoesten, vallen – staan, orde – chaos is in mijn ogen een essentie in de menselijke toestand. Als een duivels conflict. De schrijver Dostojewski stelt dat het overwinnen van deze polariteit het menselijke te boven gaat.

     

     

    In mijn installaties tonen deze krachten zich in monumentale constructies. Vloeren zijn scheef gezet of verzakken; wanden zijn er deels of volledig uitgeslagen. Vloeren vallen loodrecht naar beneden (en worden zo weer wand) of vallen in een kruis.

    De aangebrachte verwoestingen zijn het uitgangspunt voor het opbouwen van een nieuw artistiek beeld, met sloopmateriaal afkomstig uit de gebouwen. Stapelingen, die zich als een virus door het pand vertakken, bedekken alle wanden of zijn zorgvuldig geordend tot architectonische sculpturen. Alles staat én is scheef.

     

    Archief Heerlen 4

    Er ontstaat een transformatie van veelal kleine woningen tot één monumentale ruimtelijke ervaring. Mijn werk heeft naast een rauwe beeldtaal van chaos, afbraak en verwoesting, ook een sterk abstract, minimalistisch karakter.

     

    Verwoest huis Op Noord

    Wat inspireert je?
    Beeldende kunst, architectuur, literatuur, filosofie en muziek. Altijd al voel ik me betrokken bij de wereld, hoe de mens dat doet, samenleven of juist zijn onvermogen om samen te leven. De tegenstelling opbouwen versus verwoesten.

     

    Portret: Hans de Bruijn

     

    Kun je ons iets vertellen over hoe je begint aan nieuw project?
    Aan elk project gaat intensief overleg met de eigenaar (projectontwikkelaar, woningbouwvereniging of gemeente), ambtenaren van de desbetreffende gemeente (inzake een omgevings- en publieksvergunning), constructeur (constructierapport) en aannemer vooraf. Ook het aanvragen van subsidie is een onderdeel van het project.

    Het is monnikenarbeid – dit genereert een beeld van de kracht én de schoonheid van zowel opbouw als verwoesting. De meeste fotografen nemen een foto, in mijn werk worden foto’s gebouwd.

     

    Museum De Lakenhal, Leiden 2019

    Wat was je laatste grote project?
    Verwoest Huis Gaza

    Hoe zag daar je gemiddelde werkdag er uit?
    Bouwen, slopen, breken, stapelen, overleggen, fotograferen, filmen.

     

    Verwoest huis Leiden

     

    Werk je alleen in slooppanden of ook in je atelier?
    Ik werk in gebouwen die na mijn ingreep afgebroken worden. In zulke gebouwen ontstaan mijn fotowerken uit de serie Verwoest Huis. De fotowerken in de Archief-serie realiseer ik op een specifieke locatie of in het atelier.

    Werk je graag met muziek?
    Ik werk het liefst in stilte of met klassieke muziek.

     

    Verwoest huis Gaza

    Hoe beleef jij materiaal en kleurgebruik?
    Alle materialen afkomstig uit gesloopte verwoeste huizen zijn bruikbaar en inzetbaar. En ja, kleurgebruik is belangrijk: witten, zwarten, natuurlijke materiaaltinten.

    Heb je zelf thuis werk van collega kunstenaars?
    Ja, ik heb een aardige collectie kunstwerken van collega-kunstenaars. Ze vertegenwoordigen voor mij een artistieke rijkdom. Ze inspireren mij.

     

    Bekijk het portret van Marjan Teeuwen uit de reeks Hollandse Meesters door regisseur Rudolf van den Berg.

     

    Het werk van Marjan Teeuwen is via We Like Art te koop. Goed om te weten: Teeuwen maakt haar werken vaak in een editie van 5 exemplaren. De formaten per print kunnen verschillen. Wil je afbeeldingen zien, prijzen en informatie over de levertijd, afwerking en lijsten van de werken? Mail ons – we helpen je graag verder. De speciale edities (werken in een hogere oplage van 15, 20 of 25) staan hieronder in de webshop. De prijs van de werken is inclusief een prachtige lijst met artglass.

Als eerste informatie ontvangen over nieuwe edities en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief: