CategorieGeen categorie

  1. Michelle Piergoelam – The Untangled Tales

    Leave a Comment

    Haar mysterieuze foto’s vielen ons meteen op tijdens haar afstudeertentoonstelling aan de KABK in Den Haag. Na haar afstuderen kreeg Michelle Piergoelam (1997) al veel aandacht.

    Ze won de tweede prijs story-telling van de Zilveren Camera met een tentoonstelling in Museum Hilversum, en ook bij de Selection Of Dutch Photography Award viel ze al in de prijzen. Haar indrukwekkende fotoboek The Untangled Tales, ontworpen door Sybren Kuiper is momenteel genomineerd voor de Kassel Dummy Award 2020.

     

    Michelle Piergoelam, Angisa – Fight (2020), 60 x 40 cm

    Piergoelam verbeeldt mythen en sprookjes die in Suriname van generatie op generatie werden overgedragen. Haar fascinatie en research zette haar onder meer op het spoor van de fabel Anansi de spin en op de geheimtaal van gevouwen hoofdoeken, de angisa. Haar foto’s blazen de functie en poëzie van gekleurde Afrikaanse stoffen nieuw leven in.

    In de 19e eeuw namen de door Surinaamse vrouwen gedragen hoofddoeken bijzondere vormen aan. Vrouwen konden door de stijfgesteven hoofddoeken op een bepaalde manier te vouwen, boodschappen aan elkaar doorgeven.

    In het werk Angisa – Fight (2020) zien we een bedrukte stof met figuren en tekst. De prints op de angisa stoffen verwijzen naar gebeurtenissen in de periode waarin de stof is gemaakt.

    De stof van Angisa – Fight verwijst naar de afschaffing van de slavernij. De randen van de stof zijn omzoomd met een dieprode gebreide draad. In het midden van de hoofddoek is een parelspeld te zien, samen met nog een paar minder opvallende spelden blijft het als een hoed in deze vorm. Onder in het beeld is een boomstronk te zien, de twee driehoekige punten van de hoofddoek lijken op de vleugels van een vlinder, die elk moment weg kan vliegen.

     

    Installatie afstudeerproject op KABK – 2020

    We vroegen Michelle Piergoelam naar haar werk en haar serie The Untangled Tales.

    Vlak na je afstuderen was je al te zien bij de Zilveren Camera tentoonstelling en bij de Selection Of Dutch Photography Award, hoe voelde die snelle erkenning van je werk?

    Ik vond het een grote eer om met mijn afstudeerproject bij zowel de Zilveren Camera prijs voor storytelling als bij de Selection Of Dutch Photography Award in de prijzen te vallen. Ik ben daar ontzettend dankbaar voor. Het is inderdaad een erkenning voor je werk, daarnaast was het goed om te zien dat de oude verhalen op deze manier weer gehoord worden. Ik was al van plan om dit project een vervolg te geven, maar deze erkenning geeft me alleen maar extrra motivatie om verder te gaan.

     

    Portret Michelle Piergoelam

    Je vond al tijdens je studietijd aan de KABK je eigen geluid, hoe ging dat?

    Tijdens mijn 4 jaar studie op KABK heb ik een duidelijk artistiek proces doorgemaakt dat achteraf goed te zien is. Voor ik naar de academie ging had ik de fotovakschool al afgerond, waardoor ik al de nodige technische kennis had. Ik wilde me op de academie focussen op de vraag welk soort fotografie ik interessant vind – welk verhaal ik ermee wil vertellen.

    Ik ben altijd al een liefhebber geweest van verhalen, mythen en sprookjes. In mijn academietijd ging ik mij steeds meer verdiepen in culturele verhalen dicht bij huis. Deze interesse heb ik steeds meer ontwikkelt door mijn culturele achtergrond te betrekken. Tot dat moment had ik daar nog weinig kennis over. Omdat ik met verhalen werkte, zocht ik vanaf het begin naar een evenwicht is tussen tekst en beeld in mijn beeldtaal.

     

    Michelle Piergoelam, Angisa – Fight (2020), 60 x 40 cm

    Rituelen en verhalen komen vaak terug in jouw fotoseries, kun je daar iets over vertellen?

    Van huis uit heb ik weinig kennis meegekregen over Suriname en mijn Surinaams Hindoestaanse afkomst. Een paar jaar geleden kwam de nieuwsgierigheid naar boven en wilde ik meer weten van het land waar mijn ouders zijn geboren.

    Mijn fotografieprojecten zijn een zoektocht en verkenning naar verschillende culturen en geschiedenissen. Daar zijn rituelen en verhalen een belangrijk onderdeel van, ze vertellen veel over een cultuur en de daarbij horende denk en leefwijze.

     

     

    In jouw prachtige boek The Untangled Tales komen verschillende series naar voren zoals de Angisa en het Anansi verhaal.

    Tijdens mijn onderzoek was ik letterlijk bezig met deze verhalen te ontrafelen en dit heeft fotoboek ontwerper Sybren Kuiper geprobeerd zoveel mogelijk te vertalen in een publicatie. Het ontwerp maakt nieuwsgierig en betrekt het publiek bij het onderwerp. De titel The Untangled Tales is gebaseerd op de verborgen boodschappen in de Anansi verhalen en in de Angisa hoofddoeken.

     

    Michelle Piergoelam, Angisa – Wait for me on the corner (2020)

    Wat betekent Angisa en kun je wat meer hierover vertellen?

    Een Angisa is een gevouwen hoofddoek die gedragen wordt door vrouwen. Ten tijden van de slavernij werden de hoofddoeken ook gebruikt om onderling boodschappen en gemoedstoestanden uit te wisselen. In mijn boek zie je een aantal voorbeelden voorbij komen zoals ‘Wait for me at the corner’ of ‘Let them talk’.

     

    Michielle Piergoelam, Anansi the spider
 (2020) – 45 x 30 cm, oplage 8

    Het verhaal van de spin Anansi is een bekend verhaal, maar de oorsprong is minder bekend, kun je hier iets over vertellen?

    Het verhaal van Anansi de spin is ontstaan in Ghana, het is een spin met een menselijk karakter die van alles meemaakt. Anansi is representatief voor de inwoners van Ghana. De verhalen die werden gedeeld waren gebaseerd op wat de vertellers zelf hadden meegemaakt.

    Op een gegeven moment gaat Anansi met de boot naar Suriname, waar zijn leven veranderde en daardoor ook de toon van de verhalen. De tot slaaf gemaakten in Suriname mochten niks van hun thuisland meenemen, het enige wat ze nog hadden was hun fantasie, de verhalen van Anansi.

    Ze gebruikten de verhaalstructuur van een spin die een tijger het leven zuur maakt. Zo konden ze onderling communiceren, zonder dat de plantagehouders doorhadden waarover het ging.

     

    Michelle Piergoelam, The Untangled Night (2020) – als speciale editie 50 x 36 cm, oplage 25, ook in de maat 119 x 84 cm, oplage 10

    Kun je iets vertellen over het werk The Untangled Night en de speciale editie die je voor ons maakte?

    Het werk The Untangled Night is voor mij een van de belangrijkste beelden van dit project. Het is moeilijk uit te leggen waarom, maar ik heb een heel sterk gevoel bij dit beeld.

    Het omvat het gelaagde en het mysterieuze. Het is suggestief en poëtisch. Met dit beeld probeer ik de kijker te trekken in een andere wereld waarin de verhalen bestaan.

    Voel je je verwant aan bepaalde kunstenaars of een bepaalde beeldtaal?

    Ik weet niet of verwant voelen de juiste benaming is, maar de fotografen die mij op verschillende manieren inspireren zijn bijvoorbeeld Albarran Cabrera, Paul Cupido and Katrin Koenning. Hun poëtische en abstracte beeldtaal raakt mij.

    Kun je voor ons je studio beschrijven?

    Ik heb sinds deze zomer een atelier dat ik deel met twee collega’s. Het is bedoeld als werkruimte van Stichting Tailors & Wearers, waar ik samen met twee andere collega’s in het bestuur zit. Stichting Tailors & Wearers is voortgekomen vanuit een behoefte om bij te dragen aan het behouden en verlevendigen van de Afro-Surinaamse klederdracht als culturele vormgeving. Dit doe ik samen met koto- en angisa expert Jane Stjeward-Schubert en antropoloog Ella Broek.

    Het is een ruimte waar we een hoekje hebben gecreëerd met bureaus en een lange tafel waaraan we gasten kunnen verwelkomen. Daarnaast staat mijn studio apparatuur daar en is de ruimte aangekleed met mooie stoffen en gevouwen Surinaamse hoofddoeken.

     

    Michelle Piergoelam, The Woods (2020) – 119 x 84 cm

    Hoe vind je je locaties, ben jij veel in de natuur te vinden?

    Ik werk voornamelijk op locatie. Ook al lijkt het soms dat een beeld in de studio is gefotografeerd omdat alles eromheen donker is. Maar juist het buiten zijn in de natuur en de ervaring van het moment draagt bij aan hoe het beeld tot stand komt.

    Ik vind het heerlijk om veel in de natuur te zijn, voor een beetje rust en tegelijkertijd nieuwe locaties spotten. Juist omdat het typisch Nederlandse landschap zo herkenbaar is, ga ik graag op zoek naar natuurgebieden die daar zo min mogelijk op lijken. Uiteraard speelt kadrering en licht daar een grote rol bij.

     

    Michelle Piergoelam, Spider (2020) – 30 x 45 cm

    Wat zijn je plannen voor de nabije toekomst?

    Ik ben met veel mooie verschillende projecten bezig voor 2022, ik ben nog midden in het werkproces dus daar kan ik nog niet veel over delen. Momenteel ben ik bezig met  het fotograferen van The Untangled Tales Chapter Two. Ik hoop in 2022 een passende manier voor te vinden om het in public te laten zien.

     

    Michelle Piergoelam, Spider against Tiger (2020), 119 x 84 cm

     

    Speciale editie

    We presenteren met veel plezier een speciale editie van dit iconische beeld uit The Untangled Tales. De oplage is 25, het werk is op aluminium verlijmd en voorzien van een baklijst en ophangsysteem, het kan zo aan de wand. De prijs is 450.

     

    Michelle Piergoelam, The Untangled Night (2020), speciale editie in baklijst

  2. Residue Amsterdam – ARJA HOP en PETER SVENSON

    Leave a Comment

    Residue Amsterdam selection (2014-2019)

    We zijn heel blij dat we tijdens Unseen en de komende weken het werk van Arja Hop en Peter Svenson kunnen tonen op ons kantoor. Je bent komende zondag van harte welkom om te komen kijken naar hun foto’s en residuewerken.

    Speciaal voor We Like Art selecteerden het kunstenaarsduo een groep van 21 residuen uit hun Amsterdam Residue project. Goed om te weten, deze werken zijn als individuele print te koop of als groep.

    Het werk van Hop en Svenson gaat over analoge fotografie in zijn meest elementaire vorm. Ze onderzoeken onze relatie tot de natuurelementen door gebruik te maken van fysische en chemische processen en filmmateriaal. Hoe het beeld ontstaat is van primair belang.

     

    Peter Svenson / Arja Hop, Huis Marseille 2020, foto Eddo Hartmann

    De Residu projecten gaan over de plantenwereld in al haar stoffelijkheid en schoonheid. Haar appel aan de menselijke zintuigen is hun onderzoeksgebied. Hoe verhouden mens en flora in een omschreven geografisch gebied zich tot elkaar? Hoe is de waardering van de mens voor de natuur op een (eigen) stuk grond? En hoe is deze relatie in andere delen van de wereld?

     

    Spontaneously occurring plants in Amsterdam (2014 – 2021), Luzerne, Nieuwe Herengracht

    Hop en Svenson houden zich bezig met een plantaardige kleurstoffen onderzoek door extracten te maken uit wilde planten die groeien in de rafelrandjes van Amsterdam: bouwterreinen, industrieterreinen, spoor- en wegbermen, slootkanten, braakliggende terreinen en plantsoenen.

    We vroegen de kunstenaars over hun diverse projecten.

    Kunnen jullie iets vertellen over jullie project Residue Amsterdam (2014-2019)?

    In Amsterdam, stad aan de Amstel, met zijn karakteristieke stadsecologie waar mens en natuur dicht op elkaar leven en zich constant aan elkaar moeten aanpassen, verrichtten wij de afgelopen jaren veldwerk voor onze serie Residue Amsterdam. We concentreerden ons op wilde planten die uit zichzelf op bepaalde plekken opkomen en zich door de stad verspreiden zonder (opzettelijke) tussenkomst van mensen.

     

    Residue Amsterdam selection (2014-2019)

    We willen stilstaan bij deze spontane aanwezigheid van planten die overal om ons heen zijn maar waar we normaal gesproken niet naar omkijken. Het werk is een poging om ons als mens met de plantenwereld te identificeren of op zijn minst te doen laten beseffen dat de mens natuur is en daardoor gelijkwaardig is aan planten en andere natuurfenomenen, een pleidooi voor opmerkzaamheid en bescheidenheid ten aanzien van natuur.

     

    Residue Amsterdam, Plant name: Hairy st.John’s-wort, Hypericum hirsutum, locatie: Riekerweg, Nieuw West

    Welke technische stappen ondernemen jullie per plantenextract om te komen tot het eindresultaat: de Chromogenic prints op Kodak Endura?

    In het begin van onze samenwerking werden we geconfronteerd met het probleem: Hoe voorkomen we dat de plantaardige kleurstoffen oxideren? De oplossing bleek in plaats van ze als aquarel op papier te representeren, ze om te zetten op fotografische materiaal met het gebruik van een al bestaande technologie.

    We gaan als volgt te werk. We nemen zwart wit vlak film en halen de foto emulsie eraf zodat we de filmdrager en gelatine laag overhouden waarna we ze in de plantaardige kleurstof leggen, te drogen hangen en daarna nog achtmaal terug in de vloeistof dopen en weer te drogen hangen zodat een verzadiging van kleurstof op de film ontstaat om uiteindelijk tot een kleuren dia te komen.

    Vervolgens reproduceren we deze op een kleuren negatief film. Dit geeft ons de mogelijkheid een uitvergroting van de kleur te maken en op fotopapier af te drukken. Hiermee kunnen we niet alleen de kleur maar ook de structuur van de kleurstof zichtbaar maken. Aangezien er geen analoge technieken meer bestaan om een kleurendia om te zetten op fotopapier waren we genoodzaakt zelf een camera te bouwen uit onderdelen van een vergroter.

     

    Amsterdam Residue, Common hollyhock, Alcea rosea, locatie: Archimedesweg, Oost

    Hoe komen die bijzondere haast glas-in-lood-achtige kleuren tot stand?

    Elke kleur van een plant is opgemaakt uit twee kleurstoffen, wat een soms enigmatisch en vaak zeer treffend en emotioneel resultaat geeft.

     

    Rumix & Artemisia, Ridderzuring / Rumex obtusifolius (L.), Nijmegen-noord Waaloever, Buitendijks M (2021) en Bijvoet / Artemisia vulgaris (R.), Nijmegen-noord Waaloever, Buitendijks M (2021)

    Jullie Rumex & Artemisia reeks is een project waar jullie nog volop aan werken. Zuring en Bijvoet komen veel voor als inheemse plantensoorten. Dat biedt mogelijkheden om de kleurextracten te vergelijken. Kunnen jullie wat meer vertellen over dit project?

    De Rumex en Artemisia zijn twee planten die bijna overal voorkomen. Ze zijn interessant omdat ze de eigenschap hebben hyperaccumulator te zijn, dat wil zeggen dat ze potentieel toxische elementen uit de grond op kunnen nemen en dit onder andere opslaan in hun bladeren.

     

    Rumix & Artemisia, Chromogenic print – Kodak Endura, verlijmd op aluminium, in een baklijst van Mertens, 
75 x 60 cm

    Wij verzamelen telkens deze twee soorten planten uit steeds dezelfde omgeving, dat doen we van verschillende locaties door het hele land. We documenteren nauwgezet omgevingsomstandigheden, bodemsoort, locatie en datum. De zuring geeft met name rode tinten, de bijvoet groenige. We willen de verschillen en overeenkomsten van al deze gegevens in kaart brengen om uiteindelijk tot een uitgebreide visuele vergelijking te komen. (Bekijk hier 8 tweeluiken uit de serie Rumix & Artemisia)

     

    Spontaneously occurring plants in Amsterdam (2014 – 2021)

    Jullie verzamelden spontaan groeiende planten in Amsterdam die in bermen langs wegen, langs grachten en in verlaten hoekjes in de stad groeien: Spontaneously occurring plants in Amsterdam?

    In de Spontaneously occurring plants in Amsterdam worden de planten zoals we ze in de stad aantreffen ter plekke gefotografeerd met de Mamiya 330 twin-eye, deze camera biedt de mogelijkheid vanuit een zekere intimiteit te fotograferen. Het standpunt is vaak zo laag mogelijk, ‘plant-perspectief’ waarbij de wilde planten centraal staan en enkele elementen van de stad worden geciteerd.

     

    Spontaneously occurring plants in Amsterdam (2014 – 2021), Muursla, Armbrug, Oudezijds Voorburgwal

    Tijdens de eerste lockdown konden we voor een korte periode wilde planten aantreffen en fotograferen in het oude stadshart van Amsterdam, de Wallen zijn normaal gesproken niet begroeit met spontane planten gezien de intensieve schoonmaak en vele toeristen en ook fotograferen is er dan niet mogelijk.

    Jullie botanische alchemie raakt aan zowel wetenschap als poëzie. Hoe beleven jullie dit zelf?

    We werken intuïtief, maar volgen ook een nauwgezette technische en systematische aanpak. Dit gaat volgens een proces van observeren, determineren, in kaart brengen en vervolgens vertalen in analoog fotografische beelden.

     

    Wall lettuce / Mycelis muralis, Maxwellstraat Amsterdam-oost (quadriptych), 320 x 100 cm, Huis Marseille 2020, foto: Eddo Hartmann

    Kunnen jullie wat vertellen over de monumentale fotogram van de Muursla in de Maxwellstraat? Hier is geen camera bij aan te pas gekomen?

    Muursla is een fotogram op Orthochromatische film van 8 – 10 inch. gemaakt in vier stappen dat wil zeggen op vier aparte filmsheets. In de doka met rood licht, wordt de plant onder de vergroter gepositioneerd op de onderliggende film.

     

    Fragment Wall lettuce / Mycelis muralis, Maxwellstraat Amsterdam-Oost, 80 x 100 cm

    Het is zaak snel te werk te gaan de Muursla heeft tengere bloempjes, knoppen, stengel en bladeren, de plant kan snel verleppen. Vervolgens is er een zilvergelatine afdruk op bariet van gemaakt.

     

    Arja Hop en Peter Svenson

    Op dit moment werken jullie aan een nieuw project in Mannheim, onderdeel van een grote museumshow in 2022?

    We zijn gevraagd door Zephyr, Raum für Fotografie te Mannheim om de stad Mannheim op onze fotografische wijze te onderzoeken. De Rijn en de stroomdalflora staan in dit project centraal. Het industriële karakter van Mannheim en zijn geschiedenis zal bepalend zijn in dit werk. Na zeven weken veldwerk heeft het project al enige vorm aangenomen maar is nog volop in ontwikkeling.

     

    Residue Amsterdam selection (2014-2019)

    Afmeting van de hele reeks van 21 Residuen: circa 100 x 180 cm (2 cm tussenruimte)
    Afmeting per residue: 31 x 24,6 cm

    De Chromogenic prints on Kodak Endura zijn verlijmd op aluminium, met ophang frame.
    De residuen zijn als set van 21 exemplaren beschikbaar in een oplage van 2.
    De individuele residuen zijn hiernaast individueel beschikbaar in een oplage van 5 (+2AP).

    Prijs van de hele set van 21 residuen: € 8.000
    Prijs per residue: € 400

     

  3. AkzoNobel jubileum edities. Wie jarig is, trakteert!

    Leave a Comment

    De presentatie met speciale edities in de AkzoNobel Artspace

    De toonaangevende AkzoNobel Art Foundation bestaat 25 jaar, dat moet gevierd worden. Op 28 oktober aanstaande zal in de Art Space van het hoofdkantoor op de Amsterdamse Zuidas een speciale tentoonstelling te zien zijn met hoogtepunten van de jubilerende bedrijfscollectie. ALL EYES, We Are The Collection. Je bent hierbij alvast van harte uitgenodigd om te komen kijken!

    Om het feestvreugde te vergroten ontwikkelde de Art Foundation samen met We Like Art een aantal scherp geprijsde jubileum-edities van geliefde kunstenaars uit de collectie. Deze werken in oplage worden aangeboden aan de medewerkers van AkzoNobel. Om zo thuis te kunnen genieten van een stukje van de collectie.

    Een beperkt aantal exemplaren is beschikbaar voor de volgers van We Like Art. Hieronder een overzicht van de edities, een aantal exemplaren per editie is nu ook via onze eigen webshop te koop.

    Per kunstenaar word je met een link doorgeleid naar de speciale website Collect The Collection. Je leest daar interviews met de kunstenaars: Koen Vermeule, Malin Persson, Jacco Olivier, Katrin Korfmann, Pere Llobera, Kim van Norren, Elspeth Diederix, Sebastiaan Bremer en Thomas Trum. Alle edities staan onderaan deze pagina in de webshop, even scrollen dus. 🙂

    Koen Vermeule

    Over Mirror: “I went on a walk in Neerijen, a floodplain landscape at the foot of the Martinus Nijhoff bridge. The weather was dramatic all the way there, but when we arrived at the dike the sun broke through theatrically.

    The sky reflected beautifully in a rain puddle, which inspired me to make this work. The place is not important, rather it’s a free way of looking at reality, micro and macro view in one. It can be anywhere.”

    Lees het interview met Koen hier.

    Koen Vermeule, Mirror (2020), 51 x 78 cm, piezografie op Hahnemühle White Velvet papier, oplage 50, € 600

    Malin Persson

    Over Tidig Morgon: “Early Morning is a mirror image of a memory from the past. The work emphasizes the relationship between man and nature. Light from two different sources; the sunlight and artificial light. I don’t know what happens in the house, but I take you to a place where people just wake up and the animal nightlife falls asleep.”

    Lees het interview met Malin hier.

    Malin Persson, Tidig Morgon / Early Morning (2020), 32 x 23cm, piezografie op Hahnemühle White Velvet papier, met toevoegingen in inkt, oplage 50, € 275

     

    Jacco Olivier

    Over de editie: “With ‘Terra Incognita’ I wanted not to worry about brushstrokes or handwriting, with the sole aim of creating a bright color composition. When that is done, the canvas no longer has a top or bottom, which means it could also hang upside down.

    By inserting a figure, in this case a dog, the painting is grounded and it becomes even more spatial. Now it looks like a landscape.”

    Lees het interview met Jacco hier.

    Jacco Olivier, Terra Incognita (2019), 27 x 42 cm, piezografie op Hahnemühle White Velvet papier, oplage 50, € 475

     

    Katrin Korfmann

    “Chouara is a 11th-century tannery in Morocco. Family run cooperatives have been tanning leather in Chouara for the best part of 1000 years. Located in the old town of Fez and still fully functioning, this ancient industry has become a popular tourist destination.

    The basins depicted are filled with the dyes used by the workers. Although the site and its surroundings are beautiful, the smells coming from it are repugnant. The strong odor is caused by pigeon droppings that are being used to unhair the hides. The basins in which the skins are dyed are quite large, with some pots 1.50 meters in diameter.

    Once a week, all the dyes in the pots are renewed which results in color combinations that constantly changing. All the colors are made with natural materials such as poppy seeds and saffron.”

    Lees het interview met Katrin hier.

    Katrin Korfmann, Chouara Little (2020), 65 x 50 cm, piezografie op Hahnemühle White Velvet papier, oplage 50, 600

     

    Pere Llobera

    Over Ruined Party: “At the time that the AkzoNobel Art Foundation asked me for a special edition, I was participating in a group show of my Barcelona Gallery (Bombon). For that show, I created a real cake that had to be destroyed with an umbrella. The idea was to practice my performance art a little while paying tribute to the 70’s performers.

    After the photo, it felt like the cake was looking at me. The funny thing is that I was acting as a performer but at the very end it was impossible to avoid being intrigued by the act of painting: the painter inside me took the upper hand.”

    Lees het interview met Pere hier.

    Pere Llobera, Ruined Party (2020), 51 x 64 cm, piezografie op Hahnemühle White Velvet papier, oplage 30, 475

     

    Kim van Norren

    Over “May you stay forever young”: “The original work from 2013 that is in the AkzoNobel Art Collection came about when my father passed away. I listened to Bob Dylan’s song and thought that was exactly what I wanted for my father. Memories do have that special quality to fixate people in a certain phase. My painting captures the memory of him as a monument.

    In the spring of 2020, I made a new version: a work on paper. I had immersed myself again in Bob Dylan’s music. “May you stay forever young” was created alongside “The times They are a-changin”, this combination did justice to the passage of time for me. Time that is precious, time in which you have experienced beautiful, lively moments.”

    Lees het interview met Kim hier.

    Kim van Norren, May You Stay Forever Young (2020), 65 x 45 cm, piezografie op Hahnemühle White Velvet papier, oplage 50, € 350

     

    Elspeth Diederix met vrijwilligers in haar Miracle Garden in het Erasmuspark in West Amsterdam.

    Elspeth Diederix

    Over de editie: “Pink Echinops is related to my Miracle Series in which I photographed the wonder of the flower. In the first series mainly due to an “analog” intervention. With Pink Echinops, I turned on the backlight by painting one side of the flower in a fluorescent pink, which creates the effect of bright pink sunlight coming from behind the flowers.”

    Lees het interview met Elspeth hier.

    Elspeth Diederix, Pink Echinops (2020), 42 x 29 cm, oplage 50, piezografie, UITVERKOCHT

     

    Sebastiaan Bremer

    Over Narcissus: “Just before I moved to New York in 1992 I purchased a book, Bloemen (flowers). The book was made during the occupation of the Netherlands as an undercover patriotic gesture – and finished in the years immediately following the war. It was presented to Queen Wilhelmina in 1948, a showcase of some of the best the Netherlands had to offer: printing, flower cultivation and graphic design.

    There is something still and melancholic about the images of these flowers, perhaps a result of the time in which they were created. I wanted to work on them and shake them loose, like you do to dormant seeds; you water them and slowly breathe life into them.”

    Lees het interview met Sebastiaan hier

    Sebastiaan Bremer, Narcissus Incomparabilis Fortune (2021), 30cm x 25cm, piezografie op Hahnemühle White Velvet papier, met handmatige toevoegingen met acrylverf, vernis en mylar, oplage 40, € 500

     

    Thomas Trum

    Over Two Curved Lines (2020):

    “This is a series of works consisting of a continuous line that changes color, where one line passes over the surface twice.

    I make a lot of works with squiggly lines that create circles, which I make with felt-tip pens. This series of works uses a modern airless spray-paint mounted on a tripod. The surface then rotates while the spray-paint remains in the same place. This is how these perfect curves are created on paper.”

    Lees het interview met Thomas hier.

    Thomas Trum, special edition

    Thomas Trum, special edition

    Thomas Trum, Two Curved Lines (2020), een serie van 75 unieke werken, 72 x 51 cm, hoog gepigmenteerde spraypaint op papier, 475.

     

    Let op:

    Een losse print wordt binnen 2 weken met PostNL aan je verzonden, hiervoor wordt € 10 gerekend bij het afrekenen.

    Kies je voor een ingelijst exemplaar? Het duurt ongeveer 2-3 weken voordat je aankoop klaar staat. Ophalen van je ingelijste kunstwerk kan bij We Like Art in Amsterdam. Een transport per koerier kunnen we eenvoudig organiseren voor je. Ingelijste werken kunnen helaas niet verzonden worden met PostNL.

  4. WE LIKE ART @ ART ROTTERDAM 2021

    Leave a Comment

    Art Rotterdam 2020, foto: Almicheal Fraay

    Ook dit jaar zijn we weer present op de meest avontuurlijke beurs van Nederland. Art Rotterdam is aan haar tweeëntwintigste editie toe. Vorig jaar bezochten maar liefst 27.500 bezoekers de Van Nellefabriek. Dat was pre-Corona, dus die cijfers zullen dit jaar wel niet gehaald worden. Op Art Rotterdam 2021 krijgen kunstliefhebbers de kans nieuw werk te beleven, te ontdekken en aan te schaffen. Hier zie je de beursplattegrond.

     

    We Like Art @ Art Rotterdam 2020

    We Like Art staat ook dit jaar weer meteen bij de entree van de beurs in een grote roze stand vol met kunstenaarsedities en uniek werk. We tonen in onze 12 meter brede stand werk van circa 35 kunstenaars. Zoals je van ons gewend bent staan overal de prijzen vermeld, met en zonder lijst indien van toepassing. De KunstKoop van het Mondriaanfonds kan ingezet worden bij je aankoop – als je in maandelijkse termijnen betalen wil.

     

    Koen Vermeule, Le Depart, 60 x 130, olieverf op linnen

    We besteden speciale aandacht aan recent werk van Koen Vermeule, komende week verschijnt zijn fraaie nieuwe boek Fensterbild. Je ziet bij ons nieuwe gouaches en schilderijen. Had je het interview met Koen al gelezen?

     

    Zaaloverzicht Hans. Broek, De Pont museum, Tilburg, foto Peter Cox

    Van Hans Broek tonen we schilderijen uit dezelfde indrukwekkende serie die nu in De Pont in Tilburg te zien is. Het zijn recente schilderijen die over een zwarte episode van de Nederlandse geschiedenis gaan. De schilderijen tonen forten en kerkers aan de Atlantische Oceaan, waar veel tot-slaaf-gemaakten werkten of gevangen werden gehouden alvorens te worden verscheept. Hans Broek brengt de architectuur in beeld als locaties van een plaats delict. Lees het bijzondere interview hier.

     

    Lynne Leegte, Asperges (2021), albast

    Van Lynne Leegte laten we een iconisch object zien, een echt meesterwerk. Het licht dat over de sculptuur strijkt maakt het tot een ontroerende tijdmachine. Het is ongelooflijk hoe de steen zich voordoet als haast transparante asperges. Beeldhouwer Leegte roept in haar werk een raadselachtige stilte op. De buitengewone sculptuur ‘Asperges’ (2021) is gebeiteld uit albast naar aanleiding van het schilderij van Adriaen Coorte in het Rijksmuseum. Hier lees je meer over Lynne Leegte.

     

    Thomas Trum, Two Curved Lines, een overzicht van een recente reeks van 75 werken die Thomas maakte voor de jubilerende AkzoNobel Art Foundation.

    Op Art Rotterdam zie je recente edities en multiples van:

    Thomas Trum
    Koen Delaere
    Rutger de Vries
    Katrin Korfmann
    Malin Persson
    Rob Bouwman
    Michelle Piergoelam
    Lynne Leegte
    Popel Coumou
    Jorn van Leeuwen
    Michiel Hogenboom
    Martijn Schuppers
    Willem Weismann
    Jacco Olivier
    Sebastiaan Bremer
    Katinka Lampe
    Hadassah Emmerich
    Tim Ayres
    Ronald Zuurmond
    Harry Markusse
    Theo Jansen
    Marleen Sleeuwits
    Amie Dicke
    Antoinette Nausikaa
    Maura Biava
    Scarlett Hooft Graafland
    Berndnaut Smilde
    Zaida Oenema
    Klaas Kloosterboer
    Jan van der Ploeg
    Annegret Kellner

    Presentatie We Like Art @ Art Rotterdam 2021 met Hadassah Emmerich

    Presentatie We Like Art @ Art Rotterdam 2021, fotografie Almichael Fraay

    Art Rotterdam volgt de laatste maatregelen van het RIVM en het protocol van de Museumvereniging. Het dragen van een mondkapje mag natuurlijk wel maar is niet meer verplicht – de anderhalve meter afstand-regel blijft wel gehandhaafd. Let op: tickets met een starttijd zijn alleen online verkrijgbaar. Per uur krijgt slechts een beperkt aantal mensen toegang, maar eenmaal binnen, kun je zo lang blijven als je wil.

     

    Boek hier je ticket

    ART ROTTERDAM
    Van Nellefabriek
    Van Nelleweg 1
    3044 BC Rotterdam

    Openingstijden en bereikbaarheid

  5. KOEN VERMEULE | een presentatie van recent werk

    Leave a Comment

    Speciaal voor We Like Art maakte Koen Vermeule een nieuwe editie, en heel bijzonder, wij tonen op ons kantoor zijn recente gouaches en schilderijen. Scroll naar beneden als je de beschikbare werken wil zien en bestellen.

     

    Koen Vermeule, recent werk 2021 We Like Art (foto: Peter Cox)

    KOM KIJKEN
    Komende zaterdag en zondag (19/20 juni) tussen 10 en 12 uur ben je bij ons van harte welkom om de presentatie te bekijken, in het verlengde van de Amsterdam Art Week. Komende week zijn we op dinsdag en donderdag (22/24 juni) open tussen 10 en 17u. Fijn als je ons van tevoren een seintje geeft dat je langs komt.

     

    Cover Koen Vermeule, Fensterbilder, Lecturis.

    Binnenkort verschijnt er het boek Fensterbilder met een overzicht van je werk van de afgelopen 9 jaar. Wat kunnen we verwachten van je boek?

    Het nieuwe boek wordt een vervolg op ‘High above Ground’, mijn eerste monografie. Ik ben nog steeds heel content met dat boek en heb daarom de vormgever gevraagd of we met dezelfde opzet en vormgeving konden werken.

    In het nieuwe boek is nadrukkelijk meer ruimte voor mijn werken op papier en er zijn ook meer foto’s van werk in situ in opgenomen. De essays van Merel Bem en Stefan Kuiper zijn heel associatief en speels en belichten de achtergrond van mijn werk.

    Eind deze maand komt het van de drukker, het belooft een prachtig boek te worden.

     

    Koen Vermeule, Seebüll, 43 x 64 cm, gouache op papier

    Je werkte de afgelopen tijd toe naar en grote tentoonstelling in de Kunsthalle Bremerhaven, kun je ons vertellen wat daar straks zoal te zien is?

    Ik heb in de pandemie tijd heel goed geconcentreerd kunnen werken, weinig afleiding. In deze tijd heb ik nu drie tentoonstellingen kunnen maken; We Like Art, Borzo Gallery, en Kunsthalle Bremerhaven. In de Kunsthalle Bremerhaven laat ik vooral de grote schilderijen zien en een serie gouaches op papier.

    Aanvankelijk was het de bedoeling om daar ook schilderijen in bruikleen te vragen voor de tentoonstelling, maar ik was het afgelopen jaar zo productief dat het me lukt met louter nieuwe werken.

     

    Koen Vermeule, Light Grid, 47 x 76 cm, gouache op papier

    Bij We Like Art toon je de komende maand (t/m eind juli) een serie nieuwe werken op papier en op doek. Een aantal werken uit de reeks Light Grid hebben een raster dat Amsterdammers bekend voor kan komen. Wil je iets vertellen over de locatie en wat jou fascineerde in deze stedelijke scenes?

    De LIGHT GRID werken zijn ontstaan nadat mijn oog viel op een scene die ik al honderden keren had kunnen zien. Mijn werk ontstaat wanneer zien en denken bij elkaar komt. Een bruikbare scene is niets als er niet een goede gedachte en idee bij komt.

     

    Koen Vermeule, Light Grid, 66 x 48 cm, gouache op papier

    Na een dag op het atelier zag ik een groep sporters die zich ophield voor de raster-wand (van Peter Struycken) bij de Nederlandsche Bank. De figuren stonden in het licht van het raster, haast als een Japanse tempel. Toch heeft het metalen hek ook referenties aan opsluiting, isolering.

    Mensen zijn nadrukkelijk bezig om gezond te blijven en de pandemie door te komen en zijn ‘gevangen’ in deze situatie. LIGHT GRID is daarmee een beeld van nu, het verstrijken van tijd. Ook in letterlijke zin; Dit beeld van de Nederlandsche Bank is straks verleden tijd, de verbouwing is inmiddels in gang gezet.

     

    Koen Vermeule, Zonder titel, 45 x 70 cm, gouache op papier

    Je werkt graag met gouache als verf, waarom is dat?

    Gouache is een prachtig materiaal, het is waterverf, maar met een enorme kleurkracht en een vol pigment. De gouache-verf van Lascaux heeft de eigenschap mooier te worden naarmate er meerdere laagjes over elkaar gaan. Het beste zou een gouache niet ingelijst zou worden, maar daar is het helaas te kwetsbaar voor. Ontspiegeld glas dus, om de matheid van het werk te behouden.

    Koen Vermeule, ‘Fensterbilder’, 2019

    Op de cover van je nieuwe boek staat een fragment van het werk Fensterbilder, waar kleine silhouetten opgaan in een overweldigend stedelijk landschap. Dat is een thema dat vaak bij jou terugkomt. Kun je daar iets over vertellen?

    ‘Fensterbild’ is een verwijzing naar Oskar Schlemmer, die zijn kunstenaarschap werd afgenomen, ontaard werd verklaard en in een verffabriek kwam te werken in Wuppertal, verstoken van zijn gezin.

    Het is een wonder dat hij tot zijn diepste zelf kwam, op het moment dat hij kleine werkjes schilderde ter grootte van een ansichtkaart met als onderwerp de overkant van de straat, gezien door het venster. Eenvoudige onderwerpen als een strijkende vrouw, of het avondeten van de buren. Maar met een voelbare diepgang. Fensterbild is nu een gegeven wat we door maandenlange gedwongen lockdowns allemaal kennen, de wereld door het venster, op afstand.

     

    Koen Vermeule in zijn atelier

    Mensen lijken in jouw werk soms op kleine toeschouwers onder een onverschillig maar bloedmooi gewelf. Klopt dat?

    Ik wil in mijn werken een aantal dingen samenbrengen; figuren die weinig of niets doen, slechts zijn. De vormgegeven wereld, harde lijnen, als abstracties. En een licht dat hoop geeft.

     

    Koen Vermeule, Le Depart, 60 x 130, olieverf op linnen

    Over Le Depart
    Le Depart is een beeld van vertrek, van spiegelende hallen op vliegvelden. Van een wachtende man. De groene kleur van het werk ontstond nadat ik geprint beeldmateriaal lang om me heen op tafel had liggen.

    Alle kleuren waren uit de kopie getrokken, behalve groen en zwart. Magisch. Voor alles moet je als kunstenaar oog hebben, overal liggen mogelijkheden.

     

    Koen Vermeule, Ghost Parc, 38 x 67 cm, gouache op papier

    Over Ghost Parc
    Op weg naar mijn atelier zag ik een groep mannen door het park struinen. Onheilspellend? Vogelaars op zoek naar een Syrische braamsluiper? Dat laatste dus, maar het beeld vol suspense kon ik gebruiken voor het werk Ghost Parc. Het park met de spookachtige lichten van de sportvelden in de verte en de zoekende figuren.

     

    Koen Vermeule, Mori, 60 x 50 cm, olieverf op linnen

    Over Mori
    Mori is een onderwerp geworden wat me zeer dierbaar is. In aanvang het hoogste punt waar ik ooit met mijn gezin was, de MORI tower in Tokyo en van waaruit je over heel de stad kunt uitkijken.

    Er is een serie werken uit ontstaan die mensen in de grote leegte laat staren, een leven dat ingevuld moet worden. Het is ook een beeld van liefde, de twee mensen op het schilderij, alles is nog mogelijk.

     

     

    Koen Vermeule, Zonder titel, 72 x 42 cm, gouache op papier

    Over Entr’acte
    De gouache Entr’acte laat een tussenmoment zien, een actie tussen de coulissen. Een moment voor en na, iets wat te gebeuren staat.

     

     

    Koen Vermeule, Poetry Suite, 34 x 49 cm, oplage 40

    Over de speciale editie Poetry Suite
    POETRY SUITE is een beeld wat ik al lang met me meedraag, ik heb deze scène gezien in Venetië in 2007. In een tijdsbestek van 5 minuten zag ik twee inspirerende beelden; de schoonmaker die heeft geleid tot het werk THE CALL en de vrouw die de ruimte veegt in POETRY SUITE. In zekere zin zijn ze pendanten van elkaar.

    Pas onlangs voelde ik de sterke behoefte om het ook te gaan maken. Het verbeeldt het verlangen van nu, naar een nieuwe tijd, waarbij de oude weggeveegd wordt. Een nieuw licht.

     

    Koen Vermeule, The Call, 2008

    Koen Vermeule doorliep in 1990-1992 de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam en schildert sindsdien aan een oeuvre dat zich kenmerkt door licht en helderheid. Vermeule is virtuoos in zijn verfgebruik en heeft een scherp oog voor iconische beelden. Zijn werk is verspreid in binnen- en buitenland in talloze collecties.

     

    Koen Vermeule toont recent werk bij We Like Art (foto’s: Peter Cox)

  6. False Color Imagery – 9 schilderijen van Martijn Schuppers

    Leave a Comment

    Een illusie. Een beeld dat -als je de schilderijen niet kent- doet denken aan een geprint oppervlak, een fotografisch beeld zelfs misschien. Niets is minder waar, het werk van Schuppers gaat juist over verf. Een twee dimensionaal geschilderd werk krijgt ruimtelijke kwaliteiten, een gevoel van diepte, met gaten en ‘bulten’.

     

    Martijn Schuppers #2101 / I – IX (False Color Imagery) multiple-reeks voor We Like Art

    We zijn blij dat Martijn Schuppers speciaal voor We Like Art een serie schilderijen maakte, een multiple, negen unieke schilderijen in een reeks. Een mooi weetje: samen vormen de negen werken 1 geheel, het beeld loopt over van het ene naar het andere werk. We tonen de multiple en een aantal grotere indrukwekkende schilderijen momenteel in onze ruimte. Allemaal hebben ze een zilverachtige ondergrond, waardoor het licht niet op het schilderij maar vanuit het werk lijkt te komen. We vroegen de kunstenaar naar zijn manier van werken en deze speciale multiple.

     

    Presentatie multiple en nieuwe schilderijen bij We Like Art, mei 2021

    Kun je iets vertellen over de multiple #2101/I-IX (2021), de serie werken op doek die je voor We Like Art maakte?

    Deze multiple komt voort uit een groep schilderijen die ik – terugkijkend – al in 2013 ben begonnen. Hierbij is de grond een zilverachtige metallic-laag. Daarover heb ik in willekeurige vlakken de primaire drukkerskleuren magenta, geel en cyaan aangebracht en hun directe mengvormen, groen, oranje en violet.

    Deze worden middels het raster (horizontaal en verticaal) tot gradiënt vermengd. Daarna wordt deze laag ‘aangevallen’ met terpentine. Waarna het proces in rasterhandelingen wordt herhaald, zodat de opgeloste verf zich verplaatst van links naar rechts, van boven naar beneden. Wat voorheen nog ‘slechts’ een handeling was, wordt nu als illusoir beeld manifest. Ik schilder het schilderen als het ware. Een beeld van erosie en sedimentatie. Je zou het kunnen vergelijken met het ontstaan van een fossiel. Ik schilder niet naar, maar zoals de natuur.

     

    Martijn Schuppers #2101 / III (False Color Imagery), (elk deel) 50 x 35 cm, acryl, alkyd en olie op polyester canvas

    In de gaten en krassen die – tijdens dit proces dat telkens weer wordt herhaald – in de verzadigde bovenste kleurenlaag ontstaan, wordt de zilveren onderlaag, die het licht reflecteert, langzaam zichtbaar. Ze doen ook mij uiteindelijk denken aan wetenschappelijke satellietbeelden van onze aarde (False Color Imagery), ook al was dat nooit een uitgangspunt.

    Eerder een eindpunt van waaruit ons kijken weer onder druk wordt gezet op het moment dat we ons realiseren niet naar een afbeelding te kijken.

    Deze reeks is in één keer geschilderd en gaat van het ene deel in het andere over. Er is een narratief door alle negen delen. Als verschuivende momenten in een panoramafoto. Men kan ervoor kiezen één, twee of drie stuks te kopen… of meer. Wellicht worden deze werken ooit nog eens als geheel samengebracht, het is een plagerig spel met de editie/multiple.

     

    Martijn Schuppers – #0918 (2009) – 200 x 180 cm

    Waar ben je opgegroeid? En waar ben je opgeleid?

    Ik ben geboren in 1967 in Almelo en reisde vanaf mijn 11e elke dag af naar de Vrije School in Zutphen. In 1987 ging ik naar Groningen om aan Academie Minerva te studeren. Na twee jaar was alle plezier wel verdwenen en stopte ik een jaar met de ‘studie’ om mij te wijden aan mijn andere liefde, de muziek. Dat werden uiteindelijk twee jaar. Ik keerde terug naar Minerva en studeerde in 1995 af. In datzelfde studiejaar (1994) was ik onderdeel van een exchange student program met Hunter College in New York.

    Twee jaar later (enigszins cynisch, enkele illusies armer en inmiddels dertig) besloot ik naar de Vervolgopleiding Schilderkunst te gaan, een nieuwe Masteropleiding die we nu kennen als het Frank Mohr Instituut/Academie Minerva, waar ik in 2000 mijn MFA (Master of Fine Arts) behaalde.

     

    Detail Multiple (2021) Martijn Schuppers

    Bestaat er voor jou zoiets als een gemiddelde werkdag qua indeling en bezigheden?

    Nee, niet echt. Ik moet zeggen dat ik nogal wat balletjes hooghoud en dat doe ik zoals het uitkomt. Ik werk sinds twee en een half jaar aan huis. Wij zijn verhuisd vanuit de Stad Groningen naar een huis met daaraan een ruime studio in Hoogezand, waar dat nog te betalen is.

    Ik heb, zoals gezegd, geen strak ingedeelde werkdag. Mijn proces van schilderen bestaat bij de gratie van kijken hoe de verf droogt. Tussendoor kook ik voor het gezin, laat de hond uit, beantwoord mail en apps van studenten en tracht mij wat op mijn nieuwste aanwinst – een 6-snarige basgitaar – te bekwamen. Daarnaast geef ik nog anderhalve dag les op Academie Minerva en reis daarom op gezette tijden naar Groningen voor het fysieke onderwijs dat nu wordt afgewisseld met online lessen.

     

    Martijn Schuppers Studio Hoogezand 2021

    Wel is het zo dat ik voor bijna elke tentoonstelling nieuw werk maak. Ik houd van de druk die een deadline met zich meebrengt. Er is dus een gestage ontwikkeling die wordt verdiept als ik een tentoonstelling krijg en versnelt al naar gelang de datum voor het transport dichterbij komt. Periodes van experiment en verdieping worden afgewisseld met die van productie.

     

    Cassini, Galerie Jahn (2019)

    Met welk materiaal werk je graag – is kleurgebruik voor jou belangrijk?

    Ik schilder sinds jaar en dag op een polyester canvas van de firma Claessens. Ik heb dit ooit gekozen om zijn industriële kwaliteit, waarin de criteria die ik van de verf eis het best tot hun recht komen. Het doek draagt bij aan het gepixelde voorkomen, als print of als beeld met een fotografische grondslag.

    Verder gebruik ik als (dekkende) onderlaag acrylverf. De (transparante) toplaag is Liquin (een transparant medium op basis van alkyd) vermengd met olieverf al naar gelang de transparantie van de kleur.

     

    Meetingroom at the Council for the Judiciary, The Hague (2005)

    Terpentine is een belangrijk ingrediënt van mijn werkproces, ook al vind je dat uiteindelijk niet terug. Het is eigenlijk het materiaal waar ik echt mee schilder, in het negatief zogezegd.

    Mijn kleurgebruik is er een van uitersten: contrastrijk en veelal complementair, zwart/wit, fluoriserend of iridiserend, of door onthouding van kleur door het gebruik van metallic-verven.

    Ik meng zo weinig mogelijk, de vermenging vindt op het doek plaats. De twee lagen mengen onderling doordat de toplaag als een glacis werkt. (Glacis is een zeer dunne doorzichtige laag verf over een andere kleur, zodat er een nieuwe kleur ontstaat). Zoals een filter. Ik wil graag een hedendaags licht in mijn werk.

    Ook maak ik gebruik van ultraviolet licht in sommige presentaties. Hierdoor wordt de materialiteit van de werken versterkt. De schilderijen worden als het ware als wetenschappelijk object doorgelicht. De grens tussen beeld en object wordt nog dunner… gecomprimeerd als het ware.

     

    Martijn Schuppers – #1915 (2019) – 90 x 65 cm

    In jouw werk staat het proces tussen verschillende lagen verf eigenlijk centraal, we noemden je eerder schilder en oppervlakte alchemist, kun je daar wat meer over vertellen?

    De vergelijking met alchemie is vaker getrokken. En dat begrijp ik. Maar toch, ik verander geen lood in goud (metaforisch wellicht een beetje) en ook het mystieke staat ver van mij.

    Wel heb ik lang gezocht naar een schilderkunst waar de transformatie van materie naar beeld optimaal zou zijn. Een minimum aan middelen met een maximum aan effect. Een onderzoek naar een schilderkunst waarin materie, het hoe en wat, inhoud, vorm en haar ontstaansgeschiedenis elkaar innig omarmen…

     

    Martijn Schuppers – #1914 (2019) – 90 x 65 cm

    Voor mij is elk schilderij een overschildering, een correctie van de vorige. Zo kijk ik ook naar de geschiedenis van de schilderkunst. Als één grote Übermahlung. Zo is mijn schilderproces ooit ontstaan. Vanuit een fout die ik wilde wegschilderen, wat dat opleverde wilde ik nogmaals uitwissen.

    In mijn werk kijk je eigenlijk naar een omgekeerd schilderproces. Het oplossen van een schilderij, je ziet de ruimte die daarachter ontstaat. Een illusie die geen illusie is , maar een kopie zonder origineel (een simulacrum).

    Je kijkt naar het resultaat en het proces tegelijkertijd, het is simultaan een beeld en abstract beeld, het proces van ontstaan en het resultaat ervan. Een processchilderkunst over-the-top, waar het proces de handelingen onleesbaar en onnavolgbaar maakt en tot beeld wordt.

     

    Pentimenti – Museum Gegenstandsfreier Kunst in Ottendorf (2016)

    Waar streef je naar in je werk?

    De voorwaarden die ik stel aan mijn werk, liggen besloten in de vele keuzes die ik in het verleden heb gemaakt. Sommigen daarvan lagen al besloten in wie ik was voordat ik naar de kunstacademie ging. Deze voorwaarden liggen besloten in mijn vorming én mijn verzet daartegen.

    Mijn werk gaat over schilderkunst. Er wordt niet geknoeid met het uiteindelijke beeld. Het is het altijd resultaat van een proces (methode) dat zich voltrekt (zonder moraal).

    Het mag geen (zichtbare) moeite kosten en moet op een zo vanzelfsprekend mogelijke manier ontstaan. Dat wat moeilijk is, ligt ervoor of erna.

    Tijdens het maken ben ik ‘slechts’ intermediair. Tijdens het maken beweeg ik mij ergens tussen opperste concentratie en totale achteloosheid.

     

    Splitt, Van der Ploeg en Schuppers @ Galerie Leuchter (2012)

    Mijn streven is altijd geweest om werk te maken dat zich zo natuurlijk mogelijk voordoet, nooit gekunsteld. Ook al ben ik mij er terdege van bewust dat een kunstwerk een ultiem construct is.

     

    Studio, Hoogezand (2021)

    Wanneer is een werk voor jou af?

    Een werk is af zodra de verf bijna droog is, zich niet meer laat manipuleren. Aan het eind van een werkdag, alkydverf droogt in tegenstelling tot olieverf door verdamping. Lang of kort, afhankelijk van de luchtvochtigheid en temperatuur, seizoensgebonden zou je kunnen zeggen. Goed of slecht… Ik keer er zelden tot nooit op terug. Het Stanleymes is nooit ver weg.

    De werken die blijven, zijn degene die ik nog niet zag, welke een aanvulling vormen op de schilderijen die eraan voorafgingen, of op zijn minst de competitie aankunnen met de familie waarvan zij onderdeel gaan uitmaken.

    Martijn Schuppers, een detail van 1 van de multiples (2021)

    Martijn Schuppers (1967) werd opgeleid aan het Hunter College in de VS en aan het Frank Mohr Instituut in Groningen. Zijn werk werd veelvuldig tentoongesteld in binnen- en buitenland, onder andere, Stedelijk Museum Schiedam en Kunstmuseum Bremerhaven (D), Galerie Jahn, Landshut (D) en galerie Roger Katwijk. Ook bij onze We Like Art Shows kwam Schuppers vaak voorbij.

    Zijn werk is opgenomen in talloze collecties, zoals: Centraal Museum Utrecht, Stedelijk Museum Schiedam, Rijnstate Kunstcollectie, Stadsgalerij Heerlen/Schunk, ABN AMRO Art Foundation, AkzoNobel Art Foundation, LUMC kunstcollectie, AEGON, Kunststichting AMC, UMC collectie, collectie Gasunie en collectie Theodoor Gilissen.

    Vanaf 1 juni kun je bij de Artspace van de AkzoNobel Art Foundation in de nieuwe presentatie een kabinet met prachtige werken van Martijn Schuppers zien.

     

     

    Presentatie multiple en nieuwe schilderijen bij We Like Art, mei 2021

    The Process and the Hanging. In 2005 filmde Klaas Koetje de totstandkoming van een groot werk van 4 bij 9 meter, een prestigieuze opdracht voor een vergaderzaal van de Raad voor de Rechtspraak in Den Haag. De film geeft een mooi inzicht in de manier van werken van Schuppers.

  7. POPEL COUMOU – Paper and Light

    Leave a Comment

    Hoe komen haar architectonische en poëtische beelden tot stand? Popel Coumou maakt veel schetsen en werkt daarna aan een tweedimensionale maquette. Deze collage van verschillende lagen papier vormt de basis van haar werk.

     

    Tentoonstelling ‘Paper and Light’ in Fotomuseum Den Haag

    De collage van verschillende lagen minutieus gesneden papier wordt belicht van achteren, en vervolgens fotografeert ze deze ‘kijkdoos’ met haar camera. Zo krijgen de collages een nieuwe dimensie en ontstaat er een nieuw venster, een nieuwe wereld. De beelden worden vervolgens afgedrukt, ook dat proces gebeurt heel precies, Popel Coumou is steeds in-control.

     

    Portret Popel Coumou

    Deze manier van collages maken ondersteunt haar in het sturen van de kijkrichting en zo kan ze de grafische vormen van de ruimtes naar haar eigen hand zetten. Echt handwerk, zegt Coumou zelf, de uitgeschoten snij-lijntjes in het papier benadrukken dit en zorgen voor extra gelaagdheid in het beeld.

    Edo Dijksterhuis zei het mooi onlangs in Parool:

    “De voorstelling is bij haar eigenlijk arbitrair, een uitnodiging om voorbij het oppervlak te kijken naar wat nodig is om die voorstelling te creëren: kleur, compositie en bovenal licht.

    Coumou is als een goochelaar die open en bloot uitlegt hoe een truc werkt en je er toch elke keer weer laat instinken. Wie goed kijkt, ziet imperfecties in de knipsels waarmee ze haar beelden opbouwt: een hoekje van een stoel, een rafelrandje aan een tafel. Nog makkelijker is te zien dat dit collages zijn. De maker strijkt de gestapelde laagjes niet eens goed glad en laat ze rustig omkrullen bij de hoekjes.

    Maar zet twee stappen achteruit en ja hoor: je ziet, nee, je voelt de diepte en de ruimte.”

     

    Tentoonstelling ‘Paper and Light’ in Fotomuseum Den Haag

    Wij zijn heel blij dat we je een mooie keuze aan werken uit 2003 tot en met 2019 van Popel Coumou kunnen laten zien. We vroegen haar naar haar manier van werken, haar studio en naar haar solo in Fotomuseum Den Haag.

    Kun je voor ons je studio beschrijven?
    In mijn studio staan drie werktafels zodat ik aan meerdere ideeën tegelijk kan werken. De muren en tafels liggen en hangen vol met werk, losse schetsen en proefjes waar ik mee bezig ben.

    In de kasten staan doosjes die per project of jaar gevuld zijn zodat ik makkelijk het basismateriaal voor mijn foto’s terug kan vinden. Mijn studio is de plek waar ik vrij en ongestoord voor me uit kan staren en alles uit kan proberen wat in me opkomt.

    Zo ontstaan de beste dingen. Het is enerzijds een overdaad aan visuele prikkels maar voor mij ook een zekere rust. Door mijn werk zo om me heen te hebben kom ik tot nieuwe inzichten.

     

    Portret in studio Popel Coumou

    Wat is je favoriete materiaal om mee te werken?
    Papier is het materiaal waar ik al jaren mee werk en wat ik nog altijd graag gebruik. Er zijn zo veel verschillende soorten papier met elk hun eigen karakter, en daarbij print ik ook foto’s die ik vervolgens weer gebruik binnen mijn palet van gekleurd papier.

    Klei is een materiaal wat ik van 2003 tot 2006 veel gebruikt heb en sinds 2017 weer langzaam ter hand heb genomen om opnieuw mee te experimenteren.
    Verder experimenteer ik graag met materialen die mijn pad kruisen terwijl ik werk. Liefst zijn het materialen die ik zelf binnen mijn studio kan bewerken. Zo kan ik alles zelf doen en spelenderwijs van alles uitproberen.

     

    Tentoonstelling Cultural Museum Mechelen, Belgie

    Hoe ziet je dag eruit?
    Ik begin mijn dag meestal rond 9 uur. En afhankelijk van afspraken of het thuisfront ben ik daar tot ± 17 uur. Als ik met iets bezig ben ga ik, met een kopje thee erbij, meteen van start. Als ik nog zoekende ben begin ik met struinen door mijn schetsen, werk en gemaakte foto’s. Ik teken het een en ander en meestal ben ik dan in de loop van de dag wel iets aan het maken en werk ik al neuriënd met mijn koptelefoon op door tot ik naar huis moet.

     

    Atelier Popel Coumou

    Wat doe je zoal in je atelier?
    Zoeken, spelen, experimenteren, schetsen, snijden, belichten, fotograferen en plezier hebben. En natuurlijk op z’n tijd wanhopig zijn 😉 als ik denk dat ik mijn beste werk gemaakt heb en het me nooit meer gaat lukken iets beters te maken. Door in een vrije flow te blijven en alles te maken en uit te proberen wat in me op komt, komt er altijd vanzelf iets op mijn pad om verder te onderzoeken en uit te werken.

     

    Tentoonstelling ‘Paper and Light’, Fotomuseum Den Haag

    Kun je vertellen hoe je aan een nieuw werk begint?
    Dat is niet iets wat volgens een vast patroon verloopt. Door bijna elke dag te werken of in elk geval met m’n werk bezig te zijn en niet bang te zijn stomme dingen te doen en zo het toeval toe te laten ontdek ik nieuwe interessante wegen om te onderzoeken. Alles wat ik gaandeweg aan interessante dingen tegenkom hang ik aan m’n muur om op een gegeven moment, als de tijd rijp is, verder uit te werken.

     

    Opstelling in tentoonstelling ‘Paper and Light’, Fotomuseum Den Haag

    Wat laat je zien in je tentoonstelling in Den Haag?
    In de projectzaal van het Fotomuseum laat ik nieuw werk zien wat ik speciaal voor deze tentoonstelling gemaakt heb. Ik wilde voor deze tentoonstelling mezelf uitdagen nieuwe stappen te zetten. Dat is gelukt.

    Ik benader de ruimte van het museum zoals ik normaal de ruimtes benader in mijn 2D collages. Je loopt als het ware mijn wereld in. Er is voor de tentoonstelling ook een speciaal lichtplan gerealiseerd. Voor de toeschouwer die tijd neemt zal het licht langzaamaan veranderen in de ruimte en zo voor alle werken, met name voor de lichtbakken, elke keer een andere kijkervaring opleveren. Zo geeft het werk zich in stappen prijs.

     

    Popel Coumou, 93_Untitled (2015)

    Kun je iets vertellen over je twee recente edities?
    Deze edities heb ik gemaakt om mijn boek “Paper and Light” te kunnen bekostigen die inmiddels gepubliceerd is.

    Het stilleven is een reprise van de miniatuur klei stillevens zoals ik ze maakte in 2003. De opmars naar de hernieuwde serie stillevens waarvan nu een selectie in het fotomuseum hangt. Ik vind het een feest hoe met de fotografie het gevoel voor schaal volledig verloren gaat en ik zo op de grens van realiteit en fictie kan balanceren met mijn werk.

     

    Twee recente edities – Untitled (Stilleven) en Untitled (collage) (2019)

    Ook de collage is een eerste werk dat een nieuwe serie heeft ingeluid. Het werk is opgebouwd uit foto’s van luchten waardoor ik geen licht meer hoef toe te voegen omdat het verloop van licht al in de foto’s van de luchten verscholen zit.

    Het papier is een “levend” materiaal wat een nieuwe dimensie toevoegt aan mijn werk en bij veranderend omgevingslicht van uiterlijk veranderd. De collages dienen niet langer alleen maar als basis voor de foto maar zijn nu afwisselend met de foto’s soms ook een werk op zichzelf.

     

    Popel Coumou – A PAPER PERSPECTIVE – Torch Gallery, 2021

    Wat zijn je plannen voor de komende tijd?
    De tentoonstelling in het Fotomuseum is een eerste opstap geweest naar het maken van collages als werk op zich. Dit wil ik graag verder uitbouwen. Een belangrijk aspect daarbij is voor mij het balanceren tussen abstractie en herkenbare realiteit. Het is mooi als een werk zich niet in één oogopslag prijsgeeft en op meerdere manier te interpreteren is. Dus weer opnieuw spelen, experimenteren en plezier hebben op deze nieuwe ontdekkingstocht.

     

     

    Popel Coumou, 04_Untitled Stilleven (2003)

    Popel Coumou (1978, Velsen) had onder meer tentoonstellingen FOAM, Huis Marseille, TORCH Gallery, Amsterdam, Museum Valkhof, Collectie DE GROEN Arnhem en nu in Fotomuseum Den Haag. Haar werk is opgenomen in diverse collecties, onder meer: Museum Het Domein, Sittard, Kunst Museum Den Haag, Foam Amsterdam, Huis Marseille Amsterdam, AMC Amsterdam, Collectie Buitenlandse Zaken en Bouwfonds Nederlandse Gemeenten.

     

    Portret Popel Coumou, film door Gerrit Schreurs in opdracht van Fotomuseum Den Haag. Popel vertelt in haar studio over haar manier van werken, en je ziet de opbouw van de tentoonstelling. Echt een aanrader.

     

    Hieronder staan diverse werken van Popel Coumou. De werken zijn vaak beschikbaar in 2 formaten, elk in een oplage van 5. In onze webshop zie je of het bewuste werk ook in een maat groter beschikbaar is. We kunnen de werken ook met artglass voor je laten inlijsten. Alle werken kunnen gekocht worden met de KunstKoop van het Mondriaanfonds. Als je vragen hebt, we helpen je graag verder.

     

    Popel Coumou in Huis Marseille

  8. HARRY MARKUSSE – Berliner Luft

    Leave a Comment

    Studio Livingstone Projects Berlin (foto: Joppe Muller & Valentin Cheli)

    We vroegen de kunstenaar naar zijn werk periode en naar de werken die hij daar maakte.

    Ha Harry, je was onlangs voor een paar maanden aan het werk in een gastatelier in Berlijn, hoe is dat bevallen?

    Dat klopt! Ik heb drie maanden in het residentie atelier van Livingstone Projects Berlin gewerkt. De eerste weken moest ik even wennen aan het alleen zijn: geen vrienden die onaangekondigd langskwamen, geen atelierbezoeken die de dag braken en geen afspraken buiten de deur. De stilte die dat met zich meebracht zorgde soms bij mij voor enige onrust, maar naarmate de tijd vorderde begon ik hieraan te wennen. Voor mijn gevoel begon toen mijn residentie pas echt.

    Ik vergat de tijd en maakte effectieve uren. Ook werkte ik tot laat door in de avonden, wat ik in Nederland zelden doe. Gedurende mijn tijd daar ben ik in contact gekomen met gevestigde Nederlandse kunstenaars in Berlijn zoals Ab van Hanegem en Hester Oerlemans en heb ik een aantal Berlijnse kunstenaars zoals Pius Fox en Max Rödel ontmoet.

     

    Portret Harry Markusse (foto: Joppe Muller & Valentin Cheli)

    Ook deed ik mee aan de Berlin Art Tours en kwamen zij langs in het atelier. Daarnaast bezocht ik, als ik niet aan het werk was, ateliers, musea en tentoonstellingen. Het aanbod aan musea en galeries is echt vele malen groter dan in Nederland, dus er was altijd wel iets interessants te bezoeken.

    Het was voor mij echt een eyeopener om te ervaren hoe het is om uit je comfort zone te stappen en (voor even) in een nieuwe stad te wonen en mensen te ontmoeten met nieuwe meningen en andere invalshoeken dan de mensen die normaal gesproken mijn werk zien. Ik denk mede hierom dat mijn werk zich op een heel nieuw vlak heeft ontwikkeld.

    Harry Markusse, Berliner Luft (2020), 180 x 130 cm (foto Peter Cox)

    Je werkte aan een nieuwe reeks die er qua vormentaal ook echt anders uitziet dan de vorige serie werken. Kun je hier iets over vertellen?

    In ben geïnspireerd geraakt door de rijke geschiedenis van de stad. De vooroorlogse strakke sfeer die Oost-Berlijn uitademt, maar ook de goed vertegenwoordigde subculturen in deze ruimtelijke en rouwe stad hebben veel indruk op mij gemaakt, in de relatief korte tijd (3 maanden) dat ik er zat. Dat is (denk ik) terug te zien in mijn werken die daar zijn ontstaan.

     

    Harry Markusse, Berliner Luft @ We Like Art 2021

    Kun je iets vertellen over de twee grote schilderijen die wij op ons kantoor tonen?

    Deze twee werken komen uit de serie Berliner Luft. Het grote gele werk is gemaakt tijdens mijn residentie in Berlijn, waarbij ik met deze reeks in Amsterdam verder ben gegaan. Daar heb ik het donker schilderij gemaakt. Door het gebruik van een ronde mal die ik tegenkwam in een schilderswinkel in Berlijn ben ik gaan schilderen met de nieuwe vormen.

    Na een aantal weken (mislukte) werken met de nieuwe vorm kwam ik op de huidige compositie. Het lijkt alsof er een soort luchtstroming doorheen vloeit die in gedachten zich buiten het schilderij blijft door ontwikkelen. Belangrijk in deze serie voor mij is dat je over het hele doek wordt geleid zonder dat je naar één specifiek deel kijkt.

    De Berliner Luft serie verwijst ook naar het gelijknamige drankje Berliner Luft, een veel gedronken likeurtje in het Berlijnse nachtleven. Dat heb ik helaas dit jaar moeten overslaan vanwege de pandemie, wat misschien wel weer heeft gezorgd voor het (sneller) ontstaan van de Berliner Luft serie. 😉

     

    Harry Markusse, Collage Berlijn (2020) #2

    Je maakte 7 bijzondere collages – hoe ging dat in zijn werk?

    Tijdens mijn schilder proces ontstaat altijd veel restmateriaal. Dit komt omdat ik zonder voorstudies of schetsen altijd direct op het doek begin. Aan het begin van de werkperiode in Berlijn keurde ik veel werk af, wat je normaal gesproken als toeschouwer niet ziet, maar waar wel veel interessante stukken in zaten.

     

    Harry Markusse, Collage Berlijn (2020) #4

    Door de collages maak ik dit deel van mijn proces ook zichtbaar. Door verschillende stukken doek uit te snijden, te spiegelen, te kantelen en opnieuw met elkaar te combineren ontstonden deze collages.

     

    Harry Markusse, Berliner Luft @ We Like Art 2021 (foto Peter Cox)

    Wat zijn je plannen voor de komende tijd?

    Naast de presentatie van nieuw werk bij jullie, loopt er ook nog een andere tentoonstelling bij Livingstone in Den Haag. Daarna is er een tentoonstelling bij galerie van den Berge in Zeeland. En in juni is er werk van mij te zien op Art Rotterdam met Livingstone (als dat mogelijk is qua COVID-19). Vanaf de zomer werk ik in Leipzig waar ik een residentie doe bij LIA Leipzig op het Spinnerei terrein. Daarna doe ik een duo tentoonstelling met Marleen Sleeuwits bij galerie Bart. Een mooie volle agenda!

     

    Harry Markusse, Collage Berlijn (2020) #3

     

    De collages die Harry Markusse speciaal voor We Like Art maakte zijn ingelijst in een mooie verdiepte lijst met artglass, de buitenmaat van de lijst is 45 x 45 cm. Je kunt de werken hieronder bestellen.

    Harry Markusse studeerde in 2013 af aan de Academie Minerva in Groningen. Hij ontving van het Mondriaan Fonds de bijdrage Bewezen Talent en was te zien als genomineerde bij de Koninklijke Prijs voor de Schilderkunst, ook had hij exposities bij onder meer Museum Belvedere, AkzoNobel Artspace, Ron Mandos, Galerie Bart, Livingstone Gallery en PS Projectspace. Ook kan je zijn werk bij ons gezien hebben bij onze shows in de Westergasfabriek.

    Zijn werk is opgenomen in diverse collecties, waaronder Museum Voorlinden en de AkzoNobel Art Foundation.

  9. Nieuwe schilderijen van Hans Broek

    Leave a Comment

    Wie heeft die kerkers gebouwd? Wie heeft dit systeem bedacht en in stand gehouden? Het zijn vragen waar je oog in oog met de monumentale schilderijen niet aan ontkomt. Hans vertelde ons over de achtergronden van deze reeks werken.

     

    Hans Broek, Fort Santo, Antonio, Axim

    “In de zomer van 2019 ben ik naar Ghana gereisd om daar alle 20 voormalige Nederlandse slavenforten te bezoeken. Ik keek thuis op de kaart waar ze zich bevonden. De volgende dag ben ik op het vliegtuig gestapt en kwam een dag later aan in Ghana. Ik was van plan om van dorp naar dorp te reizen waar de forten zich bevonden en ter plaatse een hotel te vinden. De eerste dag in de hoofdstad ging dat goed. Maar aangekomen in dorpjes aan de kust stond ik met mijn nette grijze rolkoffer temidden van absolute armoede. Krottenwijken. Er was nergens een hotel te vinden.

    Op straat ontmoette ik Ben, die een rol schilderijen bij zich had. Toen hij mij zag rolde hij gelijk de schilderijen uit en begon ze met veel flair aan te prijzen. Hij was een buitengewoon goede verkoper, intelligent en humoristisch. Ik vertelde hem mijn verhaal dat ik een reis wilde maken langs alle voormalige Nederlandse slavenforten en vroeg hem of hij mijn gids wilde zijn. We hebben dat toen ter plekke afgesproken.

    Hij sprak met buschauffeurs, stamhoofden en andere mensen waar we van afhankelijk waren om deze forten te bereiken. We reden soms urenlang door rivierbeddingen in het oerwoud. Ben was een geweldige fixer. Dank zij hem heb ik alle forten kunnen vinden. En dat is niet niks. Zelfs expat archeologen en historici waren daarvan onder de indruk.”

     

    Hans Broek, Fort Santo, Antonio, Axim, 125 x 200 cm, 2020

    “Zo kwam ik aan bij het voormalige Nederlandse slavenfort Santo Antonio. Het fort is van 1642 tot 1872 in Nederlands bezit geweest. Nederland heeft het veroverd op de Portugezen, die het in de late middeleeuwen bouwden.

    Het lijkt een mooie locatie. De schok komt pas als je je verdiept in hoe Nederland op deze plek de medemens behandelde. Ze werden na een (soms honderden kilometers) lange tocht vanuit de binnenlanden opgesloten in bedompte ruimtes. Tijdens deze tocht en in de cellen overleed een derde door uitputting en de onhygiënische omstandigheden. De mensen werden gemiddeld 6 weken opgesloten voordat schepen van de WIC ze verscheepten naar de ‘Amerika’s’.

    Het was een openbaring om in deze forten te kunnen zijn, waar de duistere kant van onze Nederlandse geschiedenis nog zo tastbaar aanwezig is.”

     

    Hans Broek, Vrouwenkerker, fort Santo Antonio, Axim, 125 x 200 cm, 2020

    “Het fort is met zwarte lakverf en witte verf beschilderd, iets wat je ook wel ziet op Amsterdamse 17e eeuwse huizen. Door het zout wat er in de muren zit, bladdert de verf na enkele jaren af.

    In het fort Santo Antonio is een kerker voor vrouwen. De vrouwen en mannen werden gescheiden opgesloten. De vrouwen werden met regelmaat door Nederlandse mannen gebruikt voor seks. Dit was één van de redenen waarom werken in de slavenhandel zo aantrekkelijk was voor Nederlanders. De gevangenen werden van alle waardigheid ontdaan en onmenselijk behandeld. Ze waren immers ‘koopwaar’, net als koffie en suiker.”

     

    Plantage Sorghvliet, 60 x 100 cm, 2020

    “In december van 2019 vertrok ik naar Suriname om daar voormalige Nederlandse plantage woningen te bezoeken. Veel van deze zijn alleen per boot te bereiken. Ik heb enkele dagen doorgebracht in smalle houten boten, varend op de Suriname en Commewijne rivieren. De rivieren zijn vertakkingen van de machtige Amazone. Het water is grijs, oker en soms roodbruin.

    De voormalige plantages zijn vaak overwoekerd door oerwoud. Sommige plantagehuizen zakken langzaam weg in de blubber. Plantage Sorghvliet is een van de ruim 500 voormalige Nederlandse plantages in Suriname. Suriname had de reputatie de kolonie te zijn waar slaafgemaakten het slechtst werden behandeld. Maar slavernij is per definitie wreed.”

     

    Hans Broek, We Like Art Office 2021

    “De export producten van de plantages leverden tussen 1750 en 1863 omgerekend naar nu minstens 4 1/2 miljard euro op. Vanuit een puur zakelijk oogpunt waren de plantages een groot succes. Maar vanuit ethisch oogpunt een grote mislukking.

    Tot 1828 werden slaafgemaakten niet gezien als personen, maar als roerende goederen.  Slaafgemaakten hadden geen enkel burgerrecht; ze mochten geen bezit hebben en niet trouwen. Vanaf 1828 werden slaafgemaakten juridisch als mens gezien maar waren nog steeds ‘onmondig’ en deel van de inboedel. De behandeling van slaafgemaakten was gruwelijk. In de gehele periode van slavernij werden ongeveer 220.000 Afrikanen naar Suriname aangevoerd.”

     

    Plantagehuis ‘Papaya’, 60 x 100 cm, 2020

    “De eerste plek die ik voor mijn onderzoek naar het Nederlandse slavernijverleden bezocht was Curaçao. Er zijn nog veel plantage woningen te vinden, die vaak zijn omgebouwd tot hotel en restaurant. Ik zag dat als een teken van Nederlandse handelsgeest, en tegelijkertijd het wegmoffelen van de geschiedenis.

    De gebouwen zijn vaak prachtig gerestaureerd. De architectonische schoonheid staat in sterk contrast met de ethische lelijkheid die eeuwenlang op deze plekken is uitgevoerd. Ik sprak met eilandbewoners over de geschiedenis van hun eiland. Omdat ik bezig ben met een documentaire, wilde ik ze graag met mijn videocamera interviewen. Dat wilden ze vaak niet, uit angst daar problemen mee te krijgen.

    Ik hoorde wel heel interessante verhalen waar ik nog nooit van gehoord had. O.a. over de beroemde held Tula, die de grote slaven opstand tegen de Nederlanders leidde in 1795. Hij was een maand lang succesvol, maar is uiteindelijk door de Nederlanders op gruwelijke wijze geëxecuteerd.”

     

    Hans Broek, Het slavenhuis (2020), tekening op papier, 66 x 101,5 cm

    “Het slavenhuis was één van de vele slavenhuizen op het eiland Goree in Senegal. Deze huizen konden 150 tot 200 Afrikaanse mensen gevangen houden; mannen, vrouwen en kinderen in aparte kerkers. In het midden is de beroemde ‘Door Of No Return’. Wie hier doorheen ging kwam nooit meer terug in Afrika. Een smalle loopplank leidde naar het slavenschip.

    Op de begane grond zijn de cellen voor de gevangenen. Daarboven is het appartement van de slavenhandelaar, waarin hij in veel luxe leefde. De twee verdiepingen zijn gescheiden door een dunne houten vloer.

    Nelson Mandela bezocht het slaven huis en vroeg om opgesloten te worden in de hele kleine cel voor de opstandigen onder de trap. Het is een cel van een meter hoog, een soort doodskist. Na 10 minuten kwam hij de cel uit met zijn wangen nat van de tranen.”

     

    Zaaloverzicht Hans Broek, De Pont museum, Tilburg, alle foto’s: Peter Cox

    Presentatie van nieuwe schilderijen bij We Like Art in Amsterdam

    Op het kantoor van We Like Art zijn deze nieuwe schilderijen te zien, uit dezelfde reeks werken die in De Pont te zien is. Maak een afspraak om ze te komen bekijken: info@welikeart.nl. Je bent van harte welkom.

     

    Portret Hans Broek door Koen Kievits

    Meer lezen/luisteren over Hans Broek?

    Tentoonstellingsinformatie De Pont: link
    Interview 2018 op We Like Art over de start van deze serie: link
    Podcast door Museum De Pont: link
    Interview met Hans Broek: Nooit Meer Slapen (VPRO)
    HART: Elke verfstreek een mokerslag, Machteld Leij
    NRC Handelsblad: ‘Lelijkheid hoort bij de gruwelijkheid die ik wil verbeelden in mijn kunst’, Lucette ter Borg
    Museumtijdschrift: ‘Macabere ontdekkingsreis’, recensie door Edo Dijksterhuis
    FD Persoonlijk: Oog voor het Wrede Verleden, Jeroen Bos
    Nu Te Zien, NPO2: Ralph Keuning bezoekt De Pont

    Videoportret Hans Broek

    Ter gelegenheid van de solotentoonstelling van Hans Broek in De Pont (t/m 12 september 2021) maakte de jonge filmmaker Koen Kievits in opdracht van We Like Art een bijzonder videoportret. In de film vertelt Broek in zijn atelier in Muiden en in het museum in Tilburg over zijn nieuwe schilderijen.

  10. Solstice – gouden sculpturen van ANTOINETTE NAUSIKAA

    Leave a Comment

    Een sculptuur uit de reeks Solstice Figurines

    We vroegen Antoinette naar het ontstaan van de Solstice (Winterzonnewende) kleifiguren:

    We kennen jouw foto’s, en je tekeningen, maar je sculptuurtjes zijn minder bekend, wanneer maakte je die voor het eerst?

    De eerste maakte ik in Japan in Tokyo in 2005 toen ik daar voor een half jaar verbleef in een artist in residency. In een materiaal winkel vond ik een vreemd kneedbaar foam en daaruit ontstonden de eerste sculptuurtjes.

    Later tijdens mijn bergen project, waarvoor ik vijf jaar langs oude heilige bergen reisde, kwamen ze echt tot leven als de kleiaarde sculpturen die ik ter plekke maakte van de aarde van de bergen. Sindsdien gebruik ik kleiaarde van de locaties waar ik werk voor mijn sculpturen.

     

    De kunstenaar aan het werk op locatie bij de berg Ararat.

    Hoe is dit herkenbare figuurtje tot stand gekomen?

    Het figuurtje zelf kwam er dus ook uit in Tokyo. Ik was overweldigd en enorm verwonderd door alle drukte en gekke situaties in die mega stad en besloot een notitieboekje mee onderweg te nemen. Zo maakte ik steeds snelle tekeningen om die momenten niet meer te vergeten. Het figuurtje was mijn directe uitlaatklep.

    Komt jouw verzameling oude zen tekeningen hier ook in terug?

    Wat leuk dat je die link legt. Ja, want ik begon in Japan met het verzamelen van oude zen prenten en boeken. Zen tekeningen zijn gebaseerd op alledaagse observaties. Zenmeesters geven daar, op een zo direct mogelijke en minimalistische manier uiting aan. De eenvoud van mijn tekeningen en sculptuurtjes is daar zeker door geïnspireerd.

     

    Man on a Rock (2016)

    De nieuwe lockdown en de overgang naar het nieuwe jaar brachten jou tot een mooi idee, kun je hier iets meer vertellen?

    Het einde van het jaar ervaar ik zelf altijd als een magische periode. Tijdens de jaarlijkse winterzonnewende (solstice) draait de zon zich letterlijk weer naar ons toe en worden de dagen weer langer. Deze vind plaats op 21 december 2020 om 11:02 en markeert het moment waarop de langste nacht voorbij is en er een nieuwe periode aanbreekt.

    De zon draait zich letterlijk weer naar ons toe en de dagen worden langer. De aarde bereidt zich voor op een nieuwe cyclus. Ik voelde heel erg dat ik iets wilde maken in het teken van deze overgang.

     

    Solstice Figurines #9 (2020-2021)

     

    Na de zonnewende blijft de lengteduur van de dagen voor een korte tijd vrijwel constant. De periode van 24 december tot 6 januari die daarop volgt wordt ook wel de 12 heilige nachten genoemd. In deze dagen is de natuur stil, alle bladeren zijn van de bomen verdwenen, dieren gaan in winterslaap en mensen trekken zich door de kou terug in hun huizen.

    De aarde rust en er heerst een soort tussentijd. Alles bereidt zich voor op een nieuwe cyclus van de seizoenen. En dat bracht me op het idee om tijdens deze 12 heilige nachten met een blok klei de studio in te gaan.

     

    Solstice figurines #2

    Ik wil met deze serie sculpturen een ode brengen aan het licht én aan een nieuwe cyclus. De zonnesculptuurtjes werden door mij gemaakt in die periode van bezinning en stilte tussen 21 december 2020 en 6 januari 2021. Ze zijn afgewerkt met een goudglazuur van 24 karaats goud. Stralend als de zon klaar voor een nieuw begin!

     

    De Solstice Figurines serie (2021)

    De periode na de Winterzonnewende is van oudsher een periode van rituelen vertelde je?

    Ja, al in oude culturen eerden de mensen tijdens de Winterzonnewende de nieuwe seizoenen met rituelen en offers. Sinds de prehistorie werd deze ‘tussentijd’ door vele oude culturen gebruikt voor heilige rituelen, het vereren van de zonnegoden en het voorbereiden op een nieuwe cyclus van het licht en de seizoenen. Ik vind rituelen inspirerend. Ze bewerkstelligen vaak een concentratie om tot iets te komen waar je met je hoofd niet toe komt. Voor dit werk bedacht ik mijn eigen ritueel. Het kneden van kleifiguren binnen de heilige nachten.

     

    Solstice Figurines #7 (2020-2021)

    Hoe voelde het om tijdens de heilige nachten te werken aan deze beeldjes?
    In die dagen een meditatief werk doen vond ik bijzonder omdat je toch in lijn bent met wat de aarde zelf ook doet. In het begin lukte het niet zo goed omdat ik zelf nogal de pee in had over de lockdown en piekerde over hoe nu weer alles verder moest. En ik moest dat echt even loslaten om te kijken wat eruit geboren werd zónder al die gedachten. Maar uiteindelijk kwam ik in een ritme en ontstond de serie vanzelf.

     

    Solstice Figurines #10 (2020-2021)

    Hoe zou je willen dat men(sen) de gouden sculptuurtjes ervaren?

    Van mij hoeven ze zeker niet altijd in zicht te zijn maar juist opgenomen in de alledaagse omgeving. Waarbij zij je, zo nu en dan, kunnen herinneren aan het licht en aan dat alles weer opnieuw begint – no matter what …

     

    Impressie Solstice

     

    Wij volgen Antoinette Nausikaa al een aantal jaren. Haar verfijnde en bijzondere manier om in te zoomen op cultuur en natuur met haar fotografie, tekeningen en sculpturen raakt ons. Eerder toonden we werken uit haar heilige bergen-project, resulterend in het boek Breathing Mountains. We maakten een interview in deze blogpost.

     

    Solstice Figurines #3 (2020-2021)

    Samen met Antoinette selecteerden we toen een werk als speciale We Like Art editie: Twigs Huashan. Kleine takjes lijken een enorme steen te ondersteunen. Een typerend werk voor de kunstenaar, haar beelden zijn aangetroffen, opgemerkt. Niets is geënsceneerd. Een prachtig beeld in het verlengde van dat haar eigen bedevaart langs oeroude heilige bergen (zoals de Olympus en de Fuji) versterkt.

    Onlangs werd Antoinette genomineerd voor de Somfy Award. In Fotomuseum Rotterdam toonde ze een nieuwe reeks werken waarvoor ze de loop van de Seine volgde, de levensader van Parijs, met een grote invloed op de geschiedenis, inrichting en cultuur van de stad. Op haar foto’s is de rivier een troostrijke plek.

     

    Antoinette Nausikaä

    Antoinette Nausikaä studeerde aan de Gerrit Rietveld Academy in Amsterdam en was resident aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam. In 2008 ontving ze de “Bouw In Beeld Photography Award”, haar boek Breathing Mountains was genomineerd voor “Best Photography Book of the Year” bij Photo Espana in 2019. Haar werk is opgenomen in allerlei collecties, waaronder de collectie van Huis Marseille.

     

    Het is heel snel gegaan met de Solstice figurines. Excuses als het niet gelukt is om een beeldje te bestellen. Wil je op de reserve lijst, stuur ons dan even een mailtje via deze link: Reserve Lijst Solstice

  11. Elmina, een nieuwe editie van HANS BROEK

    Leave a Comment
    Speciale editie Hans Broek

    Hans Broek vertelt over het ontstaansproces van dit werk:

    “In 2019 reisde ik voor mijn onderzoek naar de architectuur van het Nederlandse slavernijverleden naar Ghana om daar 18 voormalige Nederlandse slavenforten te bezoeken. Het belangrijkste fort was Elmina, wat in Nederlands bezit was van 1637 tot 1872. Ik reed met een taxi naar het fort, wat op een schiereiland ligt. Op de editie is Elmina zichtbaar als een grijze vorm op de horizon.

    In 1637 veroverde Johan Maurits van Nassau-Siegen (van het Mauritshuis) het fort Elmina op de Portugezen. Johan Maurits moest in opdracht van de West Indische Compagnie de Nederlandse slavenhandel op gang brengen. Elmina werd het centrum van de slavenhandel van de West Indische Compagnie. In Nederlands Brazilië bestond een lucratieve suikerindustrie, met suikerrietplantages en suikermolens die draaiden op de arbeid van slaafgemaakte Afrikanen.

    Deze slaafgemaakten werden voornamelijk vanuit Elmina aangevoerd. Tegen de 18e eeuw werden elk jaar 30.000 Afrikanen vanuit Elmina naar de Amerika’s getransporteerd. Deze deportatie vanuit slavenforten zoals Elmina duurde bijna driehonderd jaar.”

    Over de editie

    De editie wordt gedrukt in een oplage van veertig stuks. Het kunstwerk, met een afmeting van 39,5 x 61 cm, is geprint met een hoogwaardige druktechniek: piëzografie, ook wel giclee of pigmentdruk genoemd. De prints zijn door Hans Broek gesigneerd en genummerd op de voorzijde.

    Wij van We Like Art in Amsterdam verzorgen de oplage en versturen je de losse print in een stevige verpakking, met een ‘track & trace’ (15 euro verzendkosten). Internationaal verzenden kan ook, daarvoor gelden wel meerkosten. Mail je ons voor overleg? info@welikeart.nl

    Het ingelijste werk kan worden opgehaald bij de lijstenmaker in Amsterdam of bij We Like Art, ook in Amsterdam. Verzenden met lijst is helaas niet mogelijk i.v.m. de kwetsbaarheid.

    Als koper van het werk van Hans Broek krijgt je ook gratis toegang tot een exclusieve middag op 11 april in Museum De Pont in Tilburg. Bestellingen met en zonder lijst kunnen ook afgehaald worden bij dat evenement.

     

    Zaaloverzicht Hans Broek, De Pont museum, Tilburg, foto Peter Cox

    Persoonlijke rondleiding

    Op zondag 11 april is in De Pont in Tilburg een exclusieve middag. Hans Broek verzorgt een persoonlijke rondleiding door zijn tentoonstelling, bezoekers kunnen ook de andere tentoonstellingen in De Pont bekijken. Er is een beperkt aantal plaatsen vandaar dat alleen kopers van de speciale editie deel kunnen nemen. Mooie actie!

    Aanvangstijd: vanaf 13:00 uur zal Hans Broek groepjes van drie lezers rondleiden door de tentoonstelling.

    Let op: het programma is onder voorbehoud van wat op 11 april mogelijk is vwb de coronamaatregelen.

    Adres: Wilhelminapark 1, Tilburg, depont.nl

    Zaaloverzicht De Pont

     

    * Wat is een piëzografie?

    Piëzografie is een benaming van de druktechniek die wij gebruiken, zoals er ook zeefdruk, lithografie of offset bestaat. De printkop spuit in stroken met hoge precisie piepkleine druppeltjes inkt op het papier. Het komt neer op een hoogwaardige versie van inkjet-printen, waar verschil ten opzichte van een desktop printer vooral zit in de hoge kwaliteit van de inkt en het papier. De 12 kleuren-inkten en speciale coatings zorgen voor spetterende kleuren, een diep zwartbereik en kleurvastheid tot wel 100 jaar (onder de juiste omstandigheden), waarmee het voldoet aan de hoogste eisen van kunstenaars, fotografen, grafici, galeries en musea.

     

    Videoportret Hans Broek

    Ter gelegenheid van de solotentoonstelling van Hans Broek in De Pont (t/m 18 april 2021) maakte de jonge filmmaker Koen Kievits in opdracht van We Like Art een bijzonder videoportret. In de film vertelt Broek in zijn atelier in Muiden en in het museum in Tilburg over zijn nieuwe schilderijen die over een zwarte episode van de Nederlandse geschiedenis gaan.

     

     

    Hans Broek, Fort Santo Antonio (2020), 125 x 200 cm

    Presentatie van nieuwe schilderijen bij We Like Art in Amsterdam

    Op het kantoor van We Like Art zijn momenteel nieuwe schilderijen te zien uit dezelfde reeks werken die in De Pont te zien is. Maak een afspraak om ze te komen bekijken: info@welikeart.nl . Je bent van harte welkom.

     

    Hans Broek, Plantage Sorgvliet (2020), 60 x 100 cm

    Meer lezen/luisteren over Hans Broek?

    Tentoonstellingsinformatie De Pont: link
    Interview 2018 op We Like Art over de start van deze serie: link
    Podcast door Museum De Pont: link
    Interview met Hans Broek: Nooit Meer Slapen (VPRO)
    NRC Handelsblad: ‘Lelijkheid hoort bij de gruwelijkheid die ik wil verbeelden in mijn kunst’, Lucette ter Borg
    Museumtijdschrift: ‘Macabere ontdekkingsreis’, recensie door Edo Dijksterhuis
    FD Persoonlijk: Oog voor het Wrede Verleden, Jeroen Bos

  12. Een nieuwe editie van JACCO OLIVIER

    Leave a Comment

    Victoria Miro Gallery

    In het werk van Jacco Olivier (1972, Goes, Nederland) komen schilderkunst en videokunst samen. Olivier is begonnen als schilder van grote doeken. Om beter te begrijpen wat hij precies deed, begon hij foto’s te maken van delen uit het schilderij. Vervolgens zette hij de beelden achter elkaar en ontstond een animatie, een verhaal van het geschilderde.

    Olivier schildert sindsdien veelal op klein formaat en fotografeert losse beelden uit de schilderijtjes die hij monteert en over elkaar heen laat gaan. Het resultaat zijn soms monumentale projecties en soms kleine op de wand geprojecteerde films.

     

    Atelier Jacco Olivier

    In de fascinerende experimentele films springen figuratie en abstractie voortdurend haasje over. De tijdens het schilderen gemaakte, keuzes laten zichtbare sporen achter. Het is een unieke poëtische wereld.

    Untitled (Wolf), 2019, fragment

    In de afgelopen 2 jaar is de kunstenaar naast zijn videowerken weer meer gaan schilderen op – soms groot formaat – doek. De kleine paneeltjes waar hij normaliter op werkt hebben plaatsgemaakt voor sterke schilderijen waar het schilderplezier van afspat.

     

    Atelier Jacco Olivier met zijn paneeltjes-archief.

    We vroegen Jacco Olivier naar zijn werk en de speciale editie.

    Waar ben je opgroeid en opgeleid?

    Ik ben opgegroeid in Kloetinge, Zeeland, heb kunstacademie in den Bosch gedaan en daarna 2 jaar Rijksakademie.

    Hoe begin je aan een nieuw werk?

    Eerst moet er een interesse in iets zijn, dat kan soms best lang duren, ik moet iets willen uitproberen. Het allereerste begin is dan gewoon een kleur opzetten en zien wat er gebeurt. Net zo lang tot er iets ontstaat wat anders is dan ik in het begin verwacht had en daar reageer ik dan op, of niet, en dan is het klaar.

     

     

    Bestaat er voor jou zoiets als een gemiddelde werkdag qua indeling en bezigheden?

    Ik houd er erg van als de dagen op elkaar beginnen te lijken, s’morgens beetje opruimen, rommelen, mailen en s’middags schilderen. Ik ga ook graag avonds nog even naar mijn atelier. En als het kan in de weekenden ook.

     

     

    Kun je voor ons je atelier omschrijven?

    Ik heb een atelier in een oud schoolgebouw op een gracht in Amsterdam, 10 minuten lopen van mijn huis. Niet heel groot, 50 m2 maar wel lekker hoog, 4,5 meter. Die hoogte heb ik praktisch niet veel aan maar die voelt wel fijn.

    Je werkt zowel met verf als met digitale middelen om nieuw werk te maken. Hoe is dit zo gekomen?

    Tijdens het schilderen gebeuren de mooiste dingen vaak aan de randjes van een schilderij, of op een heel klein stukje ergens in een hoek. Of daar waar ik mijn kwast afsmeer. Daar neem ik foto’s van.

     

     

    Ik neem ook graag foto’s van de verschillende stadia die een schilderij doormaakt. Zo kan ik de openheid, die in de eerste aanzetten van een schilderij nog aanwezig is, bewaren. En terugkijken: Op de computer bekijk ik die foto’s, knip er stukjes uit, zoom ik er op in of leg ze over elkaar heen. En zo ontstaat er weer nieuw werk.

    Wanneer is een werk voor jou af?

    Als het geld op mijn rekening staat – o nee – da’s een oude grap. Het werk is af als ik er niets meer aan verander.

    Tentoonstelling Jacco Olivier bij Ron Mandos Gallery

    Zijn er bepaalde thema’s die vaker terugkeren in je werk?
    Ik denk het wel maar misschien kan ik dat zelf niet goed beoordelen. Het menselijk onvermogen is wel een thema denk ik.

     

    4 werken uit de reeks Monkeys (2020), acrylverf op linnen

    Kun je iets vertellen over de nieuwe editie? Hoe kwam je tot dit werk en tot deze reeks van apen?

    Ik ben deze reeks met apen begonnen als tegenhanger voor een reeks hele grote schilderijen met afbeeldingen van Galaxy’s. Deze grote doeken zijn een soort constructies terwijl de apen hele losse spontane schilderijen zijn.

    Daarbij spaarde ik in de grote doeken de cirkels en planeten uit de achtergrond. Dus niet de vorm zelf schilderen maar de vorm eromheen. Dat heb ik met de apen doorgezet, de vorm uitgespaard, de aap zelf is min of meer rest ruimte.

     

    Jacco Olivier – Untitled (Monkey) 2020

    Misschien koos ik ook apen omdat de film 2001 Space Odyssey begint met apen. En een aap is natuurlijk ook een soort zelfportret.

    Maar vooral wilde ik zien hoe ik met weinig toch een uitdrukking in vorm kon geven.

     

    Over de editie

    Een heerlijk wat onnozel aapje kan ons misschien troost bieden in verwarrende tijden. Wij genieten van de typische, haast achteloze, losse toets van de schilder en de ‘open’ gelaten partij in het midden van het werk.

    Jacco Olivier,
    Tuesday (2021)
    38 x 28 cm
    hoogwaardige pigmentdruk, oplage 33

    € 375,- | € 550,- in lijst met artglass

     

    Videowerk van Jacco Olivier in de Art space van de AkzoNobel Art Foundation in Amsterdam

    Jacco Olivier is opgeleid aan de Hogeschool voor Kunst en Vormgeving in Den Bosch en aan de Rijksakademie van beeldende kunsten, Amsterdam. Hij heeft solotentoonstellingen gehad bij onder meer bij het Indianapolis Museum of Art , Marianne Boesky (New York), Galerie Ron Mandos (Amsterdam), Galerie der Stadt Backnang (Germany), GEM (Den Haag), Center for the Arts at Virginia Tech (Blacksburg USA), New York City Center, curated by the New Museum (New York), Galerie Thomas Schulte (Berin), Victoria Miro Gallery (London). Zijn werk is in talloze collecties opgenomen, waaronder Museum Voorlinden en de Akzo Nobel Art Foundation. In 2019 won Olivier de Jeanne Oosting Prijs voor de Schilderkunst.

    Wij maakten een aantal jaren geleden een videoportret van Jacco Olivier in opdracht van AMC Kunstzaken naar aanleiding van zij enorme videoprojectie in de wachtkamer van de Eerste Hulp (bekijk de video hier).

  13. THEO JANSEN | Nieuwe fossielen

    Leave a Comment

     

    Theo Jansen werkt aan een oeuvre dat zich het beste op het strand laat zien. Met eenvoudige PVC elektriciteitsbuizen als voornaamste ingrediënt maakt hij grote kinetische machines. Voorwereldlijk ogende wezens die door de wind bezield raken en elegant over het strand bewegen.

    Theo streeft zelfredzaamheid van de Strandbeesten na, volgens hem zouden ze zelfstandig in kuddes op het strand moeten kunnen voortleven. Een droom, een utopie? Theo is er dagelijks mee bezig.

     

    Theo Jansen in zijn werkplaats in Ypenburg

    We krijgen uit binnen- en buitenland mails van liefhebbers van het werk van Theo Jansen. Eindelijk kunnen we weer een reeks nieuwe fossielen tonen op We Like Art. Onderaan deze pagina zie je alle nieuwe fossielen die te koop zijn. Goed om te weten: de prijs van de werken is inclusief verzending in een stevige kartonnen verpakking.

     

     

    Welke thema’s zijn belangrijk in jouw werk?

    De thema’s in mijn werk zijn evolutie , leven en verbazing. Het feit dat wij bestaan is iets wat mij dagelijks intrigeert. Als ik met mijn werk bezig ben dan komt die verbazing telkens weer naar boven, zij inspireert en motiveert mij om verder te gaan met mijn onderzoek naar leven. Ik realiseer mij dan weer even wat de essentie van het leven en de schepping is. Een neveneffect van mijn verbazing is dat deze overslaat op mensen die mijn werk zien.

    Mijn inspiratie wordt gevoed door de evolutietheorie, het strand, de natuur en het leven op zich. Het feit dat wij uit niets ontstaan zijn verwondert mij nog steeds in alle opzichten.

     

    Kun je ons iets vertellen over hoe je begint aan nieuw werk?

    Mijn werk is een optelsom van diverse processen; het plan dat talrijke ideeën vereist om te worden uitgevoerd. Meestal word ik ’s morgens wakker met een idee, ik bestudeer het idee , maak er soms een tekening van of ga meteen aan het werk. Helaas blijkt dat vaak het idee niet strookt met de werkelijkheid en zet het idee mij aan om een andere uitweg te zoeken.

     

     

    Animaris Longus

    Het materiaal waar ik mee werk protesteert dan tegen mijn idee, het wil wat anders. Mijn zoektocht bestaat uit de aanwijzingen van de buisjes die ik volg en die aanwijzingen blijken vaak veel beter te zijn dan mijn idee. Het pad is grillig en onvoorspelbaar. Als het resultaat klaar is, is er een creatie ontstaan waarvan ik regelmatig verstelt sta hoe mooi het is.

    Ik heb niet geprobeerd de schoonheid er in aan te brengen, deze is er als het ware door de buisjes zelf ingebracht en dat verwonderd mij en maakt mij een gelukkig mens. Mensen prijzen mij vaak om mijn werk maar eigenlijk is het het werk van de buisjes zelf.

     

     

    Hoe ziet je gemiddelde werkdag er uit?

    Om fit te zijn en mijn werk zo lang mogelijk vol te houden start ik mijn dagelijkse werkzaamheden met oefeningen en ga buiten op mijn balkon staan om de atmosfeer en frisse lucht op mij in te laten werken. Na het ontbijt werk ik mijn zakelijke dingen af, dat doe ik eerst om daar van af te zijn. Dan fiets ik naar het strand of een van mijn werkplaatsen en ga verder met mijn werk en experimenten. Zelfs de dag is onvoorspelbaar voor mij omdat mijn werk ook afhankelijk is van de weersomstandigheden, het kan zo maar zijn dat ik halverwege de dag besluit om naar het strand te gaan omdat het ineens een prachtige dag is geworden.

     

     

    Animaris Chalips (2008)

    Kun je voor ons je atelier/studio omschrijven?

    Ik heb drie ateliers; een in Delft, in een oud schoolgebouw(winter), een in Ypenburg (vroege lente en herfst) en een zomeratelier, het grootste atelier ter wereld, het strand. Mijn atelier in Delft heb ik al sinds ik besloot kunstenaar te worden. Toen ik met mijn strandbeesten begon heb ik specifieke machines ontworpen hiervoor; de cellenmachine, de tiewrapgordel en diverse mallen.

    Mijn atelier in Delft is vooral heel functioneel. Mijn werkplaats in Ypenburg dank ik aan een project dat ik van 2003-2007 voor de openbare ruimte in Ypenburg heb uitgevoerd. Deze werkplaats bevindt zich op een ongewone plek, langs het lawaai van de A13. Ik werk graag alleen in stilte, tussendoor pak ik vaak mijn gitaar om iets te spelen en mijn gedachte te verzetten.

     

     

    Met welk materiaal werk je graag – is kleurgebruik voor jou belangrijk?

    Elektriciteitspijp is het materiaal waar ik mee werk, ik heb af en toe wel eens een uitstapje gemaakt naar een ander soort materiaal maar keerde toch telkens weer terug naar het mij vertrouwde elektriciteitsbuis. De kleur van het materiaal vind ik prachtig, het is wat het is, ik voeg geen extra kleur toe.

    Waar streef je naar in je werk? Wanneer is een werk voor jou af?

    Een werk is voor mij af als ik geen zin meer heb om met iets door te gaan, als ik de geboden mogelijkheden heb onderzocht en zich geen nieuwe ideeën meer voordoen. Dan verklaar ik het beest tot uitgestorven. Ik streef er naar om wijzer te worden van de leefwijze en het functioneren van mijn strandbeesten.

     

     

    Recente tentoonstellingen van Theo Jansen: Universum Theo Jansen, Museum Prinsenhof, Delft, Bewogen beweging – Theo Jansen en Zoro Feigl, Verbeke Foundation, België, Strandbeest exhibition, Georgetown Festival, Maleisië, Strandbeest, the dreammachines of Theo Jansen, Exploratorium San Francisco, VS, Strandbeest, the dreammachines of Theo Jansen, Chicago Cultural Center, Chicago, VS, ANIMARIS, Akinci Gallery, Amsterdam.

     

    Een poot in wording in het atelier in Delft

    Goed om te weten: de fossielen komen uit diverse generaties Strandbeesten. De zogenaamde flip flop bijvoorbeeld regelt het drukmechanisme in het beest.

    Veel van de de losse botjes zijn afkomstig van de Geneticus. De krukassen, drukmeters en flip flop’s komen in diverse Strandbeesten voor. Bij elk fossiel in de webshop staat aangegeven welke functie het had. Alle fossielen zijn enigszins verweerd omdat ze dienst gedaan hebben als onderdeel van een Strandbeest.

    Fotografie Theo Jansen: Loek van der Klis, Guus Dubbelman e.a.

  14. KATINKA LAMPE – een nieuwe editie in samenwerking met Museumtijdschrift en AkzoNobel Art Fountation

    Leave a Comment

    Heel bijzonder om je weer een fraaie editie van Katinka Lampe te kunnen aanbieden. Marina de Vries van Museumtijdschrift maakte onderstaand interview over haar werk, atelierleven, de editie en over de AkzoNobel collectie.

     

    Katinka Lampe, ‘2634201’ (2020)

    Eerst even over de editie:

    Alleen abonnees van Museumtijdschrift kunnen de editie aanschaffen. Mocht je nog geen abonnee zijn, dan kun je via deze link, met speciale We Like Art-korting een abonnement nemen, nu voor € 38,50 (i.p.v. € 77,-). Niet gek, voor minder dan € 350,- ontvang je dus deze speciale editie en 8 keer Museumtijdschrift!

    • Techniek: hoogwaardige pigmentprint
    • Oplage: 30
    • Afmetingen: 34 x 26,5 cm
    • Prijs: € 300,00 inclusief btw, exclusief lijst en exclusief verzendkosten
    • Certificaat: de editie is aan de achterzijde gesigneerd en wordt vergezeld door een gesigneerd en genummerd label
    • Levering: het kunstwerk ontvang je binnen 3 weken na betaling in huis
    • Verzendkosten: € 15,00 binnen Nederland. Het is tevens mogelijk het werk op afspraak op te halen op het kantoor van We Like Art, Leliëndaalstraat 4, Amsterdam.
    • Goed om te weten: inlijsting
      Het werk kan worden ingelijst zoals afgebeeld (verdiepte lijst met whitewashfineer) met artglass voor € 175,00. Wanneer je het werk wilt laten inlijsten, kan het helaas niet verzonden worden. Het ingelijste werk kan worden opgehaald bij de lijstenmaker of bij ons, We Like Art, Leliëndaalstraat 4, Amsterdam.

    Bestellen? Klik dan hier UPDATE: alle exemplaren van de editie zijn verkocht

    Nb vergeet niet als je besteld hebt, ook een abonnement af te sluiten met speciale korting: link

     

    Katinka Lampe

    Je hebt een zelfbouwhuis in Rotterdam met atelier op de begane grond. Kun je je atelier beschrijven?

    Het is eigenlijk een grote langwerpige doos, met aan een kant veel licht. Wat ik belangrijk vond, is de hoogte. Dat is goed gelukt, het atelier is dertien meter lang en vier meter hoog. Ik ben vaak met tien schilderijen tegelijk bezig en gebruik de muren om het werk op te hangen, ernaar te kijken of het even weg te hangen. Heel fijn, dat dat allemaal kan.

     

    Studio Katinka Lampe

    Hoe ziet je dag eruit?

    Ik houd echt kantooruren aan. Ik sta meestal rond 8 uur op, ga de trap af en ben voor 9 uur in mijn atelier. Daar werk ik tot een uur of 6. Als ik er lekker in zit, wordt het wel eens wat later en als ik mijn dag niet heb, wat vroeger. Vaak word ik meegenomen door het werk zonder dat ik het in de gaten heb. Dan is het ook op een mindere dag zo vier uur ‘s-middags.

    Wat doe je zoal in je atelier?

    Behalve schilderen? Ik gebruik altijd modellen als basis voor mijn schilderijen. Als die komen poseren, bouw ik mijn atelier om tot fotostudio. Alle administratiedingen doe ik ergens anders. Ik wil in het atelier niet constant te bereiken zijn. Bovendien is het een heel andere sfeer, rondom de computer.

     

    Recent werk (2020) in de studio van Katinka Lampe.

    Dit werk in oplage is een vrije versie van een bestaand schilderij in de AkzoNobel collectie. Kan je wat vertellen over het schilderij dat ten grondslag ligt aan de editie, van een meisje op de rug gezien in een wat ouderwetse jurk?

    Ik werk altijd in series. Dit schilderij is onderdeel van een serie met de titel ‘Regina’s dresses’ – Regina is een vrouwennaam maar betekent ook koningin – in dit geval met een hoofdrol voor de jaren 50-jurk van mijn moeder. Ik ben altijd bezig met het schilderen van diversiteit. Ik woon in Rotterdam, daar leven 176 verschillende nationaliteiten samen.

     

    Katinka Lampe aan het werk in de studio

    Mijn modellen vind ik om de hoek; het kan een buurmeisje zijn, mijn dochter of een jongen uit de straat. In deze serie gaat het om een meisje van kleur, dat ik op verschillende manieren heb geschilderd. Ik ben geïnteresseerd in de manier waarop wij met elkaar omgaan en probeer dat te vangen in mijn werk, zonder dat het naar iets of iemand specifiek verwijst.

     

    Editie 2634201 (2020) in lijst

    Je series hebben titels, maar je afzonderlijke schilderijen hebben een nummer. Wat betekent ‘2634201’, het nummer van deze jubileumeditie?

    Heel praktisch, dat zijn de maten van het werk in combinatie met het jaar en vaak nummer ik het vervolgens van 1 t/m 10, waardoor elk werk een uniek nummer heeft. Op die manier kan ik mijn schilderijen goed documenteren, maar ik vind het ook prettig om een schilderij, dat bij iemand in de woonkamer komt te hangen, in een bedrijfscollectie of museum, van weinig ballast te voorzien. Vanaf dat moment gaat het werk zijn eigen weg. Net als de pose van het schilderij en van de editie, het zij-achteraanzicht, zorgt het ervoor dat de kijker zijn eigen inhoud kan geven aan het beeld.

    Je hebt voor deze editie een aanpassing gedaan ten opzichte van het oorspronkelijke schilderij. Wat heb je veranderd?

    Ik heb er allereerst voor gekozen om een uitsnede te maken en vond het interessant om iets met de schouderpartij te doen. Ik heb een fragment uit de oorspronkelijke foto in het beeld opgenomen, zodat het een soort collage is geworden, een zelfstandig werk.

    1317184 (2018), olieverf op doek, 170 x 130 cm, Akzo Nobel Collectie

    Heb je enig idee waarom dit schilderij is opgenomen in de AkzoNobel bedrijfscollectie?

    Omdat het mensbeeld een anker is van de collectie en dit werk in een tijdsbeeld past, vermoed ik. De AkzoNobel bedrijfscollectie hecht al heel lang veel waarde aan diversiteit.

    Is het belangrijk om als kunstenaar in deze collectie vertegenwoordigd te zijn?

    Wat bijzonder is aan deze collectie: zij volgen mij al jaren. Af en toe kopen ze een mooi werk aan. Dat is goud waard. Daarbij heb ik veel fans gekregen onder de medewerkers van AkzoNobel, die werk van mij kopen. Zoals de persoon die werkte bij een afdeling die zelfstandig werd, waardoor hij niet meer dagelijks al die kunst om zich heen had. Om dat gemis een beetje goed te maken, heeft hij een werk van mij gekocht. Dat is de kracht van een bedrijfscollectie: de kunst gaat een rol spelen in het leven van mensen.

     

     

    Je hoort bij de elf procent Nederlandse kunstenaars die van hun werk kunnen leven. Hoe heb je je de afgelopen maanden door de coronatijd heen geslagen?

    Ik voel me inderdaad bevoorrecht. Ik heb al twintig jaar een goede galerie in Nederland en werk al tien jaar met verschillende buitenlandse galeries. Ik heb me even zorgen gemaakt, afgezien van de gezondheidsrisico’s wereldwijd, of mensen nog wel kunst zouden kopen, maar dat gaat gelukkig door. Of de coronacrisis invloed zal hebben op mijn schilderijen? Dat kan ik nu nog niet zeggen. Misschien dat ik over drie jaar denk: hé, dat zijn echt quarantainewerken.

    Katinka Lampe, Slow, Ron Mandos Gallery, 2020.

    Waar ben je op dit moment mee bezig?

    Ik heb net twee galerietentoonstellingen afgesloten, een in Nederland en een in Korea, en komend voorjaar krijg ik een tentoonstelling in New York. Ik ben nu begonnen met een serie werken waarbij ik zo ver mogelijk probeer te gaan in het ontkennen van het portret. Ik maak bijvoorbeeld werk waarbij het model bijna verdwijnt achter een stuk stof, een hoodie of een jas. Ik probeer de grenzen op te zoeken: hoe ver kun je gaan zodat je nog wel ziet dat het om het afbeelden van een mens gaat, terwijl het ook een hoge mate van abstractie heeft.

     

    Katinka Lampe, Slow, Ron Mandos Gallery, 2020.

    Tot slot: heb je een tip hoe te kijken naar ‘2634201’?

    Iedereen mag daar zijn eigen verhaal bij maken, zijn eigen titel aan geven. Ik hoop dat mensen de kracht van het beeld zien en er in de loop van de tijd steeds anders naar gaan kijken.

     

    UPDATE: alle exemplaren van de editie zijn verkocht

    Wil je de editie bestellen en extra foto’s zien? Klik dan hier.

    Nb vergeet niet als je besteld hebt, ook een abonnement af te sluiten met speciale korting: link

     

    Hester Alberdingk Thijm, directeur AkzoNobel Art Foundation, over ‘2634201’

    Foto: Martin van Welzen

    “Dit werk van Katinka Lampe heeft alles in zich: het is virtuoos geschilderd, raakt aan een actueel onderwerp als identiteit, maar geeft tegelijkertijd een klassiek tijdloos beeld, denk aan de schilderijen van Vermeer. Dat is wat goede kunst moet zijn: tijdloos fascinerend!”

     

    Meer info AkzoNobel kunstcollectie, zie www.artfoundation.akzonobel.com

    Zie ook Museumtijdschrift 2021/1 met een artikel over de jubilerende AkzoNobel Art Foundation.

     

     

  15. Ronald Zuurmond | TACTUS, een serie van 14 unieke werken

    Leave a Comment

    Ronald Zuurmond (1964, Den Haag) studeerde cultuursociologie aan de Universiteit van Tilburg. Na zijn afstuderen ging hij naar de Tilburgse kunstacademie. Hij verliet deze na een jaar en nam vervolgens les bij de schilder Jan Beutener. Inmiddels heeft de kunstenaar een lange staat van dienst met talloze solotentoonstellingen, hij is vertegenwoordigd in buitengewoon veel museale, bedrijfs- en particuliere collecties.

     

    Ronald Zuurmond, Zonder titel (2006), olieverf en papier, 50 x 65 cm, Rabobank Kunstcollectie

    Zuurmond maakt stillevens en landschappen, vaak met een dikke, pasteuze verflaag. Schilderen is voor hem een langdurig proces van schrapen, verven en weer weg schrapen, vaak met grof gereedschap dat duidelijke sporen achterlaat.

     

    Filmportret uit de reeks Hollandse Meesters door Maarten Schmidt & Thomas Doebele

    Zuurmond is een echte Painter’s Painter, een schilder die door vakgenoten bijzonder wordt gewaardeerd. In het juryrapport van de Jeanne Oosting Prijs (2003) schrijven zijn jury-vakgenoten:

    De verfhuid op de werken van Zuurmond komt geleidelijk tot stand. Door deze procesmatige aanpak schimmeren diverse lagen door: een weergave van een zoektocht naar de perfecte kleur die het licht het beste vasthoudt. In het schilderen laat hij het toeval graag toe, maar is de worsteling met de compositie en geduldig afwachten troef. Daarom laat hij nu en dan een doek korter of langer rustig links liggen om het ineens op te pakken en af te maken.

     

    Ronald Zuurmond, Exotism, olieverf op doek, 1999, 55 x 65 cm

    Een aantal jaren geleden toonden we tweemaal werk van Ronald Zuurmond op onze We Like Art tentoonstellingen in de Westergasfabriek. Mooi om gedurende een aantal dagen van dichtbij zijn schilderijen te kunnen bestuderen. Het werk is genereus maar stemt soms ook ongemakkelijk. De verfbehandeling is stug en eigenaardig, je herkent Zuurmond z’n werk uit duizenden. Het oppervlak van zijn schilderijen is korstig en doorwerkt, de energie die uit zijn werk komt heel dwingend. Wij begrijpen wel waarom hij een vaste fanbase heeft. Als je er eenmaal voor gevallen bent…

     

    Ronald Zuurmond, zonder titel (2015) olieverf en hennep op paneel, 68 x 48 cm

    We vroegen Ronald naar zijn atelierleven en naar de multiple die hij voor We Like Art maakte.

    Ha Ronald, hoe ziet jouw gemiddelde werkdag er uit?

    Voor 11 uur ben ik in het atelier, waar ik dan tot het einde van de dag doorwerk. Liefst 7 dagen in de week, het weekend doorwerken is echter moeilijk in verband met het familieleven.

     

    Atelier Ronald Zuurmond 2017

    Ik begin de dag met het uitknippen van krantenfoto’s. Deze gaan in de plakboeken die ik nu al een tiental jaren bijhoud. Deze plakboeken kijk ik met regelmaat in, ze herinneren mij eraan dat ik in een heftige wereld leef. Dat het een voorrecht is om zo in rust en stilte te mogen werken aan dingen, in een poging de wereld iets van reflectie en schoonheid te geven.

     

    Atelier Ronald Zuurmond 2020

    Kun je voor ons je atelier omschrijven?

     Mijn atelier is een redelijk opgeruimde werkplek met veel boeken.

    De laatste jaren werk ik steeds vaker aan meerdere werken tegelijkertijd. Ik stap van het ene werk in het andere, terwijl de werken in verschillende stadia van vordering zijn. Ik fixeer mij niet teveel op een ding, om zo waar ik aan werk de tijd en ruimte te geven naar een eindpunt te groeien.

     

    Atelier Ronald Zuurmond 2020

    Je maakt veel werk waarbij de handeling van het schilderen centraal staat. Je maakt portretten, stillevens en landschappen, vaak met een dikke, pasteuze verflaag. Kun je iets vertellen over jouw manier van werken?

    Belangrijke criteria in mijn werk zijn ruimte en stilte. Ik wil de wereld zoals wij die denken te kennen even bevriezen en binnen een kader plaatsen. Alle aandacht wil ik overal binnen het kader van een schilderij op een gelijkwaardige manier plaatsen.

     

    Ronald Zuurmond, Borzo Gallery, Amsterdam

    Alles is van evenveel belang voor een evenwichtig beeld. Van het ‘gekende’ onderwerp: een tak, een vaas, een hand, tot de kleine schijnbaar achteloze dingen er omheen, of dat wat er aan de rand van een werk te zien is. Ruimte is de mogelijkheid ervaren in een werk te kunnen verdwijnen – evenwicht is de verhouding tussen de elementen.

     

    Ronald Zuurmond, TACTUS (2020)

    Kun je iets vertellen over de multiple van 14 werken, die je voor We Like Art maakte?

    Jaren geleden was ik in een grot vol prehistorische tekeningen van dieren en daar omheen handafdrukken. Achtergelaten sporen. Getuigenissen. De vroege mens liet sporen na. Alsof te zeggen: ik was hier, ziehier mijn hand, de eerste handtekening, hier was ik, dit was mijn werk. Hier waren wij, dit deden wij.

     

    TACTUS #1

    Goya getuigde van zijn tijd middels schilderijen die de horror van de oorlog verbeelden: Yo lo vi (ik zag het). Met de armen omhoog wijzen blote handen met gespreide vingers de lucht in, alsof ze zich uit het doek willen drukken. Overgave, vol overgave, zinloos. De dood.

     

    TACTUS #9

    Ellebogenwerk is het contact leggen van tegenwoordig. De Covid begroeting: een onhandige beweging vaak lichtjes vanuit de heup uitgevoerd met een wat onwennige glimlach stoten de punten van ellebogen tegen elkaar. Geen al te serieuze aangelegenheid. De hand, vol gevoelige zenuwen waarmee we de ander voelen, lezen, beGRIJPEN, en daardoor de relatie betekenis geven. De arm voorwaarts om uit te reiken naar de ander, elkaar de hand te GEVEN.

     

    TACTUS #14

     

    Ik druk mijn hand af om een indruk achter te laten: HIER WAS IK, IK ZAG HET.

     

    TACTUS #13

     

    Informatie over de multiple
    • Titel: TACTUS (2020)
    • reeks van 14 unieke werken
    • techniek: olieverf op katoen, verhoogd gemonteerd in lijst gemaakt door de kunstenaar
    • afmeting: alle werken zijn licht verschillend van afmeting
    • Gesigneerd en genummerd aan de achterzijde van de lijst
    • bekijk alle werken uit de reeks hieronder

     

    Ronald Zuurmond, Borzo Gallery, Amsterdam

    Solotentoonstellingen van Zuurmonds werk waren onder andere te zien in het Fries Museum (Leeuwarden), Cobra Museum (Amstelveen), Museum Jan Cunen (Oss), Museum Henriette Polak (Zutphen), galerie De Praktijk en bij Borzo (Amsterdam). Hij won de Jeanne Oosting Prijs en de Philip Morrisprijs. Zijn werk is vertegenwoordigd talloze collecties, onder meer Boijmans van Beuningen, Schunck en het Dordrechts Museum.

     

    Fotografie Tactus (2020): Henk Geraedts 

  16. MARLEEN SLEEUWITS | een nieuwe speciale editie

    Leave a Comment

    Marleen Sleeuwits, Interior no. 56 (2020), 35 x 50 cm, oplage 25

    We zijn heel blij dat we een nieuwe editie van Marleen Sleeuwits kunnen presenteren. Het is een wonderlijke ruimte waar een oude aan stukken gesneden Franse gymzaalvloer de hoofdrol speelt. Door daadwerkelijk een complete ruimte te bekleden met duizenden kleine blokjes, wordt je als kijker als het ware, via een oranje dwarrelende sneeuwstorm naar een helder blauw oppervlak gezogen.

    Haar zeer bewerkelijke installaties ogen als een heldere tussenwereld, als cleane science fiction decors. Pas als je goed kijkt zie je de sporen van het maakwerk en het uitgekiende gebruik van alledaags bouwmateriaal. We vroegen Marleen naar haar werk en naar de nieuwe speciale editie.

     

    Marleen Sleeuwits

    Waar ben je opgegroeid en opgeleid?
    Ik ben opgegroeid in Lonneker een klein dorpje in Twente. Toen ik veertien was, begon ik met een fotografie-cursus bij een plaatselijk cultureel centrum. Meestal maakte ik portretten van vrienden in een zelfgebouwde studio op zolder met alle lampen die in huis kon vinden.

    Ik had veel geluk dat cursus werd gegeven door een hele enthousiaste fotograaf. Hij leerde me allerlei technieken en ik mocht zijn apparatuur en donkere kamer gebruiken. Na de middelbare school was het dus niet moeilijk om te beslissen wat ik zou gaan doen. Gelukkig werd ik op mijn zeventiende aangenomen aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten op de afdeling fotografische vormgeving, in Den Haag. Ik ben begonnen als commercieel fotograaf maar heb me steeds meer in de richting van de beeldende kunst ontwikkeld.

     

    Presentatie bij LhGWR, Den Haag (2017)

    Hoe is de periode sinds het begin van de Corona crisis, jou vergaan? Heb je door kunnen werken?

    In maart heb ik in het begin bijna niets kunnen doen. Ik heb twee kleine kinderen van vijf en zeven jaar. Dit betekende dat ik maar de helft van de tijd kon werken, verdeeld over thuis lesgeven en werken in mijn studio. Gelukkig deel ik mijn atelierruimte niet, dus kon ik er gewoon naar toe.

    Het werken ging in het begin van de lockdown niet of heel erg traag. Al mijn aankomende tentoonstellingen, vijf in totaal, werden uitgesteld of afgezegd. Door al deze onzekerheden moet ik toegeven dat ik me moeilijk kon concentreren en creatief kon zijn. Dus werkte ik vooral aan praktische zaken zoals fotoshoppen, administratie doen en de studio opruimen. Gelukkig kon na twee maanden mijn draai weer vinden, en was het eigenlijk wel fijn om meer tijd te hebben voor reflectie en te experiment.

     

    Marleen Sleeuwits

    Bestaat er voor jou zoiets als een gemiddelde werkdag qua indeling en bezigheden?

    Mijn gemiddelde werkdag is vrij degelijk en verschilt qua tijden niet veel van een ambtenaar. Ik ben totaal geen ochtendmens maar meestal breng ik mijn kinderen naar school en dan ben ik om half negen in mijn atelier. Dan begin ik vaak met praktische zaken zoals e-mails beantwoorden. Vanaf elf uur wordt ik een beetje wakker en is het tijd voor nieuw werk en schetsen maken.

     

    Marleen Sleeuwits, Interior no. 43-1

    Werk je vanuit je studio (een oud kantoorpand?) of vanuit verschillende oude kantoren?

    Sinds twee jaar heb ik een vast atelier. Daarvoor werkte ik inderdaad lange tijd in grote leegstaande kantoorgebouwen die ik voor weinig anti-kraak kon huren. Deze plekken en hun materialen gebruikte ik voor installaties die ik bouwde om te fotograferen. De laatste jaren bouw ik veel vaker installaties in galeries, musea, festivals.

    Dit zijn echter niet altijd ‘white cubes’ maar bijvoorbeeld ook een leegstaande gevangenis en een winkelcentrum. Ik vind het interessant dat het werk eerst functioneert als installatie en later nog ‘doorleeft’ als fotowerk.

     

    Marleen Sleeuwits, Interior No. 48

    Momenteel ben je druk met een grote opdracht, kun je daar iets meer over vertellen?

    Klopt, op dit moment ben in de laatste fase van het maken van twee grote werken voor in het Tweede Kamer gebouw. Vanaf juni wordt de Tweede kamer voor vijf tot zes jaar verbouwd. Alle medewerkers zullen dan gaan werken in het voormalige Ministerie van Buitenlandse Zaken en daarom leek het mij mooi een eerbetoon te maken aan het huidige gebouw.

     

    Marleen Sleeuwits in de Tweede kamer

    Ik heb gekozen om te werken met de marmeren vloeren en wanden van het gebouw. Deze zijn ontworpen door architect Pi de Bruijn. Net als in de plenaire zaal laat hij hier het Nederlandse landschap zien: de marmeren vloer beeldt nat strandzand uit dat geribbeld is door eb en vloed. Dit marmer is voor mij het meest karakteristieke element van het gebouw en heb ik gefotografeerd.

    Deze foto’s heb ik vervolgens gebruikt als ruimtelijke basiselementen voor een 3-dimensionaal fotowerk. De donkere tegels zijn gepolijst waardoor ze delen van het gebouw reflecteren. Ik vond het een mooi gegeven om op deze manier delen van het gebouw op subtiele wijze te portretteren. Dus naast de foto’s waarop je puur de tegels ziet, zie je ook tegels met daarin delen van het interieur.

     

    Marleen Sleeuwits, Installatie Museum fur Konkrete Kunst, Ingolstadt, Germany

    Je maakte afgelopen jaar ook een installatie in een museum in Duitsland, hoe waren de reacties?

    Voor de tentoonstelling ‘Mind the Gap’ werd ik gevraagd een installatie te maken die inspeelt op het interieur van het museum. Deze groepsexpositie is de laatste in dit gebouw, daarna verhuisd het museum naar een nieuwe locatie. In februari net voor de lockdown heb het museum bezocht.

    Ik was erg gefascineerd door het plafond dat bestond uit een rigide grid van tl-lampen. Dit plafond heb ik gedetailleerd gefotografeerd. Terug in mijn studio, in Den Haag, heb ik de foto’s geprint, ze in stukken gesneden, kleur toegevoegd en ze aan elkaar geplakt om te zien wat er gebeurt. Daarna heb ik veel kleine maquettes en schetsen gemaakt.

     

    Installatie in Museum fur Konkrete Kunst Ingolstadt, Germany

    Uiteindelijk eindigde ik met een schets waarbij de tl- lampen van de ene kant van het plafond helemaal door de ruimte lopen en eindigen waar ze zijn begonnen. Zo ontstond een vreemd raster, waarbij alle kanten van de kamer elkaar overlappen. Om dit te versterken heb ik felle kleuren gebruikt om de ruimte tussen de lampen op te vullen waardoor de lijn tussen vloer, wand en plafond nog meer verdwijnen.

    Voor de uiteindelijke installatie heb ik een nieuwe ruimte gebouwd binnen het bestaande interieur van het museum. De kamer is niet volledig afgesloten maar open tussen het plafond en de bovenkant van de muren. Op deze manier kun je nog een beetje het plafond en de tl-lampen van het museum zien. Deze link tussen het eigenlijke museum en mijn installatie is belangrijk voor mij. Het vervaagt de grens tussen de installatie, het fysieke en de verbeelding. Waar begint het ene en eindigt het andere?

    Voor het eerst heb ik een installatie geheel in mijn atelier en op de computer ontworpen, dat vond ik erg spannend. Normaal gesproken werk ik intuïtiever waarbij een nieuw werk stap voor stap tot stand komt.

     

    As far as the eye can see, Group-exhibition at Uncloud Festival

    Jouw ingrepen in verlaten kantoorruimten komen nu ook 3D terug in jouw fotowerken, hoe is die ontwikkeling gegaan?

    In mijn laatste werken onderzoek ik meer en meer de grenzen tussen het platte vlak en de 3-dimensionale ruimte die het werk verbeeldt. Concreet betekent het dat ik wil onderzoeken waar de grens ligt tussen een foto en een 3-dimensionale ruimte. Zowel in mijn fotowerk als in installaties. Bij mijn fotowerk plak ik bijvoorbeeld meerder lagen papier op elkaar, knip ik delen van de foto uit of voeg ik materiaal toe dat op de foto staat afgebeeld.

     

    Overzicht ‘NOT the Actual Site’ at Contact Photo Festival Toronto Canada (2018)

    In mijn installaties voeg ik juist weer fotoprints toe om die vervolgens weer opnieuw te fotograferen. Kijken naar een foto is gewoonlijk kijken dóór het oppervlak van de foto naar de ruimte erachter, de ruimte die zich ooit vóór de camera bevond. Ik probeer dit juist om draaien of op zijn minst te bevragen.

    Sommige foto’s presenteren een 3-dimensionale ruimte als een 2-dimensionale foto, sommige werken een 2-dimensionaal oppervlak als 3- dimensionaal fotowerk maar meestal is het een mix van dit alles. Een nieuwe stap van presenteren maar vooral een nieuwe manier om de hedendaagse plekken en materialen die ons omringen te bevragen.

     

    Detail speciale editie Marleen Sleeuwits, Interior no. 56 (2020), 35 x 50 cm, oplage 25

    Kun je iets vertellen over de speciale editie Interior no. 56? Hoe kwam je tot dit beeld? 

    De gymzaalvloer, waar dit werk van is gemaakt, vond ik jaren geleden langs de kant van de weg ergens in Frankrijk. Ik vond het materiaal en de gekleurde laagjes geweldig dus we hebben het de rest van de vakantie meegesleept. Tot verbazing van de rest van het gezin!

    Eenmaal thuis is het jaren blijven liggen omdat ik toch niet zo goed wist hoe ik het moest verwerken. Op een gegeven moment besloot ik om de matten te versnijden tot tegels maar ook dat werkte niet. Uiteindelijk werden het hele kleine blokjes, waardoor ze op Engelse dropjes leken. Deze heb ik weer allemaal in een ruimte gespijkerd, een klus waar ik maanden mee bezig ben geweest.

     

    Speciale editie Marleen Sleeuwits, Interior no. 56 (2020), 35 x 50 cm, oplage 25

    Wat zijn je plannen voor de komende tijd?

    Het komende jaar heb ik een druk programma. In januari begin ik met een grote ‘site specific’ installatie in de Kunsthal in Rotterdam. Het wordt een soort van mix tussen Henny Huismans magische deur en een spiegelpaleis. Deze opent begin februari tijdens Art Rotterdam, waar ik ook een duo-presentatie heb samen met Jochem Rotteveel bij Galerie Bart.

    In maart ga ik samen met Cindy Bakker bij projectspace Bart in Nijmegen een installatie maken. We grijpen hier terug op het verleden van de plek, namelijk de oude Honig fabriek. Deze zal op geheel eigen wijze weer tot leven komen in een surrealistische fabriek. In september heb ik mijn eerste grote buitenlandse museale solotentoonstelling in Houston, USA, bij het Centre for Photography. Dit wordt een bijzonder overzicht van mijn werk van de afgelopen tien jaar.

     

    Marleen Sleeuwits, Interior no.31

    Over de speciale editie
    •  Titel: Interior no. 56 (2020)
    • Techniek: hoogwaardige pigmentdruk
    • Maat: 35 x 50 cm
    • Oplage: 25
    • Prijs: € 490
    • Meerkosten verdiepte lijst met artglass, opgeplakt op aluminium: € 135
    • Gespreid betalen? Je kunt gebruik maken van de KunstKoop van het Mondriaan Fonds

     

    Marleen Sleeuwits @ We Like Art, januari 2021

    Marleen Sleeuwits @ We Like Art, januari 2021

  17. MATRIX | 25 multiples van RUTGER DE VRIES

    Leave a Comment

    Rutger de Vries brak definitief door in 2016 bij zijn overrompelende installatie op de Rijksakademie Open. De verf werd uit vier brandblussers op de muur losgelaten met een uit de kluiten gewassen printerknop in cyaan, magenta, geel en zwart. Deze poëtische ingreep van de harde kleuren gespoten op de witte wand en de plas verf onderaan het werk was een instant klassieker. En een mooie voorbode van geweldige projecten die komen gingen.

     

    CMYK Extinguishers (2016), Foto: Gert-Jan van Rooij

    Het werk van De Vries (Zwolle, 1987) wordt beïnvloed door de tradities van de schilderkunst en de conceptuele kunst. Hij focust op een systematische logica die aansluit bij de fysieke plek van het kunstwerk. Het schildersgebaar wordt uitbesteed aan zelfontwikkelde gereedschappen en computergestuurde machines. De Vries zorgt voor de randvoorwaarden van een werk. De apparatuur bepaalt de compositie, vorm en intensiteit van de geautomatiseerde schilderijen en wandschilderingen.

    Vanuit zijn atelier in Berlijn werkt hij aan diverse projecten in binnen- en buitenland. Van permanente installaties (Het Nieuwe Instituut, Rotterdam, Capital C, Amsterdam) tot tijdelijke ingrepen bij NP3 in Groningen, De Bijenkorf in Eindhoven en bij mini galerie in Amsterdam. We zijn heel trots dat Rutger de Vries speciaal voor We Like Art een nieuwe reeks werk maakte met zijn schildermachine Dripstrickprinter. In onderstaand interview lees je meer over de kunstenaar, zijn atelierleven en de bijzondere multiple.

     

    NCS Gradients (2018), foto: Rutger de Vries

    Waar ben je opgegroeid en opgeleid?

    Ik ben geboren en getogen in Zwolle. Vanaf jonge leeftijd wilde ik al naar de kunstacademie, maar mijn dyslectie bleek in eerste instantie een obstakel. De gevraagde vooropleiding, HAVO, was voor mij daardoor niet haalbaar. Ik heb toen eerst het grafisch lyceum in Zwolle gevolgd en daarna gelukkig alsnog de kunstacademie in Utrecht. Op de HKU had ik moeite om aansluiting te vinden met de cultuur daar en na het tweede jaar ben ik geswitcht naar de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. Daar heb ik met plezier mijn bachelor Graphic Design afgerond.

     

    Color Disperser (2019), foto: Jan Tengbergen

    Hierna had ik nog niet echt het gevoel dat ik klaar was met studeren en ik ben toen een master gaan doen aan de Werkplaats Typografie in Arnhem.

    Na mijn MA volgden voor mij een aantal onrustige jaren, waarin ik fulltime werkte als grafisch ontwerper en ik probeerde daarnaast mijn autonome projecten te realiseren. In die periode merkte ik, dat mijn interesse voor grafisch ontwerp afnam en dat de ideeën en ambitie voor mijn autonome werk zich opstapelden. Ik heb mij toen aangemeld voor de recidency aan de Rijksakademie van beeldende kunsten om zo tijd en ruimte voor mijzelf te creëren om hier aan te kunnen werken. Sinds dat moment werk ik fulltime als kunstenaar aan mijn eigen projecten.

     

    Rutger de Vries, foto Andrea Karch

    Hoe begin je aan een nieuw werk of een nieuwe serie werken?

    Elk nieuw werk of serie is bij mij een reactie op het laatste werk wat ik gemaakt heb. Zo ontwikkelt mijn werk zich als een soort ketting waarin ik in elke schakel nieuwe stappen probeer te maken.

     

    Glitches (2020) 120 x 192 cm,  foto:Rutger de Vries. Informeer naar beschikbaarheid

    Bestaat er voor jou zoiets als een gemiddelde werkdag qua indeling en bezigheden?

    Ik houd zoveel mogelijk kantooruren aan, om zo voor mijzelf een soort ritme te hebben. Dat vind ik prettig. Meestal doe ik in de ochtend alle praktische zaken die op de computer moeten gebeuren, want dan ben ik met denken het scherpst. Die kan ik dan afstrepen, waarna ik alle ruimte in mijn hoofd heb om te werken aan nieuwe ideeën, experimenten of om op zoek te gaan naar inspiratie.

     

    Studio met MATRIX werk in de maak

    Kun je voor ons je atelier in Berlijn omschrijven?

    Mijn atelier is een grote ruimte (100 m2) op de begane grond van een ateliergebouw op het voormalige fabrieksterrein van AEG in Berlijn Oberschöneweide, direct aan de Spree in het zuidoosten van de stad. Dit terrein heeft zich de laatste jaren steeds meer ontwikkeld als een cultureel gebied. Zo zijn er meerdere grote ateliers, atelier gebouwen, galeries en andere creatieve bedrijven te vinden. Daarnaast zijn er ook veel kleine productie bedrijfjes in o.a. metaal- en houtbewerking. Het is dus een erg levendige omgeving, waar van alles gebeurt en wordt geproduceerd.

     

    Rutger de Vries, foto: Andrea Karch

    Ik woon met mijn vriendin in Friedrichshain en fiets elke ochtend naar mijn atelier. De route bestaat uit een smeltkroes van oude en nieuwe industrie, gemixt met het snel veranderende stadsbeeld van Berlijn. De dynamiek van de stad en de samenkomst van deze elementen zijn uniek voor Berlijn en vind ik heel inspirerend en prettig om in te wonen en werken.

     

    All Black (2017), foto: José Biscaya

    Je maakt veel werk waarbij de handeling van het schilderen, verf spuiten centraal staat. Hoe is dit zo gekomen? 

    Ik ben altijd al gefascineerd geweest door hoe je met de tussenkomst van een gereedschap een beeld kunt creëren. Zo was ik als kind heel erg bevlogen met de spirograaf, waarmee je, door middel van een paar stukken plastic, met je balpen opeens de meest rare geometrische patronen kunt tekenen. Dit heeft zich doorontwikkeld in mijn werk, van het monteren van een spuitbus op een boormachine tot aan het bouwen van systemen, die de hele ruimte voor mij schilderen en machines die door middel van software mijn werk maken.

     

     

    Kun je iets vertellen over de multiple MATRIX (2020), de serie Glitches die je voor We Like Art maakte?

    De werken die ik voor We Like Art heb gemaakt zijn gebaseerd op een serie screenshots die ik verzameld heb van het moment dat er een Glitch plaatsvond op mijn computer. In mijn werk ben ik altijd op zoek naar een beeld, wat vanuit toeval ontstaat en waar je als maker niet één op één invloed op hebt.

    Voor de serie heb ik mijn zelfgebouwde schildermachine Dripstrickprinter gebruikt, waar ik in principe alles mee zou kunnen printen/schilderen. Hier heb ik gekozen voor composities die ontstaan zijn uit een computerfout, zodat er in het werk een spanning tussen controle en abstractie is.

     

    Studio Rutger de Vries met de Dripstrickprinter.

    Kun je iets vertellen over het maakproces van deze werken?

    Voor het maken van de serie heb ik de Glitches eerst vertaald naar printbare bestanden. Elk beeld is opgedeeld in vier kleuren, waarvan één een kleur fluor is om zo een connectie te maken met het digitale beeld. De beelden zijn laag voor laag geprint met de machine. De uiteindelijke serie bestaat uit vijf Glitch beelden, die alle in vijf verschillende kleurstellingen zijn uitgevoerd.

     

    Rutger de Vries, MATRIX-15 (2020)

    Wat zijn je plannen voor de nabije toekomst?

    Het is natuurlijk nu een rare tijd door de corona crisis. Hierdoor zijn er een aantal tentoonstellingen en projecten van mij uitgesteld tot volgend jaar. Ik sta te popelen om daarmee aan de slag te gaan. Ik ben momenteel veel aan het experimenteren in mijn atelier, waarbij ik mijn mechanische installaties en software gedreven machines meer samen tracht te brengen.

     

    Rutger de Vries, MATRIX-21 (2020)

    Over de editie
    • Titel: MATRIX (2020)
    • Techniek: acrylinkt op papier
    • Maat: 65 x 45 cm
    • Oplage: 25 unieke multiples
    • Prijs:  475
    • Meerkosten verdiepte lijst met artglass:  200
    • Gespreid betalen? Je kunt gebruik maken van de KunstKoop van het Mondriaan Fonds
    • Let op: de intense kleuren van de werken zijn lastig te fotograferen, de werken geven bijna licht.

     

  18. ULAY | 20 unique Polaroids

    Leave a Comment
    ulay-joy-we-like-art

    Joy (2015), unique Polaroid, 8.6 x 10.8 cm

    The sale of these 20 Polaroids is a collaboration and a gesture of support from Rabobank to the ULAY Foundation, in honor of the pioneering artist, his memory and extensive legacy.

    We Like Art takes care of the practical organization, we are proud that we can contribute to this. Good to know: more than 100 enthusiasts have registered in advance.

    Scroll down the bottom of this page to see (and order) the 20 Polaroids.

     

    Ulay photographed while inspecting the Joy Polaroids at the framer (photo Profilex)

    About Joy (2015)

    Ulay does not start with a prepared concept, he is inspired by what he encounters. In this case he found a swimming pool in the Palmeraie, an oasis outside Marrakesh. Surrounded by rose petals, he’s bathed in water. The light dances on the surface, which ensures a continuously changing light. In the water, the body is lighter, freer to move.

    Some kind of weightlessness sets in. At the same time, the body is vulnerable, with only the water surrounding it as an armor. Ulay has been concerned with his own identity throughout his life as an artist, for which he uses his own body as a means of expression.

    “In this I wanted to combine and culminate what has kept me busy during my artistic career. Body, water, light, the color pink and the seductive beauty of nature. Each of the 100 photos reflects a moment of joy and completeness. ”

     

    Ulay, Joy (2015) unique Polaroid, 8.6 x 10.8 cm

    Ulay was joyful when he created the series Joy. And especially now, in these strange and uncertain times, it is a gift to give and receive ‘Joy’. To support each other as much as possible and to try to be joyful together, even when it is at a physical distance.

    JOY consists of 100 unique photos that together form one work of art. Ulay made this Polaroid edition especially for Rabobank, as part of the Ulay – Polaroids exhibition, which opened in the Nederlands Fotomuseum in Rotterdam in January 2016.

     

    ULAY - JOY 011

    Joy (2015), unique Polaroid, 8.6 x 10.8 cm

     

    Ulay

    Ulay (Frank Uwe Laysiepen, 1943) is known for his experiments with Polaroid technology. He developed the so-called “Polagrams”, life-size Polaroid photos for which he literally stepped into a large-format camera. Initially Ulay made self-portraits, later he turned his camera towards people from special groups, such as Aboriginals in Australia, homeless people in New York and young people in Dordrecht. Identity and the search for it have always been very important in Ulay’s work.

    Verily Klaasen (head of Rabobank Kunstzaken) said the following about it: ‘Nowadays it is normal practice to take a photo of daily life with a smartphone, which we can also immediately see. In the 1960s, when Ulay discovered the Polaroid, a direct image was reserved for the Polaroid. For Ulay, Polaroid’s instant photography fits in seamlessly with his need for a medium that was in direct connection with life itself . ‘

     

    ULAY WAS HERE, Stedelijk Museum (2020), photo: Peter Tijhuis

    Rabobank and Ulay

    Rabobank and Ulay have had a special bond for years. Rabobank acquired Ulay’s first artwork in 1999 and has supported the artist ever since; today it contains one of the most important collections of Ulay’s work. In 2015 Ulay made a series of 100 unique Polaroid’s entitled Joy for Rabobank. Created in Marrakesh in 2015, the series is the artist’s last small Polaroid series ever.

    To honor the artist’s memory and make his work more accessible to the public, Rabobank and ULAY Foundation decided to offer 20 Polaroid’s from the Joy series for sale at a special price – a price that suits this special occasion. Rabobank will donate all proceeds from online sales to the ULAY Foundation.

     

    ULAY - JOY 099

    Joy (2015), unique Polaroid, 8.6 x 10.8 cm

    Information JOY (2015)
    • Dimensions: Image size: 6.2 x 9.9 cm, photo: 8.6 x 10.8 cm, passe-partout cardboard: 21.5 x 26.9 cm
    • Signed under the photo on the passe-partout cardboard and accompanied by a certificate
    • Technique: Fuji Instax Wide (instant photo)
    • Edition: one-offs, 100 photos from the series entitled JOY, consisting of 100 unique works
    • Price: € 1.000,- (incl 9% Dutch VAT, excl shipping costs)
    • International customers are responsible for applicable duties and taxes
    • When you buy the artwork you acknowledge and agree to the special terms (see info in our webshop).
    • You can choose a maximum of 3 polaroids

     

    ULAY WAS HERE, Stedelijk Museum (2020), photo: Peter Tijhuis

    ULAY WAS HERE, Stedelijk Museum, Amsterdam

    November 21, 2020 to April 18, 2021

    With ULAY WAS HERE, the Stedelijk Museum presents the largest retrospective ever of Frank Uwe Laysiepen’s oeuvre, known as Ulay (1943–2020). It is also the first international posthumous exhibition.Ulay personally contributed to this major survey before his death last March. With approximately 200 works, ULAY WAS HERE provides a cross-section of his entire oeuvre.

    The exhibition includes photos, Polaroids (black and white and color, from small to life-size), Polagrams, sculptures, projections (video and photo recordings and films) and documentation material.For this special occasion, you can support the ULAY Foundation by purchasing an original, unique Polaroid from Ulay.

     

    ULAY WAS HERE, Stedelijk Museum (2020), photo: Peter Tijhuis

    ULAY Foundation

    In 2012 Ulay founded ULAY Foundation in Amsterdam together with his wife Lena. Since its inception, the foundation has been committed to preserving and promoting the unique oeuvre of the legendary artist, who passed away in March this year.

    While the foundation systematically archives Ulay’s work and initiates exhibitions and catalogs, lately it has focused on activities that support young people (public, artists and curators) and encourage them to engage with Ulay’s legacy. The project space and planned residency program for emerging artists and curators meant “pretty much everything” to him.

     

    Joy (2015), unique Polaroid, 8.6 x 10.8 cm

    At the end of 2019, the ULAY Foundation launched a project space cum archive between the two cities that Ulay called home: Ljubljana (Slovenia), where he spent the last 10 years of his life, and Amsterdam, where he came and stayed in 1968, while traveling the world for 40 years.

    Ulay wanted the project space and planned residency program for emerging artists and curators to become a “connection point” and a “safe place for the young artists”; in his last television interview before he died, he said this meant “pretty much everything” to him.

    More information: www.ulayfoundation.org

    All individual Polaroids are photographed by Peter Cox.

  19. Ouroboros | een nieuwe serie aquarellen van MARC MULDERS

    Leave a Comment

    Zaaloverzicht tentoonstelling Marc Mulders in De Pont museum, Tilburg, 2020. Foto: Peter Cox.

    Marc Mulders wordt beschouwd als één van de belangrijkste Nederlandse kunstenaars van dit moment. Zijn oeuvre wordt bepaald door de eeuwige cyclus van leven en dood. Met name bloemen in diverse verschijningsvormen keren steeds terug als onderwerp, die hij in zeer uiteenlopende technieken vastlegt.

    Zijn werk zit in talloze museale collecties en elke maand toont hij zijn werk wel ergens in het land in een tentoonstelling. Onlangs verscheen een prachtig boek met een overzicht van zijn werk uit de afgelopen 40 jaar. Onlangs toonde De Pont in Tilburg een keuze uit zijn lange oeuvre. Het was zwaar genieten van de tentoonstelling met zinderend oud en nieuw werk. Mooi om de ontwikkeling van de kunstenaar in zijn werk te zien.

     

    Zaaloverzicht tentoonstelling Marc Mulders in De Pont museum, Tilburg, 2020. Foto: Peter Cox.

    De keuze uit het werk van Marc Mulders uit de collectie van De Pont werd gepresenteerd naar aanleiding van het verschijnen van de publicatie Marc Mulders, werken 1980 -2020, met het essay van kunstcriticus Anneke van Wolfswinkel Hortus Deliciarum, een tuin van genoegen. (hier te bestellen)

    In het boek wordt voor het eerst de ontwikkeling van bijna 40 jaar kunstenaarschap van Mulders in één verhaal samengebracht. Met de tuin als weldadige plek, een belangrijke inspiratiebron voor Mulders, als rode draad. Zijn huidig atelier is een stal te midden van velden vol wilde bloemen, ‘mijn eigen Giverny’, zoals hij het noemt, een verwijzing naar de beroemde tuinen van Claude Monet.

     

    Het atelier en bloementuin in Baest

    In zijn schilderijen, die in de loop der tijd steeds abstracter zijn geworden, volgt Mulders de loop van de natuur om hem heen: ‘In de lente en de zomer snuif ik de geuren op. In de herfst schilder ik met de echo van die bloemenpracht in mijn hoofd. En in de winter word ik gedreven door het verlangen naar de nieuwe bloemen die zullen opkomen op mijn akker’.

    Speciaal voor We Like Art maakte Marc Mulders een serie nieuwe aquarellen. We vroegen hem naar het nieuwe boek, naar zijn atelierleven en naar deze bijzondere Ouroboros serie.

     

    Marc Mulders in zijn atelier

    Ha Marc, onlangs verscheen een prachtig boek over 40 jaar kunstenaarschap met een heel bijzonder essay van Anneke van Wolfswinkel. Ben je blij met het resultaat?

    Jazeker. Het boek is geheel ‘local’ gemaakt. Schrijfster, vormgever, drukkerij allemaal bij mij ‘om de hoek’. Dat past heel goed in mijn attitude van het kunstenaarschap. En het boek zelf heeft qua vormgeving een mooie ‘flower power sfeer’, veel pasteltinten in de opmaak, en veel flowerpower tags als bloemen, tegenlicht, ontmoeting en activisme.

    Hoe is het om terug te kijken op al die productieve jaren?

    Dankbaar. Dankbaar dat ik in goede gezondheid en conditie zoveel werk heb kunnen verzetten, en dankbaar voor het verbond al die jaren met mijn vrouw Trudy Sas. Ik kan slechts schilderen door ons verbond.

     

    De serie aquarellen in wording

    Je maakte speciaal voor We Like Art een reeks van 20 aquarellen. Is het maken van een aquarel voor jou anders dan het maken van een schilderij? Waar zitten de verschillen wat jou betreft?

    Schilderen is veel uren draaien, veel strijd, en aardser, altijd is er die materie die de schilder ‘omboetseren’ wil naar een sensueel oppervlak. Bij het schilderen is de (toekomstige) toeschouwer afwezig. Bij het aquarelleren is wel al de toeschouwer in beeld. Want de meeste aquarellen die ik maak zijn vaak een gift, ik schenk ze bij een geboorte maar ook na een sterfgeval, of geef ze gewoon als cadeau weg.

    De kunstenaar moet genereus zijn en veel cadeautjes de wereld in sturen. Daar leent de aquarel zich bij uitstek voor. En als ze weg gaan, via galerie of nu We Like Art, dan niet te duur zodat ook mensen met kleinere beurs ze kunnen kopen.

     

    Het atelier in de voormalige stal.

    We zagen in jouw werk nog niet eerder slangachtige draken (of draakachtige slangen) verschijnen zoals in deze Ouroboros reeks. Maar we lazen in je boek dat je je tijdens het schilderen af en toe omringt met oude land- en zeekaarten waar mythische wezens net zo werkelijk lijken als de vreemde kusten en zeeën. Wat zijn deze slangwezens voor jou?

    Toch wel. De Slang, de Ouroboros, de Worm heb ik eerder gemaakt, levensgroot van glas en was geïnstalleerd op solo exposities te Nationaal glas museum Leerdam, Noord Brabants museum en Marres te Maastricht.

    Daar te Marres fungeerde de worm-slang, die zich voedt met materie, beter gezegd de afbraak van materie, als schakel tussen mijn vroegere materie schilderijen, en de nieuwste schilderijen die ik toen bij Marres liet zien. De nieuwe werken die meer etherisch zijn, weg van de vroegere materie schilderijen.

     

    De reeks Ouroboros in wording

    De Ouroboros is een slang die in zijn eigen staart bijt. Zo verslindt en voedt hij zich zelf, en vormt zo de cyclus van leven dood en wedergeboorte. Schepping, vernietiging, schepping… Het begin en einde van een cultuur. Onze cultuur?

    Maar op sommige aquarellen wordt de binnenruimte op het aquarelpapier door de slang omcirkeld. Daar ontkiemt het nieuwe leven. Graag haal ik een citaat aan van Blaise Pascal:

    ‘Er is voldoende licht voor hen die slechts verlangen te zien,
    en voldoende duisternis voor hen die het tegenovergestelde willen.’

     

    Het Glasatelier in Den Bosch

    Het voelt alsof je aquarellen verwant zijn aan jouw werk op en met glas, klopt dat?

    De overeenkomst is denk ik het licht. Het licht van het doorschijnend glas-in-lood en de zachte vloeibare aquarel, in een ogenblik ontstaan. Beide vertellen namelijk nooit over de strijd die vooraf ging van het maken, zoals bij mijn olieverf schilderijen, die wel altijd die sporen met zich mee dragen.

    Is er een speciale plek waar je aquarellen maakt? Je atelier is nu vast aan de koude kant toch?

    In de boerderij is een kleiner atelier met bibliotheek, waar ik aquarellen en collages maak, en studeer. En ik aquarelleer ook in mijn buitenatelier op wielen van Piet Hein Eek.

     

    Het buitenatelier op wielen van Piet Hein Eek

    Bestaat er voor jou zoiets als een gemiddelde werkdag qua indeling en bezigheden?

    Dat niet nee. Wel een vast ritme van vroeg naar bed en vroeg opstaan, en weinig van huis en atelier gaan. Naar glasatelier Kunstregie te ‘s-Hertogenbosch ga ik één of twee dagen per week, dan werk ik samen met de glazeniers aldaar. Dat is een welkome afwisseling van het solitaire kunstenaarschap, van het schilderen in mijn stal-atelier hier.

    Wat zijn je plannen voor de komende tijd?

    Ik wil een vervolg maken op mijn zomer serie dit jaar van grote monumentale  schilderijen getiteld ‘HUNT FOR PARADISE’, alleen de titel al zorgt voor ‘eeuwige inspiratie’. Daarnaast ga ik  twee nieuwe glas-in-loodramen maken, één voor een kapel hier op Landgoed Baest, en één voor een oud landhuis nabij Zutphen.

    En presentaties van schilderijen in 2020 bij mijn galeries Kers Gallery in Amsterdam en Dom’Arte in Rucphen. Verder plan ik een remake van mijn ‘own private Giverny’, zoals ik mijn bloemenakkers hier rondom mijn atelier noem. Er komt een geheel nieuw beplantingsplan met meer eensoortige bloemkleur stroken, ter inspiratie voor mijn toekomstige schilderijen.

     

    In het Glasatelier

    OUROBOROS

    We zijn heel blij dat Marc Mulders speciaal voor We Like Art deze reeks 20 prachtige aquarellen maakte. Goed om te weten: er hebben zich van tevoren ruim 270 liefhebbers gemeld. Mocht je misgrijpen – laat dat dan een troost zijn.  😉

    We zullen zo spoedig mogelijk aangeven op de website welke werken verkocht zijn. Onder elke aquarel staat een link. Als je de bewuste aquarel wil kopen, dan is de snelste manier om op de link te klikken. Een mail aan ons opent zich met het nummer van de aquarel.

    Goed om te weten: We behandelen de aanvragen op volgorde van binnenkomst. Ben je één van de gelukkigen dan ontvang je van ons een betaallink. Let op: vanwege het grote aantal liefhebbers kan er één aquarel per persoon gekocht worden.

    UPDATE: ALLE AQUARELLEN ZIJN VERKOCHT, sorry als je misgreep. Tip: graag wijzen we je op een speciale editie van het nieuwe boek van Marc Mulders, deze is nog wel beschikbaar: link.

    De prijs van de aquarellen is met opzet laag gehouden. Vanwege dit sympathieke gebaar van de kunstenaar ga je bij aankoop van een aquarel akkoord met de afspraak het werk de komende 3 jaar niet te verkopen.

    Informatie aquarellen:

    • Marc Mulders, OUROBOROS (2020),
    • genummerd en gedateerd in de maand september 2020
    • aquarel op papier
    • ± 50 x 33 cm
    • € 490,-
    • Verzendkosten, met PostNL, aangetekend met track and trace: €  15,-

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #1, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #2, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #3, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #4, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #5, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #6, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #7, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #8, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #9, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #10, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #11, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #12, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #13, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #14, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #15, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #16, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #17, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #18, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #19, VERKOCHT

     

    Marc Mulders, OUROBOROS (2020) #20, VERKOCHT

     

     

    Fotografie aquarellen: Peter Cox

  20. WILLEM WEISMANN over de lockdown in Londen en zijn tijd als resident in het Luceberthuis

    Leave a Comment

    Woekerend struikgewas, uitpuilende kasten, klamme rioolbuizen met sliertend afvalwater in regenboogkleuren. Het is de surreële wereld van Willem Weismann, virtuoos uitgevoerd in een kenmerkende eigen stijl en kleurenpalet. Van kleine doeken tot monumentale werken, steeds is het de wereld van de dingen die aan de haal gaat met de personages. Dat er in een trapkast, of onder de vloer een hele wereld schuilgaat, er in het bos tussen de wortels van monumentale bomen een dansclub te bezoeken is. Het is allemaal heel goed mogelijk. De details in de schilderijen zijn om van te smullen.

     

    Willem Weismann @ We Like Art Office, Amsterdam, december 2020 (foto: Peter Cox)

    We vroegen Willem naar zijn werkperiode in het Luceberthuis waar hij afgelopen jaar een aantal maanden juist tijdens de Coronacrisis resident was. Ook vertelt hij meer over de nieuwe speciale editie die hij voor We Like Art maakte.

     

    Presentatie Willem Weismann in Lucebert huis (2020)

    Waar ben je opgroeid en opgeleid?

    Ik ben geboren in Eindhoven, maar vlak voor de middelbare school ben ik met mijn ouders verhuisd naar Bilthoven, bij Utrecht. Eerst heb ik Vrije Kunst gestudeerd in Arnhem aan de HKA (zoals dat toen heette), vervolgens ben ik naar Londen gegaan en heb ik een MA in Fine Art gedaan bij Goldsmiths.

    Schilderijen van Willem Weismann in het Luceberthuis

    Wil je ons iets vertellen over jullie bijzondere tijd als bewoners van het Luceberthuis?

    Ik kwam begin februari naar het Luceberthuis, en begon me daar net een beetje thuis te voelen, toen het Coronavirus toesloeg in Nederland. Met de daaropvolgende lockdown werd het natuurlijk een hele andere residentie, waardoor ik bijna onafgebroken in het Luceberthuis moest verblijven. Dit maakte het een intense, maar ook heel erg productieve werkperiode.

    Willem Weismann in het atelier van Lucebert, voorjaar 2020

    Gelukkig was ik gedurende deze periode niet alleen; mijn vriendin besloot net op tijd voor de lockdown om ook naar het Luceberthuis te komen, anders was het denk ik wel een ander verhaal geweest. Het heeft geen moment vervelend aangevoeld, er was veel te ontdekken in het huis zelf, zoals de platen en boeken van Lucebert, en er was er in de omgeving veel uniek natuurgebied te verkennen. Daarnaast was het ook veel grotere woon-  en werkplek dan ik normaal gesproken heb. Ik heb dus eigenlijk heel veel geluk gehad en had me geen betere plek kunnen wensen voor die periode.

    Atelier Willem Weismann in het Luceberthuis

    Kun je het atelier omschrijven in het Luceberthuis?

    Het is een geweldig atelier. Het werd oorspronkelijk in de jaren ‘20 gebouwd als een ruimte om de kunstcollectie van Piet Boendermaker te laten zien, die o.a. veel werk verzamelde van de Bergense School. Lucebert zelf is er begin jaren ‘60 ingetrokken en heeft het pand toen ook uitgebreid, zodat hij er met zijn gezin in kon wonen. Vanwege de grootte voelde ik me op het begin meer als een soort conciërge, maar net als het kraken van al dat oude hout, wende dat snel.

    Tuin Luceberthuis

    Het licht in het atelier is fantastisch om in te schilderen en er hing een positieve en vriendelijke sfeer in het gebouw. Het is moeilijk uit te leggen waar dat precies vandaan komt. De aanwezigheid van Lucebert was op een prettige manier te voelen, het was een soort aanmoediging om zijn werk, boeken, platen, pijpen, kwasten en verf om me heen te hebben. Ik heb zelfs nog wat van zijn oude tubes verf kunnen gebruiken in de werken die ik daar gemaakt heb!

    Het is fantastisch dat de Lucebert Stichting zoveel vertrouwen heeft in de artists in residence, die het huis vol met bijzondere voorwerpen en oorspronkelijke objecten zo in deze staat kunnen ervaren.

    Presentatie Willem Weismann in Luceberthuis (2020)

    Hoe ben je tot de reeks schilderijen gekomen die je in Bergen gemaakt hebt? Was de geest van Lucebert dwingend aanwezig?

    Het is een beetje stap voor stap gegaan. Ik had het idee van het bos al een paar maanden in mijn achterhoofd voordat ik naar Bergen kwam. Ik heb vroeger veel mensen in de natuur geschilderd, maar de laatste jaren ben ik in mijn werk meer bezig geweest met het leven in de stad. Een paar maanden voor de residentie zag ik de tentoonstelling van Munch in K20 in Düsseldorf. Toen dacht ik bij mijzelf dat het misschien wel weer tijd was om weer wat te doen met bossen en bomen, maar ik had nog geen idee hoe.

    Willem Weismann, Treehugger IV (2020), oil on linen, 95 x 80 cm

    In het Luceberthuis ben ik eerst begonnen aan een paar werken die verder gingen met ideeën waar ik al mee bezig was, een beetje om er in te komen. Maar vrij snel, ook onder invloed van de lockdown en de omgeving van Bergen, kwam het idee van een geheime ondergrondse club in het bos naar boven.

    De schilderijen zijn een soort belichaming van de mentale gedachtegang van het creatieproces, en visualiseren de reis die het oog van de kijker over het doek maakt. De namen van de afgebeelde nachtclubs, spelen met de letters van de naam Lucebert als anagram en herbergen hier en daar elementen van de architectuur van het Luceberthuis.

    Willem Weismann, Treehugger (dark) (2020), 90 x 85 cm

    De werken geven uitdrukking aan een verlangen naar de ‘buitenwereld’, en de ontdekkingen die je doet in een bekende omgeving. De werken kunnen ook gelezen worden als een toekomstig post apocalyptisch visioen waarin de natuur de teugels weer terug in handen neemt en de sporen van onze aanwezigheid langzaam uitwist.

    Zij grijpen ook terug naar eerdere werken waarin opgravingen en het verborgene vaak een rol spelen, en bevatten ook weer de neon elementen van de werken die ik bij jullie tentoonstelling vorig jaar bij Collectie De.Groen liet zien.

    Willem Weismann, Treehugger III (2020), oil on linen, 80 x 95 cm

    Uit die bossen is toen op zijn beurt weer de serie van ‘treehuggers’ voortgekomen. Ik begon me toen af te vragen, wat voor soort mensen er in dat bos zouden rondlopen. Maar het was ook een reactie op het feit dat fysiek contact opeens niet meer zo vanzelfsprekend was.

    Wat betreft de geest van Lucebert, ik heb me vooral laten inspireren door zijn attitude. Een soort antiautoritair en speels karakter, die tegen de gevestigde orde trapt, maar niet op een gemene manier, meer als een soort nar.

    Willem Weismann, Writer’s block (2020), oil on linen, 95 x 80 cm

    En nu terug in Londen, hoe ervaar je de lockdown? En hoe is het om in deze tijd werkzaam te zijn in Londen?

    Ik zag er aanvankelijk een beetje tegenop om terug naar Londen te gaan, om tijdens een pandemie in een grote stad met zoveel mensen te moeten leven. Maar het valt reuze mee. Het is heel vreemd om zo’n drukke stad zo leeg te zien. Er is nu een tweede lockdown, maar ik kan en mag nog op mijn fiets naar het atelier gaan, dus het is het goed vol te houden.

    Ik ben voor de lockdown begon nog wel bij een paar mensen op atelierbezoek geweest en er is een vreemde sfeer. Alsof iedereen zich in zijn eigen hokje heeft teruggetrokken en als in een soort van winterslaap aan het wachten is tot deze situatie voorbij is.

    Willem Weismann, Down to the basement (2020), oil on linen, 95 x 80 cm

    Bestaat er voor jou zoiets als een gemiddelde werkdag qua indeling en bezigheden?

    Ik ben wel iemand die ritme en regelmaat nodig heeft. Als ik een tijd niet gewerkt heb duurt het altijd weer even voordat de wielen aan het draaien zijn. Vooral voor grotere werken is dit erg belangrijk voor mij. Maar ik heb geen specifieke dagindeling voor verschillende bezigheden, ik heb meer een los plan in mijn hoofd wat ik die dag wil doen of waar ik met een bepaalde schilderij wil zijn aan het einde van de week. Ik vind het prettig om de flexibiliteit te hebben om me aan te passen aan hoe ik me die dag voel, er is altijd van alles te doen. Ik vind het wel belangrijk om als het even kan met iets waar ik tevreden over ben, de dag te beëindigen, dat je met een goed gevoel het atelier kan achterlaten voor de volgende dag.

    Willem Weismann, Treehugger 2 (2020), oil on linen, 80 x 95 cm

    Kun je iets vertellen over de speciale editie ‘Streetwear’? Hoe kwam je tot dit beeld?

    Streetwear past in een serie werken waar ik al een tijd mee bezig ben. Ik heb al een aantal schilderijen gemaakt van kleding op straat als een soort cocon; waar het lijkt alsof de mens in rook is opgegaan. Er is een scene in de remake die Spielberg van ‘War of the Worlds’ maakte die om een of andere reden altijd in mijn hoofd is blijven steken. Ik vond die film verder niet goed, maar er is een moment waar de aliens hun aanval inzetten en weg vluchtende mensen op straat worden geraakt door een laser en totaal desintegreren, alleen hun kleren blijven op de grond liggen.

    Streetwear (2020), piezografie/hoogwaardige pigmentdruk met gescheurde randen, 65 x 54 cm, oplage 20

    Het was eigenlijk logisch om dat te gebruiken, omdat ik al heel lang bezig ben met het schilderen van mensen zonder ze eigenlijk te laten zien, of te laten zien wat ze achterlaten. Dit kan je bijvoorbeeld ook terugzien in de ‘treehuggers’, waar je de mensen alleen van achter kunt zien, en de bomen meer karakter hebben dan de personen door wie ze omhelsd worden.

    De speciale editie Streetwear in lijst

    Wat maakt dit werk bijzonder voor jou?

    Ik vind dat altijd moeilijk te zeggen over mijn eigen werk. Ik heb nooit zelf een favoriete, of meestal is dat het werk wat net af is. Alhoewel ik soms ook een schilderij af heb en het niet meer aan kan zien. Het duurt meestal een jaar of een paar jaar, voordat ik er genoeg afstand van heb om het voor mijn gevoel goed te kunnen zien.

    Willem Weismann, Cave sewer (2020), oil on linen

    Wat zijn je plannen voor de komende tijd?

    Ik probeer zo goed en rustig mogelijk door te schilderen, voor zover dat gaat in deze omstandigheden. Er zijn wat tentoonstellingen uitgesteld tot volgend jaar. Dus ik heb nog een aantal shows in het vooruitzicht. De ene is bij Atlas House, een kleine projectruimte van een bevriende kunstenaar in Ipswich en de ander is een groepshow bij een galerie, Annarumma, in Napels. Alhoewel ik dus nog niet wanneer die nu precies gaan gebeuren, of dat die misschien weer uitgesteld worden.

    Willem Weismann, overzicht Flashback cont’d (2017) bij Grimm Gallery, Amsterdam

    Willem Weismann (Eindhoven, 1977) woont en werkt sinds 2003 in London (UK). Hij studeerde aan de ArtEZ  in Arnhem en  aan het Goldsmiths College in Londen. In 2015 won hij de East London Painting Prize. Weismann heeft solo tentoonstellingeh gehad bij de Zabludowicz Collection in London; Cabin Gallery, London (UK); The Nunnery gallery, London (UK); Galeria Quadrado Azul, Porto (PT); Museum voor Moderne Kunst, Arnhem (NL), Grimm Gallery, Amsterdam en maakte deel uit van de Meest Eigentijdse Schilderijen tentoonstelling in het Dordrechts Museum (NL). 

     

    Willem Weismann, overzicht Flashback cont’d (2017) bij Grimm Gallery, Amsterdam

    De reeks onderstaande schilderijen is gemaakt in het Luceberthuis in 2020. Heel bijzonder om de werken hier op We Like Art te kunnen brengen. In het echt zien? Dat kan! Komende week maken we een presentatie van deze doeken en de editie op ons kantoor in Amsterdam. En goed om te weten, gespreid betalen (in 1,2 of 3 jaar) is mogelijk met de KunstKoop van het Mondriaanfonds.

    Overzichtfoto’s Luceberthuis: Pieter Boersma

  21. MICHIEL HOGENBOOM | The Pacific Has No Memory

    Leave a Comment

    Voor het eerst tonen we in Amsterdam op ons We Like Art kantoor een aantal grote doeken. Dat blijkt heel goed te kunnen. De schilderijen van Michiel Hogenboom knallen je tegemoet, de afgebeelde surfers doen denken aan helden en heldinnen gebeeldhouwd door oude Grieken. Ze gaan hun eigen gang in een soort tussenwereld, een limbobestaan van transparante olieverf in vlammende blauwen, gelen en groenen.

     

    Tentoonstelling Castellvm Aqvae, Bloemendaal 2018 (foto: Natascha Libbert)

    Waar ben je opgroeid en opgeleid?

    Ik heb in mijn jeugd in Oegstgeest en Meppel gewoond, ben opgeleid als Bestuurskundige aan de Universiteit Leiden en heb daarna de Rietveldacademie in Amsterdam afgerond.

    Hoe begin je aan een nieuw werk?

    Ik verzamel al jaren foto’s van onderwerpen waar ik warm voor loop: baadsters, vissers, koppen van outdoorfiguren etcetera. Vroeger uit allerlei wonderlijke tijdschriften, nu staan op mijn bureaublad diverse mapjes per onderwerp die steeds voller raken.

     

    Michiel Hogenboom met Power of Ten (2020), 200 x 300 cm

    Ik ben al heel lang in de ban van de houdingen van surfers. Het is nog goed zoeken wat interessant is, dynamische sportbeelden en big wave surfers zijn niet echt aan me besteed. Ik verzamel vooral beelden van de silhouetten van longboard surfers, het ballet van de lichtvoetige dansers intrigeert me.

    Sommige foto’s hebben iets magisch, als ze raken aan beelden van krijgers, goden en atleten uit de klassieke tijd, dan lenen ze zich voor de aanzet van een schilderij, als vertrekpunt. Al schilderend raakt het schilderij meestal een eind verwijderd van het oorspronkelijke fotobeeld. Maar bijna elk nieuw werk begint met een silhouet in potlood.

     

    Power of Ten (2020), olieverf op linnen, 200 x 300 cm

    Bestaat er voor jou zoiets als een gemiddelde werkdag qua indeling en bezigheden?

    Vroeger wel ja, toen had ik een heel ritueel om tot schilderen te komen. Ik was 10 jaar lang een echt atelierdier. Tegenwoordig ben ik op mijn atelier veel praktischer en meer doelgericht bezig. En korter – wat misschien gezonder is vanwege de terpentinelucht, want die is niet te harden.

    Het blijft zo dat je in een opwelling meestal de beste dingen maakt. En dat de randvoorwaarden daarvoor onveranderd zijn: opzwepende muziek en een soort van balorige, haast zorgeloze houding, en liefst werkend aan meerdere doeken tegelijk. Maar eerlijk gezegd gaat er nog heel wat tijd zitten in kijken en mijmeren.

     

    Michiel Hogenboom

    The Pacific Has No Memory (2020)

    Kun je voor ons je atelier omschrijven?

    Ik werk in het voormalige postkantoor van Nieuw Vennep, vanuit Haarlem waar ik woon een half uurtje rijden. In de hoge ruimte waar vroeger de post gesorteerd werd, formaat kleine gymzaal, heb ik een schuine wand getimmerd van 4 bij 6 meter. Op deze witte wand kan ik na een dag drogen zien wat ik gedaan heb. De schilderijen liggen doorgaans op de vloer als ik aan het werk ben. En meestal is de verf te nat om de werken meteen overeind te zetten na een schildersessie.

     

    Atelier met Fleeting (2020)

    Je bent ooit bekend geworden met een serie werken over vissers die met een soort trots en bravoure poseren. Gaan deze werken met surfers als onderwerp over een zelfde bravoure of zijn deze werken meer gerelateerd aan lichaamshoudingen zoals bij de badende vrouwen?

    Deze nieuwe werken gaan inderdaad minder over bravoure en ook niet zozeer over kijken en opgemerkt willen worden of zoals bij de baadsters: je onbekeken wanen. Maar net als bij de reeks schilderijen van vissers gaan deze werken van surfers over de zee en over euforie en de verhevigde ervaring. Over opgetild zijn in het moment. ‘The Blessed Church of the Open Sky’ wordt die gemoedstoestand wel genoemd.”

     

    Detail van Zig Zag Wanderer (2020), olieverf op katoen, 125 x 180 cm

    Ik voel nu meer dan voorheen de behoefte om de balancerende figuren in een wereld te plaatsen. Voor mijn gevoel zijn deze surfers niet zozeer sporters maar los gezongen eenzame heroïsche figuren die aan de rand van de wereld een kortstondig moment van euforie beleven.

     

    Surfers @ Castellvm Aqvae (2018)

    Wanneer is een werk voor jou af?

     Ik hou er altijd van als schilderijen een beetje uit de bocht vliegen, net als bij een stuiterende gitaarsolo. Niet elk schilderij leent zich daarvoor, maar ik geniet zelf altijd van ongerijmde partijen in het werk van schilderende collega’s. Dat kunnen ook hele domme oplossingen zijn waar je je bijna voor geneert – of heel uitgesproken kleurcontrasten – of de gekte van vlugge en vuige kwaststreken.

     

    Michiel Hogenboom, Fleeting, 215 x 150 cm

    Kun je iets vertellen over Fleeting (2020)? Hoe kwam je tot dit grote schilderij?  

    Ik heb meerdere schetsen gemaakt van deze surfer, pas toen ik op dit doek bij haar contouren een achtergrond van geel en groenblauw had gemaakt zag ik hoe het opgelost kon worden. Ik heb dit werk qua kleurstelling afgekeken van Matisse die meerdere werken heeft gemaakt in een mix van kobalt turkoois, kobalt blauw, roze en dit rare geel. Hij wist sowieso als geen ander kleuren uit te spelen. Veel van zijn werken blijven hierdoor krankzinnig fris en actueel.

     

    Detail Fleeting (2020)

    De surfer geeft zich over aan een zorgeloos verlangen in haar spel met de golven. Het zijn situaties waarbij het oké is om jezelf te verliezen. De schilderkunst biedt ontsnapping naar een wereld naast de onze, is dat niet heerlijk?

     

    3 Surfers @ We Like Art Office, oktober 2020 (foto: Peter Cox)

    Hoe voelt het om deze schilderijen vanuit je atelier nu in ons kantoor te zien hangen?

    Het is heel tof om de werken hier bij elkaar te zien. En mooi om te zien dat in onze niet al te grote ruimte prima monumentale schilderijen kunnen hangen. Ik verwacht dat in deze Corona-tijd vooral virtueel bezoek en denk dat de reacties vooral digitaal zullen zijn.

    Toch hebben we elke week best wat aanloop van klanten die hun aankoop komen ophalen en zijn we op afspraak te bezoeken. Dus wie weet wie het nog live gaan zien.

    Misschien dat iemand die dit leest over een paar maanden een hele reeks van deze nieuwe schilderijen wil tonen? Haha – ik hou me aanbevolen. 😉

     

    Zig Zag Wanderer (2020), olieverf op katoen, 125 x 180 cm

    Michiel Hogenboom en Carolien Smit zijn de gangmakers van We Like Art. Michiel is ook kunstenaar en werkt sinds zijn afstuderen aan de Rietveldacademie in 1998 aan een bijzonder oeuvre. Aanvankelijk schilderde hij monumentale portretten van buitenmannen in series als Great Outdoors en vissers in de reeks Saltwaterbleeders, de laatste jaren schilderde hij vooral baadsters (Echo Beach). Sinds 3 jaar werkt hij aan een serie schilderijen over surfers.

     

     

    De schilderijen van Michiel Hogenboom zijn vertegenwoordigd in tal van kunstcollecties, zoals het Drents Museum, Assen, AVL NKI Ziekenhuis, Amsterdam, de ABN AMRO kunststichting, Amsterdam, ACHMEA collectie, Zeist, AEGON kunstcollectie, Den Haag, AKZO Nobel Art Foundation, Amsterdam, De Nederlandsche Bank, Amsterdam, KRC Collection, Wassenaar, Rechtbank Amsterdam en het Universitair Medisch Centrum, Utrecht.

     

    In de bijzondere Instagram-reeks Open Up van de Akzo Nobel Art Foundation maakte Cato Hogenboom onlangs een videoverslag van haar bezoek aan het atelier van haar vader. De video is heel vaak bekeken, waarschijnlijk is de hilarische ondervraging daar debet aan. Je bekijkt hem hier: link.

     

    Check de SPECIALE EDITIE in onze webshop:

    • The Pacific Has No Memory (2020)
    • 68 x 55 cm, piezografie/hoogwaardige pigmentdruk, editie 20 (+ 4 Artist Proofs).
    • Prijs: € 550,- (incl lijst met artglass)

     

  22. MARJAN TEEUWEN | Verwoest Huis

    Leave a Comment

    We schreven op We Like Art eerder over haar project Verwoest Huis in de Siberische stad Krasnojarsk:

    “Ze transformeerde daar een volledig huis in een wonderlijke kijkdoos. Wanden, plafonds en vloeren werden in stukken gezaagd om vervolgens gerangschikt op kleur en vorm te dienen als stukjes van een nieuwe setting. Zelfs de houten buitenkant van het huis werd helemaal gestript en vermotorzaagd en binnen opgevoerd in een nieuwe hoedanigheid. Een beetje zoals een varken dat eenmaal geslacht en vermalen vervolgens in z’n eigen darmen geduwd wordt.

     

     

    Verwoest Huis Bloemhof 6

    Het resultaat is echt fantastisch, het doet een beetje denken aan die oude prenten van Piranesi (van die doorkijkperspectieven in enorme ondergrondse kerkers en trappenhuizen) maar is toch ook zwaar verwant met het werk van minimalistische kunstenaars van recenter datum. Wat staat na alle sloopwoede en zorgvuldig hergebruik is een serie monumentale foto’s die je, zelfs op klein formaat, doen duizelen. Hier is wat volbracht.”

     

     

    In 2017 interviewden we Marjan Teeuwen, vlak na haar grote project in Gaza.

    Welke thema’s zijn belangrijk in jouw werk?
    Een gebouw als sculptuur. In mijn werk staan grootschalige architectonische installaties in gebouwen centraal, installaties die daarna worden gesloopt. Op basis van die tijdelijke ingrepen ontstaan autonome fotowerken.

    Tot nu toe realiseerde ik zes installaties: Verwoest Huis (2008), Verwoest Huis Krasnoyarsk (2009), Verwoest Huis Piet Mondriaanstraat (2010/2011), Verwoest Huis Bloemhof (2012), Verwoest Huis Op Noord (2014), Verwoest Huis Leiden (2015) en Verwoest Huis Gaza (2016-2017).

     

    Verwoest Huis Gaza 9

    Er is maar een kort lijntje van kunstenaars die in gebouwen snijden, kunstenaars die gebouwen perforeren. Gordon Matta-Clark is de pionier van het transformeren van architectuur tot sculptuur. Ook Richard Wilson en Urs Fisher hanteren soms dit medium. Verder is het opvallend stil.

    In mijn werk gaat de constructieve kracht van bouwen hand in hand met de kracht van verwoesting en verval. De aanwezigheid van uitersten: opbouwen – verwoesten, vallen – staan, orde – chaos is in mijn ogen een essentie in de menselijke toestand. Als een duivels conflict. De schrijver Dostojewski stelt dat het overwinnen van deze polariteit het menselijke te boven gaat.

     

     

    In mijn installaties tonen deze krachten zich in monumentale constructies. Vloeren zijn scheef gezet of verzakken; wanden zijn er deels of volledig uitgeslagen. Vloeren vallen loodrecht naar beneden (en worden zo weer wand) of vallen in een kruis.

    De aangebrachte verwoestingen zijn het uitgangspunt voor het opbouwen van een nieuw artistiek beeld, met sloopmateriaal afkomstig uit de gebouwen. Stapelingen, die zich als een virus door het pand vertakken, bedekken alle wanden of zijn zorgvuldig geordend tot architectonische sculpturen. Alles staat én is scheef.

     

    Archief Heerlen 4

    Er ontstaat een transformatie van veelal kleine woningen tot één monumentale ruimtelijke ervaring. Mijn werk heeft naast een rauwe beeldtaal van chaos, afbraak en verwoesting, ook een sterk abstract, minimalistisch karakter.

     

    Verwoest huis Op Noord

    Wat inspireert je?
    Beeldende kunst, architectuur, literatuur, filosofie en muziek. Altijd al voel ik me betrokken bij de wereld, hoe de mens dat doet, samenleven of juist zijn onvermogen om samen te leven. De tegenstelling opbouwen versus verwoesten.

     

    Portret: Hans de Bruijn

     

    Kun je ons iets vertellen over hoe je begint aan nieuw project?
    Aan elk project gaat intensief overleg met de eigenaar (projectontwikkelaar, woningbouwvereniging of gemeente), ambtenaren van de desbetreffende gemeente (inzake een omgevings- en publieksvergunning), constructeur (constructierapport) en aannemer vooraf. Ook het aanvragen van subsidie is een onderdeel van het project.

    Het is monnikenarbeid – dit genereert een beeld van de kracht én de schoonheid van zowel opbouw als verwoesting. De meeste fotografen nemen een foto, in mijn werk worden foto’s gebouwd.

     

    Museum De Lakenhal, Leiden 2019

    Wat was je laatste grote project?
    Verwoest Huis Gaza

    Hoe zag daar je gemiddelde werkdag er uit?
    Bouwen, slopen, breken, stapelen, overleggen, fotograferen, filmen.

     

    Verwoest huis Leiden

     

    Werk je alleen in slooppanden of ook in je atelier?
    Ik werk in gebouwen die na mijn ingreep afgebroken worden. In zulke gebouwen ontstaan mijn fotowerken uit de serie Verwoest Huis. De fotowerken in de Archief-serie realiseer ik op een specifieke locatie of in het atelier.

    Werk je graag met muziek?
    Ik werk het liefst in stilte of met klassieke muziek.

     

    Verwoest huis Gaza

    Hoe beleef jij materiaal en kleurgebruik?
    Alle materialen afkomstig uit gesloopte verwoeste huizen zijn bruikbaar en inzetbaar. En ja, kleurgebruik is belangrijk: witten, zwarten, natuurlijke materiaaltinten.

    Heb je zelf thuis werk van collega kunstenaars?
    Ja, ik heb een aardige collectie kunstwerken van collega-kunstenaars. Ze vertegenwoordigen voor mij een artistieke rijkdom. Ze inspireren mij.

     

    Bekijk het portret van Marjan Teeuwen uit de reeks Hollandse Meesters door regisseur Rudolf van den Berg.

     

    Het werk van Marjan Teeuwen is via We Like Art te koop. Goed om te weten: Teeuwen maakt haar werken vaak in een editie van 5 exemplaren. De formaten per print kunnen verschillen. Wil je afbeeldingen zien, prijzen en informatie over de levertijd, afwerking en lijsten van de werken? Mail ons – we helpen je graag verder. De speciale edities (werken in een hogere oplage van 15, 20 of 25) staan hieronder in de webshop. De prijs van de werken is inclusief een prachtige lijst met artglass.

  23. TIM AYRES | Clouds

    Leave a Comment

    Een werk uit de serie Clouds van Tim Ayres

    Tim Ayres (1965) komt oorspronkelijk uit Engeland en volgde daar de kunstacademie, waarna hij de Rijksakademie van Beeldende Kunsten in Amsterdam doorliep. Ayres woont en werkt in Amsterdam. Hij is vertegenwoordigd in talloze internationale particuliere en museale collecties zoals het Stedelijk Museum Amsterdam.

     

    Tim Ayres Clouds (2020), 12/36

    Speciaal voor We Like Art maakt Tim Ayres een reeks werken op papier getiteld: Clouds. Het zijn prachtige werken geschilderd met ‘high pigment’ acrylverf op dik papier. De randen zijn hard-edge afgetaped, de verf ligt er als een glossy laag bovenop. De wolkjes tenslotte hangen stil, geschilderd als losjes kalligrafisch gebaar in parelmoerwit.

     

    Tim Ayres Clouds (2020), 10/36

    We vroegen Tim naar de Clouds, hoe hij op het idee kwam voor deze reeks werken.

    “De eerste aanzet van deze reeks ‘wolkentekeningen’ was tweeledig. Ten eerste geloof ik dat als je als kunstenaar nieuwsgierig bent, je dat wat je nieuwsgierigheid maakt moet tekenen. Ik heb onlangs een groep schilderijen afgerond (verzameld onder de titel “How the flying fish explained it”) die associaties had met een onderwater wereld; in veel opzichten gaan ze over onder het oppervlak kijken.

    Toen ik die schilderijen voltooid had, voelde ik dat het een goed moment was om naar boven te kijken. Ik was nieuwsgierig, ik vroeg me gewoon af welke kleur blauw is dat blauw boven ons?”

     

    Studio Tim Ayres Zomer 2020

    “De tweede aanleiding voor de Clouds was mijn verlangen naar het bezitten van verf. Als ik in een kunstenaarsbenodigdheden winkel ben, koop ik vaak verftubes die ik niet meteen van plan ben te gaan gebruiken, puur voor het hebben van een tube met die kleur. Het was tijd om die opeenstapeling van prachtige verftubes te gebruiken voor een reeks ‘wolkentekeningen’. Vervolgens bleek het dat ik in de reeks werken al snel uitkwam bij de blauwtinten en dat andere ‘niet-lucht’ kleuren incidenteel waren.”

     

    Tim Ayres tentoonstelling @ PM-AM Londen.

     

    “Bij het maken van deze serie werken op papier, dacht ik steeds aan de zin ‘met alle ramen open’; wat dat suggereert, een briesje voelen door de ruimte die je inneemt. Daarnaast raken deze ‘Clouds’ aan momenten van stilte; ‘moments of peace’.”

     

     

    Clouds (2020), 28 x 38 cm, acrylverf op 600 grams papier, 26 unieke werken, 400,-.

    Bestel jouw favoriete Cloud in onze webshop. We kunnen het werk eventueel voor je laten inlijsten, de meerkosten zijn 125 euro voor een witte verdiepte lijst met artglass. Als je eenmaal besteld hebt nemen we contact met je op over het inlijsten.

    (fotografie: Peter Cox)

     

     

  24. MARC MULDERS | Lilies of the Field

    Leave a Comment

    Marc Mulders, Baest 2020

    Marc Mulders (Tilburg, 1958) – ooit de Angry Young Painter – die met CNN op de achtergrond zich afbeulde in zijn atelier met olieverf, karrevrachten lelies, zonnebloemen en vers geschoten fazanten is al jaren een gelouterd en veelzijdig kunstenaar – en zeer productief als schilder, aquarellist, fotograaf en glazenier.

    Zijn werk zit in talloze museale collecties en elke maand toont hij zijn werk wel ergens in het land in een tentoonstelling. Vorige week verscheen een prachtig boek met een overzicht van zijn werk uit de afgelopen 40 jaar.

    Onlangs toonde De Pont in Tilburg een keuze uit zijn lange oeuvre. Het was zwaar genieten van de tentoonstelling met zinderend oud en nieuw werk. Mooi om de ontwikkeling van de kunstenaar in zijn werk te zien.

     

    Marc Mulders, Atelier 2020

    Mulders wordt beschouwd als één van de belangrijkste Nederlandse kunstenaars van dit moment. Zijn oeuvre wordt bepaald door de eeuwige cyclus van leven en dood. Bloemen, dood wild, vissen en gevogelte zijn daarbij steeds terugkerende onderwerpen, die hij in zeer uiteenlopende technieken vastlegt.

    In veel van zijn werk stelt de kunstenaar de bloem centraal, in al haar facetten: van ontluiken en opbloeien tot het verwelken en afsterven. Hij schildert in pasteuze verf, nat-in-nat, in weelderige lagen. Ook deze schilderijen Lilies of the field fonkelen als korstig koraal. De geur van olieverf komt je tegemoet als je ze bekijkt.

     

    Marc Mulders, Lilies of the Field. Nr. 3., 40 x 40 cm

    Mulders reageert in zijn werk van de laatste jaren op de bloemenweide rond zijn atelier in Baest. De tuin als metafoor speelt sowieso een grote rol in zijn oeuvre. Over Lilies of the Field (een serie van 4 schilderijen) zegt hij:

    “Van de bleke Koningslelie ontleen ik het welhaast overstralende licht en verdeel het in olieverfstreken en componeer een wit wapen tegen de duisternis.”

     

    Marc Mulders, Lilies of the Field. Nr. 2.,40 x 40 cm

    Van dichtbij bekeken zie je dat Marc Mulders een ongelooflijk goede schilder is. De dikke olieverf is virtuoos opgebracht met kleine hand en polsbewegingen, je ziet de dartele kwaststreken in de natte verf. Vreemde groenen en paarse kleuren zijn dienend aan de opvlammende blauwen, gelen en oranje toetsen. Het zijn een soort speelse all-over schilderijen zonder echte boven- of onderkant. In de verte doen de werken een beetje denken aan hoe de schilder Bonnard zijn tuin schilderde, bomvol informatie op de vierkante centimeter.

     

    Het atelier van Marc Mulders ligt aan een veld van zelf gezaaide bloemen.

    Goed om te weten, de schilderijen hebben een soort innerlijke gloed die lastig te fotograferen is. In onze webshop hieronder zie extra foto’s per schilderij die een idee geven van de het oppervlak van de doeken.

     

    Portret van Marc Mulders uit de reeks Hollandse Meesters door Jeroen Berkvens.

    We zijn heel blij dat Marc Mulders speciaal voor We Like Art deze 2 prachtige schilderijen beschikbaar stelde. Binnen een mum van tijd waren beide werken verkocht in onze webshop. Er hadden zich dan ook al van tevoren meer dan 70 liefhebbers gemeld. 😉

    Mocht je hebben misgegrepen – als je ons een bericht stuurt dan houden we je een volgende keer als eerste op de hoogte van nieuw werk van Marc Mulders bij We Like Art. In het najaar presenteren we een reeks aquarellen. Als je ons een berichtje stuurt dan brengen we je straks als eerste op de hoogte.

     

    UPDATE november 2020: de reeks van 20 aquarellen die Marc Mulders maakte voor We Like Art is uitverkocht. Mocht Marc in de toekomst nog eens nieuw werk maken, mail ons gerust, dan zullen we je informeren.

  25. WILLEM DE HAAN – Sea Fruit Chocolates

    Leave a Comment

    Willem de Haan, Unfair 2020

    Hier vind je hem op Insta: @ThanksWillem. En check bijvoorbeeld zijn presentatie op de sympathieke beurs Unfair in de Westergasfabriek. Tot en met komende zondag 23 augustus kun je daar terecht om werk te spotten van aanstormende jonge kunstenaars. Willem de Haan pakte uit met het diepste boorgat ter wereld.

    JP Ekker schreef Parool :

    Willem de Haan, die al eens een kopie van een Rotterdamse metrohalte in een weiland plaatste, wekt de suggestie dat het diepste door mensen gegraven boorgat zich op het Westergas­fabriekterrein bevindt in plaats van op het Russische schiereiland Kola. In een hoopje zand plaatste hij een putdeksel, waarop ‘12.226 metpob’ staat geschreven. Ernaast staat een enorme stellage met een uitgeschreven dialoog uit een filmscript.

    De scène – waar de beurs- dan wel museum­bezoeker als vanzelf onderdeel van wordt – is gesitueerd in een museum, ten tijde van een pandemie. “Ongelooflijk,” zegt de naamloze museumbezoeker. “Hoe hebben ze zo’n diep gat van Rusland naar Amsterdam kunnen verplaatsen?” “Goeie vraag,” antwoordt zijn vriendin. “Het moet een enorm bureaucratisch proces zijn geweest. Maar dit is niet waarvoor ik naar een kunstmuseum ben gekomen.”

    Unconscious Performers – River Side (2020)

    Opvallend in het werk van De Haan zijn de perfecte uitvoering en komische details van zijn ingrepen. De Haan maakt objecten, dat kunnen sculpturen zijn, maar ook foto’s of video’s die bijvoorbeeld voortvloeien uit een onderzoek. Voor hem zijn dat niet totaal verschillende dingen.

    Een sculptuur, of een serie foto’s kan op zichzelf staan, maar kan ook onderdeel zijn van een totaal-installatie of een evenement zoals bijvoorbeeld de brommertours bij zijn afstuderen. Zijn werken zijn vervreemdend, de absurdistische kant van zijn nog jonge oeuvre zorgt ongemerkt vaak voor een grote glimlach. Bij ons in ieder geval.

    En nu is er dus een nieuwe editie. De vorige edities van Wilem de Haan waren een groot succes, we maakten er meer dan 100 liefhebbers blij mee.

     

    De camping van Willems Opa en Oma in Egmond

    Ha Willem, speciaal voor We Like Art heb je in je drukke agenda tijd gezien om naar het strand te gaan. Kun je ons wat vertellen over de nieuwe speciale editie Sea Fruit Chocolates (2020)?

    Mijn opa en oma hebben een boerencamping in Egmond. Normaal is die de hele zomer volgeboekt, maar door de erg intelligente lockdown kon ik mijn ‘bedrijfswagen turned camper’ ineens bij hen kwijt en had ik privé sanitair! Ik merk dat het strand daardoor vaker is teruggekomen in projecten dit jaar. Zo ook met een grote hoofdrol in het werk Sea Fruit Chocolates.

     

    Willem de Haan, Sea Fruit Chocolates (2020), speciale editie We Like Art, oplage 25

    Het idee voor het werk ontstond toen ik op het strand een schelp vond met een chocolade bruine kleur. Het deed me denken aan de chocolade praline, die gebruikelijk in zeevruchtenvormen worden uitgegeven. Ik kocht er een doosje van, om te kijken of mijn gevonden schelp overeenkwam met de chocoladeschelp. Maar helaas. Hij paste niet in het plastic vormpje. Vanaf dat moment was het wel game on.

     

    Willem de Haan, Sea Fruit Chocolates (2020)

    De volgende dag keerde ik terug naar het strand met de lege verpakking. Ik raapte de schelpen op waarvan ik dacht dat ze wél zouden passen, en gooide ze terug de zee in als dat niet het geval was. Dat viel op bij andere badgasten. Nieuwsgierige mensen kwamen naar me toe om te vragen wat ik aan het doen was, waarna er plotseling een groepje meezoekers achter me aanliep: ‘Ik heb een mossel! Die heb je ook nodig toch?’

     

    Sea Fruit Chocolates (2020) op het kantoor van We Like Art

    Iemand had ook nog een goeie tip voor de slakkenhuisjes, een Belgische vriendin van haar gebruikte die om bloemstukjes mee te decoreren. In een grote dichtgeplakte zak (zoals cocaïne in de films verpakt is) kreeg ik een verzameling schelpen opgestuurd vanuit België. Voor de garnaal ben ik naar de Albert Heijn gegaan.

     

    Willem de Haan, Metrostation Eekteweg

    Je maakt eigenlijk vooral moeilijk verkoopbaar werk, veelal (grote) installaties die specifiek voor een locatie zijn gemaakt of waar je op een concrete plek reageert. Hoe ervaar je het grote (verkoop)succes van je We Like Art edities?

    Ik probeer mezelf altijd te verrassen. Als maker van publieke sculpturen, had ik niet perse verwacht dat ik collages zou gaan maken bijvoorbeeld. Als ik zoiets merk probeer ik het juist ineens erg serieus te nemen. Dat de collages al binnen een paar uur na hun release waren uitverkocht was een fijne bevestiging in een relatief nieuw medium.

    De mentaliteit van het ‘knippen, plakken’ en combineren van bestaande beeldende elementen neem ik vervolgens mee in het maken van ander werk. Daardoor zou ik nu alles wat ik maak wel een collage kunnen noemen.

    Willem de Haan, Holiday Picture Catalonia (2018)

    De afgelopen periode zijn fysieke ontmoetingen moeilijker zijn geworden. Het voelt dan onlogisch om werk te maken dat groot en fysiek is. Mensen kwamen niet meer met het openbaar vervoer naar je kunstwerken toe gereisd en veel presentatie instellingen sloten hun deuren. Het delen van werk via foto’s gebeurde nog wel. Dan is het natuurlijk fijn als die foto ook gelijk het originele werk is.

    Hoewel sommige schilderijen er op foto’s prachtig uitzien, moet je die toch altijd in het echt zien. Zo ben ik fotografie steeds meer gaan zien als eindproduct van mijn praktijk. Sea Fruit Chocolates is dus eigenlijk één van mijn eerste foto’s die ik echt als foto heb gemaakt. Een leuk detail is dat de schelpen en pralineverpakking op de fotoprint wel precies even groot zijn als de originele. Een representatie, maar wel 1:1.

     

    De bus van Willem de Haan

    Vertel ons alsjeblieft over je geweldige nieuwe bus.

    Hij is groot, blauw en lijkt mede daardoor erg op een verkeersbord. Ik kocht hem vorig jaar van het geld dat ik als curator bij Showroom MAMA had verdiend. Na een hele tijd daar op kantoor te hebben doorgebracht, had ik erg veel zin weer de studio in te duiken. Die bus heeft er bij geholpen de veelal lompe dingen die daar ontstaan ook de studio weer uit te krijgen. Het vergroot mijn vrijheid als veelzijdige maker enorm.

     

    Highway Camouflage (2020), Sticker design for blue van

    Als je net een nieuwe bus hebt is het natuurlijk interessant ook na te denken over bestickering. Een bedrijfslogo? Ik had er een aantal schetsen voor klaar liggen toen het me opviel dat mijn bus bijna dezelfde kleur blauw is als de borden boven de snelweg. Aangezien de snelweg ook de plek is waar de nieuwe bus het meeste tijd doorbrengt leek het me leuk hem te camoufleren. Nu gaat hij helemaal op in zijn omgeving.

     

    Beach Day (2020), 60 x 40 cm

    Werk je in een atelier of alleen op locatie?

    Beide natuurlijk! Bijna al mijn projecten beginnen op een specifieke locatie, zoals de nieuwe editie die op het strand ontstond. Voor sommige projecten is het vervolgens handig voorbereiding te treffen in de studio, waar de productie het meest efficiënt is.

    De finishing touch vindt altijd pas plaats op de locatie waarvoor het werk gemaakt is. In sommige gevallen bestaat dat uit het plaatsen, assembleren of uitwerken van een groot sculptuur. Of het wordt pas echt geactiveerd door een performance of interactie met het publiek. In andere gevallen is het documenteren de finishing touch. Zoals bijvoorbeeld bij Sea Fruit Chocolates, waarvoor ik met de complete schelpenverzameling terug naar het strand ging.

     

    Willem’s Opa

    Wat zijn je plannen voor de komende tijd?

    Volgende week start ik met een residentie bij de ZK/U in Berlijn. Daar zal ik tot en met januari 2021 onderzoek gaan doen naar de artistieke potentie van spitsuren. Ik zie veel van mijn beelden en interventies als scripts voor de publieke ruimte. Door de aanwezigheid van het beeld, verandert er iets in het dagelijks leven op straat. Net als hoe props invloed hebben op het verhaal in een toneelstuk of film. Tijdens spitsuren ontstaat er plots een hoop energie in het publieke domein. Ik wil die plotselinge massale beweging de komende tijd als mijn gereedschap benaderen.

    Verder ben ik super enthousiast voor een aantal presentaties dichter bij huis. Tijdens de allerwarmste dagen afgelopen maand ben ik bezig geweest voor een presentatie bij De Nieuwe Vide in Haarlem, dat door bezoekers privé en geheel buiten de tentoonstelling ervaren kan worden. Voor de Belgische gemeente Roeselare maak ik een serie zeer alledaagse fietsenrekken, in het kader van de komende autovrije zondag aldaar. En bij Collectie De Groen in Arnhem laat ik binnenkort een complete tentoonstelling zien die er had kunnen zijn.

     

    Het diepste door mensen gegraven boorgat, te zien bij Unfair 2020

    Doen jullie nog een Unfair promo aan het einde van dit interview? Dan laat ik die even achterwege in deze nu al te lange opsomming.
    Ja hoor Willem, dat zullen we doen! Het werk van Willem is ook nog tot en met 23 augustus te zien bij Unfair in de Westergasfabriek. Je kan er hier, hier en hier al over lezen.

     

     

    OVER DE EDITIE

    Willem de Haan, Sea Fruit Chocolates (2020)
    maten met lijst/zonder lijst: 50,5 x 36 cm
    Oplage 25 + 4 A.P.
    Gesigneerd en genummerd door de kunstenaar
    €250,- voor de losse print
    €325,- voor de print opgeplakt op aluminium en ingelijst
    Bestel het werk hieronder in onze webshop

  26. NIEUW: Klaas Kloosterboer | Snowflakes on tools

    Leave a Comment

    Klaas Kloosterboer

    Klaas Kloosterboer (1959) woont en werkt op het platteland in Noord Holland. Zijn werk is internationaal tentoongesteld in verschillende galeries, musea en op prominente kunstbeurzen. Zijn werk is zeer geliefd bij internationale verzamelaars en musea. Op dit moment is zijn solotentoonstelling ‘Act Between Sliding Doors’  te zien in het Hedge House, het kunstpaviljoen van Buitenplaats Kasteel Wijlre.

     

    Klaas Kloosterboer, Act between sliding doors, Hedge House, Wijlre (foto Peter Cox)

    Het werk van Kloosterboer is altijd gebaseerd op een handeling, zoals bij het bepalen van een plaats op een doek middels technieken als snijden, verf gooien en naaien. Als kijker word je geconfronteerd met het proces van het schilderen. Zijn werk is dan ook geen illustratie van gedachten maar is vaak een daad op zich.

     

    Klaas Kloosterboer, Act between sliding doors, Hedge House, Wijlre (foto Peter Cox)

    Edo Dijksterhuis schreef een lovende recensie in Museumtijdschrift over de tentoonstelling:

    “Kloosterboer verkent de mogelijkheden van de schilderkunst, rekt ze op en bevraagt de betekenis – niet van de uitdrukkingskracht in figuratieve of abstracte zin, niet van verf als materie, maar van het schilderen als handeling.”

    17148 (2017), olieverf op linnen, 50 x 45 x 2,5 cm, collectie museum Voorlinden, Wassenaar

    “Klaas Kloosterboer voelt zich soms een terrorist in zijn eigen atelier. Met agressiviteit gaat hij zijn doeken te lijf: hij besprayt ze of bekogelt ze met dikke klodders verf. Ook het canvas blijft niet veilig: de kunstenaar perforeert of verfrommelt zijn doeken regelmatig.”
    (tekst: Voorlinden)

     

    Atelier Klaas Kloosterboer 2020

    We vroegen Klaas naar zijn werk en atelier, en naar de editie:

    Momenteel is er een bijzondere solotentoonstelling te zien in Kasteel Wijlre: Act between Sliding Doors. Wat is daar te zien?
    Onder andere zijn daar te zien twee grote spuit-schilderijen die nog nooit eerder zijn getoond. Ze zijn diep blauw, een soort monochromen, maar toch verbonden met de actie van het spuiten.

     

    Klaas Kloosterboer, Act between sliding doors, Hedge House, Wijlre (foto Peter Cox)

    Je woonde en werkte heel lang in het Centrum van Amsterdam pal naast de galerie van je partner Ellen de Bruijne, sinds kort woon en werk je op het platteland van Noord Holland. Hoe heb je die verandering ervaren?
    Op dit moment voelt het hier wel als een vakantieplek, maar tegelijkertijd mis ik onze ‘stadsboerderij’ in Amsterdam waar werken en wonen veel meer door elkaar heen liepen. Met name mis ik de keukentafel waar galerie assistenten en kunstenaars en bezoekers van de galerie en vrienden en kinderen door elkaar heen kletsen.

    Kun je voor ons je nieuwe atelier omschrijven?
    Het was een oude vervallen autogarage, die ik met hout heb ingetimmerd en wit geschilderd… Nu is het een hele fijne ruimte geworden.

    Werk je graag met muziek of in stilte?
    Soms stilte, maar nu draai ik bijvoorbeeld Fela Kuti.

     

    Atelier Klaas Kloosterboer 2020

    Hoe ziet je gemiddelde werkweek er uit?
    Nou, af en toe werk ik, en af en toe niet.

    Kun je ons iets vertellen over hoe je in het algemeen begint aan een nieuwe reeks werken?
    Ik moet eerst een idee hebben.

    Het lijkt alsof je werken moeiteloos tot stand komen. Is dat ook zo?
    Als een werk moeiteloos lijkt, dan is het misschien wel geslaagd.

     

    Snowflakes on tools #22/30 (2020)

    Kun je iets vertellen over de speciale editie?
    Voor deze editie heb ik ook een titel: Snowflakes on tools. Opeens viel mijn oog op al het gereedschap in mijn studio. Het lag her en der verspreid. Sneeuwvlokken bedekken het gereedschap en ontnemen het zicht daarop, maar smelten ook weer weg. Het gereedschap voor het handelen wordt op deze manier voorzien van een context.

     

    Snowflakes on tools #9/30 (2020)

     

    Heb je plannen voor de nabije toekomst?
    Komende tentoonstelling zal in het najaar bij galerie Hidde van Seggelen in Hamburg zijn.

    Heb je zelf eigenlijk werk van collega kunstenaars thuis?
    Het hangt nog niet, zo ver zijn we nog niet, ik verlang er wel naar.

     

    Klik op bovendstaande afbeelding voor een catalogus met alle 30 werken uit de serie Snowflakes on tools. NB het laden kan even duren.

     

    Informatie over de editie Snowflakes in Tools (2020)

    • Enamel op hoogwaardige archival print, oplage 30 + 4 AP (alle werken zijn uniek)
    • Afmetingen: 33 x 48 cm
    • De prints zijn door de kunstenaar gesigneerd en genummerd aan de achterzijde.
    • De werken kunnen opgehaald worden in Amsterdam of ze kunnen verpakt in een kartonnen doos aan je verzonden worden (€ 15,- verzendkosten).
    • Inlijsten? Wij regelen dat graag voor je.
    • Goed om te weten: vanwege de grote belangstelling kan elke klant 1 werk bestellen. Bedankt alvast voor je begrip.
    • De individuele beschikbare werken uit de reeks staan onderaan deze pagina en in de webshop.

     

  27. HANS BROEK – binnenkort in De Pont, nu op We Like Art

    Leave a Comment

    Hier lees je meer over de aankomende solotentoonstelling in De Pont in Tilburg. De schilderijen gaan over het slavernijverleden van Nederland. “In deze omvangrijke serie schilderijen grijpt Broek terug naar de meer expressionistische stijl van zijn vroege werk. De verf voelt zwaar en drukkend – zelfs het sprankelende licht ontkomt daar niet aan. Dat gevoel wordt versterkt door teksten met data en plaats delict. Zo confronteren de vaak immense doeken ons met een duister verleden, waarbij ze tegelijkertijd als land- en als geheugenkaarten fungeren.”

     

    Hans Broek bij zijn atelier in Muiden.

    Als opmaat naar De Pont presenteren we met trots deze zomer op ons kantoor schilderijen uit de persoonlijke stock van Hans Broek. Het zijn de laatste beschikbare werken uit verschillende series waar hij aan gewerkt heeft, over cinema en zijn jarenlange verblijf in de VS.

     

    Op ons kantoor tonen we momenteel 12 werken van Hans Broek

    Hans Broek kennen we van zijn weergaloze schilderijen van Los Angeles en haar verstilde rafelranden in de heuvels. Hij maakte in de jaren 90 internationaal furore met zijn geabstraheerde weergave van de wonderlijke stad met zijn boulevards, villa’s, wolkeloze luchten en voorsteden in de woestijn. We vroegen Hans iets te vertellen over de achtergrond van een aantal van de getoonde werken. (zie de werken in onze webshop voor detailfoto’s en info)

     

     

    ‘Stephania Sandrelli’ is het portret van een actrice die speelt in een film van Pietro Germi, (‘Seduced and Abandoned’, Italie, 1964). Ze speelt de hoofdrol in de film. Stefania wordt verleid door het vriendje van haar zus. Ze hebben een korte affaire. S moet daarom met hem trouwen. De film is een donkere satire op de conservatieve Siciliaanse cultuur van Italie uit de 60’er jaren. De still van dit schilderij is het moment dat Stefania door de kleine Siciliaanse stad Sciacca loopt, boos en in gedachten verzonken.

     

     

    Anita’ is een schilderij gebaseerd op een still uit de film ‘Ossessione’, (1943, Italie, Luchino Visconti). De actrice speelt de rol van prostituee. Ze hoopt uit haar professie te kunnen ontsnappen door te trouwen met haar geliefde. In plaats daarvan bedriegt hij haar zodat haar situatie onveranderd blijft. Dit is het moment dat ze zich realiseert dat de realiteit anders is dan ze had verwacht. Visconti is een belangrijke regisseur van het ‘Neorealime’, een Italiaanse filmstroming die realisme met fictie vermengt. Ik ben een groot fan van het Neorealisme.

     

     

    ‘Hackton’ is een kasteel uit de film ‘Barry Lyndon’ (1976, GB, Stanley Kubrick). De still waar dit schilderij op gebaseerd is, is het moment waarop de hoofdpersoon Barry Lyndon, die met kansspelen zijn geld verdiend aan verschillende hoven, een kasteel waar hij gespeeld heeft achter zich laat. Zijn lifestyle was avontuurlijk, maar leverde niet veel geld op.

     

     

    ‘Last Night’ is een deel van de zin ‘Last night I dreamt I went to Manderlay again’. Dit is de eerste zin uit de roman (en de film van Hitchcock) ‘Rebecca’ van ‘Daphne du Maurier’ (1907-1989). Ze was een romantische schrijfster.  Ze schreef ook andere boeken die later verfilmd zijn: ‘The Birds’ en ‘Don’t Look Now’. Dit schilderij met maan is de openingsscène van de film ‘Rebecca’; een beeld met een beladen romantische atmosfeer.

     

     

    ‘Mrs Danvers’ is een personage uit de film ‘Rebecca’ (1947, USA, Alfred Hitchcock), een film gebaseerd op het gelijknamige boek van Daphne Du Maurier. Mrs Danvers is het hoofd van de huishouding van het landgoed ‘Manderlay’ en is geestesziek. Ze kan niet accepteren dat haar werkgever, Mr de Winter, die weduwe is, een relatie met een andere vrouw begint. Het schilderij gaat over het moment waarop Mrs Danvers besluit de nieuwe Mrs de Winter te overtuigen zelfmoord te plegen door uit het raam uit te springen.

     

     

    ‘Gas’ is een schilderij gebaseerd op een ervaring toen ik van Los Angeles naar New York verhuisde. Ik reed met mijn auto van LA naar NY en kwam regelmatig op dit soort verlaten benzine stations. Een soortgelijk werk in vlammende groenen is eerder aangekocht door De Pont.

     

     

    Sketch for Canyon II (2010) is een schilderij gebaseerd op een foto die ik in New York maakte nadat Hurricane Sandy over de stad geraasd was. De elektriciteit was uitgevallen, de gebouwen donker. Lopend door de uitgestorven avenues van Manhattan rond zonsondergang, waande ik me in de Grand Canyon. De hoge gebouwen rezen naast mij op als het massieve graniet van canyons in een door mensen verlaten omgeving.

     

     

    ‘Zurich’ is een schilderijtje wat ik maakte na mijn bezoek aan Galerie Plutschow in Zurich. De prachtige avond deed me denken aan mijn tijd in Los Angeles. Modernistische architectuur was een belangrijke component in mijn werk, vandaar het ‘rood, geel en blauw’ van de raampjes. Composities met contrasterende componenten hebben mij altijd aangesproken. De combinatie van modernistische architectuur en landschappelijke elementen zijn lang een onderwerp geweest van mijn werk.

     

    ‘101’ is een snelweg in Los Angeles. Hij loopt langs de westkust van de VS. De weg verloopt over ongeveer hetzelfde traject als het oude Spaanse zendelingen pad. Ik reed deze weg veel toen ik in LA woonde. Hij bracht me door de fascinerende stad en tussen de bergen van California door prachtige natuur.

     

    Je bent van harte welkom om bij ons de werken van Hans Broek te komen bekijken. We zijn in augustus op dinsdagen en donderdagen te bezoeken. Goed om te weten, met de KunstKoop van het Mondriaan Fonds kun je ook deze werken kopen en betalen in maandelijkse termijnen. Of zoals ze zo mooi in België zeggen: in schijfjes.

  28. KOEN DELAERE | 51 werken op papier

    Leave a Comment

    Work on paper #02 (2020). Fotografie alle werken: Peter Cox.

    Met trots presenteren we een prachtige reeks van 51 werken op papier van Koen Delaere. Deze nieuwe serie is gemaakt in de afgelopen periode die gekenmerkt werd door quarantaine vanwege het Corona virus. Elk blad is doorwerkt en zwaar van de verf, grafisch en zinnelijk tegelijk. Opvallend is dat sommige werken uit deze nieuwe serie meer tekenachtig zijn en dat er bij een aantal bloemenvormen en cirkels opduiken.

    Delaere hoort bij de generatie kunstenaars die opnieuw de mogelijkheden van abstractie en expressie onderzoekt. Om zichzelf op het doek maximale vrijheid te geven, hanteert hij bij elke serie een aantal vaste voorwaarden in de keuze van materiaal, gereedschap, drager en handeling. Hij gebruikt alleen standaardformaten doek en papier, alleen kleuren rechtstreeks uit de tube en legt een vooraf bekend ritme in zijn bewegingen. Muziek speelt daarbij ook een grote rol.

    Koen stelde een speciale afspeellijst samen van muziek die hij veel in zijn atelier beluistert, check Spotify

    Koen Delaere woont en werkt in Tilburg. Zijn werk is in veel musea en tentoonstellingsruimten te zien geweest zoals in New York, Brussel, Düsseldorf, Berlijn, Amsterdam, Utrecht, Tilburg, Japan en Brazilië. Eerlijk gezegd gaat het als een speer met zijn internationale carrière. Zijn werk is inmiddels opgenomen in de collecties van musea, bedrijfscollecties en privé-collecties over de hele wereld.

     

     

    Prachtig dus dat je nu voor een mooi bedrag een uniek werk van Koen Delaere kunt bemachtigen. De werken kunnen opgehaald worden in Amsterdam of ze kunnen verpakt in een kartonnen doos aan je verzonden worden.

     

    Klik voor een beeldvullende online catalogus van KOEN DELAERE, 51 werken op papier (2020).

     

    We maakten een online catalogus van deze prachtige reeks. Hierin kun je alle werken en overzichtsfoto’s van de reeks bekijken. Blader door de catalogus, klik op de afbeelding hierboven en de catalogus opent in schermvullende weergave.

    De werken zijn gemaakt met grafietstift, oilstick, carbonpapier, acrylverf en olieverf op papier. Ze zijn allemaal circa 50 x 30 cm. De beschikbare werken uit de reeks staan in onze webshop, zie onderaan deze pagina.  Op deze pagina scroll je door alle werken uit de reeks op groot formaat.

     

    Work on paper #01 (2020)

    Uit een recent interview van Thomas Swinkels met Koen Delaere

    Kun je iets zeggen over hoe deze serie zich verhoudt tot je schilderijen?

    Dat heeft vooral met een andere energie en een ander soort focus te maken. Een schilderij maak ik als één ding, dan ligt mijn hele focus binnen dat ene frame. Bij de series op papier werk ik aan tientallen werken tegelijkertijd.

    Ik krijg dan een soort verspreide focus waarbij ik verschillende gedachten tegelijkertijd kan inzetten. Er ligt ook een andere bevrediging in het ‘produceren’. Ik ben op zoek naar een punt dat het lichaam het proces overneemt van mijn hoofd. Dat kan door mijn hoofd leeg te maken, dat kan ook door teveel gedachten toe te laten.

     

    Work on paper #20 (2020)

    In deze tijd van Corona en alle restricties die dat met zich meebrengt komt nog extremer naar voren wat ik al een tijd voel en onderzoek. In wezen zijn bepaalde vormen van kennis in onze tijd ondergewaardeerd. We doen veel ervaringen op via een filter, dus zonder het zelf te ervaren, maar het via een ander te ervaren.

    Nu is dat nog veel extremer dan voor de Corona-crisis. Het is schijnbaar genoeg om kennis te nemen van een al bestaande ervaring om die te bezitten. Het inzetten van mijn lichaam is een manier om ervaring als daad aan te gaan. Het gebruik van een lichaam dat zijn eigen kennis inzet zonder altijd te weten wat die kennis is of waar die vandaan komt.

    Ik ervaar in deze periode echt een lichamelijk gemis. Er is iets dat je lijf mist als we niet in groepen kunnen dansen, sporten, samen kunnen zijn. Het is absoluut niet hetzelfde om in je eentje te dansen op een audio-file van een concert uit 1987 in tegenstelling tot de fysieke ervaring dat met duizenden tegelijk te doen en een gezamenlijke ontlading te hebben.

     

    Work on paper #05 (2020)

    Grijp je vaker terug op oudere motieven en methodes in je werk?

    Ik zie werken op papier, als één groeiend geheel, waar om de zoveel tijd nieuwe exemplaren bijkomen. De onderlagen zijn vaak heel divers en kunnen alle kanten op schieten, van geschreven taal via figuratieve elementen en ‘plein air’-tekenen naar pure handeling.

    De laatste laag van het reliëf schakelt alles gelijk en plaatst het in het geheel. Ik vind het interessant om door die repeterende laag heen te kijken naar wat daar achter gebeurt. In wezen zijn het hele impulsieve acties die ingekaderd worden.

     

    Work on paper #22 (2020)

    Komend weekend opent een bijzonder project. Kun je iets vertellen over de grote groepstentoonstelling HALLUCINOGENIC die je hebt samengesteld?

    Het wordt een tentoonstelling op 2 locaties in Amsterdam , bij Gerhard Hofland en in de nieuwe ruimte ‘Project Space On The Inside’ van Henk en Annemarie Stallinga. Vorig jaar hebben we samen een grote tentoonstelling georganiseerd in Basel. Dit is een vervolg op die samenwerking. Het wordt de eerste tentoonstelling in hun ruimte met een zeer mooi internationaal programma.

    De tentoonstelling HALLUCINOGENIC is te zien vanaf 6 juni in Galerie Gerhard Hofland en Project Space On The Inside. Deelnemende kunstenaars zijn: Arthur Löwen, Erin Lawlor, Henning Strassburger, Max Frintrop, Philipp Kremer, Janine van Oene, Thomas Swinkels en Koen Delaere.

    Exclusief: Koen Delaere, 51 werken op papier (2020), grafietstift, oilstick, carbonpapier, acrylverf en olieverf op papier, 50 x 30 cm (zonder lijst)

    Prijs: € 300,- inclusief btw. De werken kunnen opgehaald worden in Amsterdam of ze kunnen verpakt in een kartonnen doos aan je verzonden worden. De verzendkosten zijn € 15,-. NB: als je meerdere werken koopt betaal je eenmaal de verzendkosten.

  29. Een nieuwe editie van MAURA BIAVA: Circle and other air curves

    Leave a Comment

    Zwevend in blauwe kathedralen van gefilterd licht. De beelden die Biava oproept zijn soms sprookjesachtig, soms spiritueel. Voor haar is de onderwaterwereld een compleet andere wereld dan die waar wij dagelijks in zijn, zoals ook de kunst een andere wereld is. Het is de wereld van de verbeelding. “Er is geen geluid, je moet communiceren door vorm en gevoel.”

     

    Maura Biava in haar gastatelier op Curaçao

    Biava is als kunstenaar internationaal bekend geworden met haar poëtische pionierswerk in de onderwaterfotografie. Op de indrukwekkende foto’s en videowerken is de kunstenaar te zien in een diepblauwe ruimte als drijvende onthechte verschijning.

    Haar vorige We Like Art editie was een groot succes en is inmiddels uitverkocht. We zijn heel blij dat ze speciaal voor ons tijdens haar verblijf als artist in residence aan het IBB, een platform voor hedendaagse kunst op Curaçao een nieuw werk maakte. We vroegen haar meer over dit werk en haar tijd op het eiland.

     

    Maura Biava op Curaçao

    Could you tell us a bit more about your stay in Curaçao and IBB?

    It has been quite an adventure, my husband and child moved to Curaçao with me. My husband, Sander Tiedema, is a photographer and he often works with artists as well. For the period of the residency he has been working with me. Besides shooting this underwater photo for this special edition, we also have been working on a new serie of photos that we shot on shore where the sand meets the sea.

    I haven’t yet showed those images to anyone or posted them on Instagram because I intended to keep them unseen until my upcoming solo show at Museum Beelden aan Zee.

     

    Maura Biava, Circle and other air curves (2020)

    In Curaçao I was especially looking forward to work with the nature and the landscape of the island but I must say that also to work with the students at IBB and getting to know the culture and other artist view on art has been a surprisingly interesting experience.

    In general my impression of the island is that there is a good awareness of the nature and there are several activities and projects to keep the island clean and healthy, but despite the efforts and ecological projects to safeguard nature, due to mass tourism, especially the marine flora and fauna are very damaged.

     

    Tijdens een onderwatershoot

    Did your plans change much by the Corona Crisis?

    Unfortunately yes, we had to come back in March instead of in May because Curaçao had a very rigid lockdown. I guess that we where lucky to be able to come back. It’s probably quite unlikely that I will be able to go back, still I hope that we will. There were some other underwater photos that I had planned to shoot there.

    I even left at IBB several ceramic sculptures that would had to function as props for the pictures. I was also giving a ceramic course to the students of IBB and we where in the middle of it. I had left several glaze tests in the kiln and all my glazes at IBB. Hopefully next year I’ll be able to complete the ceramic course, my works and the residency.

     

     

    How did this new work came about? Did you get any local help?

    Yes, I have been working with a small diving school and we simply swam out from the beach. The water on the beaches is mostly clear, only on the day we had booked the dive, and the extra instructor to bring me air, it had rained, and the water was quite murky. At first I wasn’t so happy with it, but then I started to like the painterly quality it had given to the image.

    After all I’m still shooting with an analog camera and color reversal film because of the grain and the painterly atmosphere that it offers. This is probably because I studied painting at the academy in Milan and my training was all about the vibration of the tones in painting and the depth that the transpiration of the layers brings to the image. I like that my work doesn’t look like those crisp underwater pictures, that almost look like they are frozen in ice, which the new digital cameras create.

    I started already during my studies to work underwater. It is since then that I see the blue of the sea like the white of the canvas or of the paper, I consider it the space where to put down the ideas and the images that I have in my mind. This because the underwater isn’t a place that we can inhabit, so it is for us another space or dimension, just like the space for art is.

     

    Detail van ‘Circle and other air curves’

    What are the small objects you are juggling?

    They are ceramic sculptures with a silver luster finishing. I made them with the intention to have them look like air bubbles. When I was working at this piece I also felt that air needed our attention. Not so long after I made this work the pandemic started. It became clear now that the people living in the big cities where more affected by the virus, also because the air pollution had damaged their lungs.

    So hopefully now we will all pay more attention to air. I was happy to read for example that recently in many big cities in Europe many new bike paths have been build.

     

    Circle and other air curves (2020)

    What is the title of the work?

    The title is: ‘Circle and other air curves’. With the title I like to bring the attention to mathematics and to the mathematical rules that air follow when underwater. Since the beginning of my career, I have been inspired by the hidden laws of nature. The regular forms of the organic world originate according to certain rules, information and energy.

    As an artist I wish to find ways to make my work according to those principles. During the last decade I have been working with analytic geometry and mathematics to create, understand and work with shapes. The interaction between information, matter and energy informs and shapes what we see, it forms our reality.

    To show this interaction I use clay, as the matter, mathematics and numbers, as the information, my actions and my hands as the energy. I regard the matter that I work with as entangled with the information and a phenomena in becoming.

     

    Trinity – Informing Abstraction (2011), Ceramic, wood, paper, marble, stone

    How are you doing now back in Holland, what are your plans for the near future?

    Since I came back I’m working on an installation that I started working on when I was in residency in Curaçao. It is meant for the solo show that I will have at the Museum Beelden aan Zee. Unfortunately I just heard yesterday that the show has been postponed to March. It was supposed to be in the fall.

    This is the situation for many artists at the moment, many shows have been postponed or even canceled. I hope that art will manage to overcome this period. Or even better that this period will also bring good things, like more awareness for the planet. Focusing only on our gain is unproductive, as we can see now, if we would focus on the wellbeing of the planet and of all lifeforms inhabiting earth, we will achieve also our wellbeing.

     

    Zero and Five, Caroline O’Breen Gallery, Amsterdam, 2019

     

    Maura Biava (Reggio Emilia, Italy, 1970) woont en werkt in Amsterdam. Ze is opgeleid aan de Academy of Brera in Milaan en was deelnemer aan de Rijksakademie in Amsterdam. Ze was artist in residence bij het European Ceramic Work Center in Den Bosch (2008); bij de American Academy in Rome (2010-2011); bij het Museum Carlo Zauli, Faenza in Italie (2013); en bij het ISCP in New York (2014) en Le Maupas, A.I.R. France (2017).

    Het werk van Biava is te zien geweest in talloze tentoonstellingen over de hele wereld. Haar werk is onder meer verzameld door het Stedelijk Museum Amsterdam en Stedelijk Museum De Domijnen in Sittard, Akzo Nobel Art Foundation, Amsterdam en De Nederlandsche Bank in Amsterdam.

     

    Maura Biava in het fotolab met de nieuwe editie

  30. FOLKERT DE JONG – La Condition Humaine

    Leave a Comment

    The Shooting Lesson (2007), Rabo kunstcollectie, tentoongesteld in Singer Laren (2018-2019)

    Vaalblauw styrofoam en viezig geel-groen purschuim. Het materiaalgebruik van Folkert De Jong zorgt vaak voor de kenmerkende kleuren in zijn werk. Het zijn bouwmarktmaterialen zonder kapsones die hem al jaren fascineren. De Jong is een ware virtuoos in het beeldhouwen op monumentale schaal – en hij werkt supersnel want vaak is het materiaal binnen 30 seconden uitgehard.

     

    Folkert de Jong, ‘Medusa’s First Move: The Council’ (2005), KRC collectie

    Zijn sculpturen hebben soms een grimmige kant en doen denken aan fantasy of stripverhalen. Vaak verwijzen ze ook naar geschiedenis, historische figuren uit de Nederlandse geschiedenis zijn vaak een inspiratiebron. De kunstgeschiedenis en de tradities in de beeldhouwkunst keren ook regelmatig terug in zijn werk.

     

    Folkert de Jong, uit de reeks Les Saltimbanques

    Folkert is onder andere geïnspireerd door Picasso. In zijn vroege werk schilderde Picasso figuren uit een circusfamilie: Les Saltimbanques. Deze ‘circusfamilie’ is lange tijd een inspiratiebron geweest voor de figuren die Folkert maakte.

     

    In het atelier van Folkert de Jong (still: Maaike Engels)

    Als je het atelier van Folkert de Jong binnenstapt is het waden door een chaotische zee van materialen. Blikken verf, een levensgrote boom van polyurethaan foam, beelden uit Indonesië, blokken klei en kapotte muziekinstrumenten. De kunstenaar gedijt uitstekend in deze schijnbare chaos, je voelt dat dit een plek van creatie is.

     

    La Condition Humaine, no 38 (2019) – foto: Peter Cox

    We zijn heel blij dat we een speciale serie werken van Folkert de Jong kunnen aanbieden. Folkert de Jong maakte een multiple met de titel La Condition Humaine. Elk beeld is uniek. Voor deze speciale editie werkte Folkert voor het eerst in een voor hem nieuw materiaal, donkere klei, waar hij in meer of mindere mate kleur op aanbracht met engobe, een speciale glazuurtechniek die zorgt voor de roze delen op de donkere klei.

     

    Overzichtsfoto multiples La Condition Humaine (foto: Maaike Engels)

    Folkert verwijst met deze beelden rechtstreeks naar de kunstgeschiedenis. Bij de serie werd hij geïnspireerd door Pieter Bruegel de Oude. Deze schilder uit de 16e eeuw, een tijdgenoot van Jheronimus Bosch, beeldde menselijke karakters uit op een bijna komische manier. Maar dichterbij vond hij eveneens inspiratie.

     

    La Condition Humaine, no 28 (2019) – foto: Peter Cox

    Het maken van mensfiguren heeft Folkert van zijn vader, die marionettenpoppen maakte. Als kind zag hij zijn vader vaak aan het werk en hij vertelt dat het maken van deze serie poppen in klei daardoor eigenlijk bijna intuïtief gebeurt. “Het heeft altijd in mij gezeten, mijn handen denken als het ware voor mij”.

     

    La Condition Humaine, no 16 (2019) – foto: Peter Cox

    De sculpturen in deze serie zijn van verschillende grootte (circa 30 cm hoog), ze staan in talloze houdingen en hebben soms meer of minder kleur. Elk beeldje heeft echt een eigen persoonlijkheid: we zien archetypes van een bankier, een stalmeid, een rechter, een harlekijn.

     

    La Condition Humaine, no 31 (2019) – foto: Peter Cox

    In onze webshop staan 26 van de reeks van 50 beeldjes. Scroll naar beneden om ze allemaal te zien. Je kunt één van de beeldjes kopen, een geweldige kans om een uniek werk van Folkert de Jong in huis te hebben. De serie heeft de titel La Condition Humaine, de individuele beeldjes zijn genummerd en gesigneerd. Wat is jouw favoriet?

     

     

    • Folkert de Jong, La Condition Humaine (2019)
    • Keramiek beschilderd met engobe
    • Circa 25 a 30 cm hoog
    • Prijs: € 900,-
    • De editie La Condition Humaine wordt vergezeld door een kleine publicatie over de serie, gesigneerd door de kunstenaar
    • In verband met de breekbaarheid van de werken kunnen de beeldjes na bestelling op afspraak worden opgehaald in Amsterdam. Verzending per koerier is eventueel mogelijk, vraag ons naar de mogelijkheden.
    • Om zoveel mogelijk mensen een kans te geven kan er één sculptuur per persoon worden gekocht.
    • UPDATE: de editie is bijna uitverkocht, hieronder staat het allerlaatste exemplaar!

     

    Folkert de Jong, ‘The Balance #2’ (2010) – foto: Gert Jan van Rooij

    Folkert de Jong (1972) werd geboren in Egmond aan Zee en volgde vanaf 1994 een opleiding aan de Hogeschool voor de Kunst in Amsterdam. Van 1998 tot 2000 was hij verbonden aan de Rijksakademie. Zijn werk opgenomen in talloze internationale collecties en is tentoongesteld van Los Angeles tot Zuid-Korea, onder meer bij Saatchi (Londen), Picasso Museum (Barcelona), Mackintosh Museum (Glasgow), het Groninger Museum, James Cohan Gallery (New York), Kunsthalle Winterthur en Art Basel Miami.

     

    Portret van Folkert de Jong door Aliona van der Horst uit de reeks Hollandse Meesters

  31. Twee nieuwe edities van Katinka Lampe

    Leave a Comment

    Katinka Lampe woont en werkt in Rotterdam. Haar werk is internationaal tentoongesteld in verschillende galeries (Ron Mandos Gallery, Amsterdam, Elizabeth Houston Gallery, NY, Galerie Les filles du calvaire, Parijs, Leeahn Gallery Seoul en Bo.Lee Gallery Londen) musea en op prominente kunstbeurzen. Afgelopen jaar soleerde ze in zowel Parijs als New York. Haar werk is opgenomen in talloze collecties. Katinka Lampe (1963) studeerde aan de Kunstacademie in Den Bosch.

     

    Recent werk in de studio van Katinka Lampe

    Lampe schildert vooral portretten, althans, je herkent een persoon, maar voor de kunstenaar is het slechts de aanleiding voor het maken van een schilderij. Ze creëert van tevoren een karakter dat ze wil schilderen. Een krantenfoto van een wenende vrouw of bijvoorbeeld foto’s van bekende personen worden door de kunstenaar onderzocht op hun beeldende betekenis en naar aanleiding hiervan legt ze nieuwe verbanden.

     

    Met deze foto’s ter inspiratie, vraagt ze modellen in haar studio om bepaalde houdingen aan te nemen. Op zoek naar het gewenste beeld, fotografeert Lampe modellen – vaak jongeren – in specifieke poses met bivakmuts, bijzondere kragen, mooie stoffen, gebreide manchetten of glanzende parelketting.  Aan hand van de in de studio gemaakte foto’s, maakt Lampe haar schilderijen.

     

    Katinka Lampe, 5065194 (2019), olieverf op doek

    Haar schilderijen lijken vluchtig geschilderd, met dunne verfstreken wordt een tijdelijk moment vastgelegd. De gladde en gecontroleerde manier van schilderen in combinatie met de opvallende attributen in het schilderij zorgt voor een vervreemding en bepaalde mate van abstractie.

     

    Tentoonstelling bij Galerie Les Filles Du Calvaire, Parijs 2019

    Persoonlijke referenties gaan tijdens het kijken naar het werk meteen aan de haal met het beeld. Na een eerste zoeken naar gelijkenis stuit je op de verschillende lagen. De tegenstelling van de abstracte achtergrond met de rest van het beeld, de opvallende toevoegingen tegenover de zachtheid van het gezicht verdelen de aandacht.

     

    Het maken van de polymeer ets voor de editie.

    Katinka Lampe heeft de afgelopen tijd gewerkt aan een fantastisch project voor We Like Art. Heel bijzonder om een werk in oplage kunnen brengen van Katinka Lampe, want ze maakte welgeteld maar één keer eerder een editie. En dat was bij haar boek Grace, deze editie is inmiddels uitverkocht.

     

    131920 A (2020), beschilderde polymeerets, 13,8 x 19,7 cm, papiermaat 33 x 22,5 cm, oplage 30

    Katinka koos voor de polymeer ets techniek omdat dit goed past bij de olieverftechniek van het schilderen. Het is een bewerkelijke methode om prints te maken, de etsplaten moeten steeds opnieuw worden geïnkt en vervolgens met alle aandacht worden afgeslagen. Het laat zowel mooie diepe zwarte partijen toe als zachte transparantie in de lichte stukken.

     

    131920 B (2020), beschilderde polymeerets, 13,8 x 19,7 cm, papiermaat 33 x 22,5 cm, oplage 30

    De 2 etsen zijn elk in een oplage van 30 gedrukt. Vervolgens zijn alle etsen met de hand beschilderd met ecoline. Het resultaat is een reeks van edities die licht van elkaar verschillen door de toevoegingen. De ecoline is krachtig van kleur en vloeit mooi op het dikke papier. Kijktip: zie hieronder de making of video!

    Het formaat van de werken is klein omdat Katinka een gecomprimeerd beeld wilde: een geconcentreerd en raak werkje was de inzet. De poses zijn klassiek en verwijzen zowel naar mode als oude portretkunst.

     

    131920 A (2020), detail

    De foto’s die ze gebruikte voor de etsen zijn al bewerkte beelden, met Photoshop zijn de kledingstukken verrijkt met elementen die ze op internet vond. Eigenlijk zijn het dus zowel digitaal als analoog bewerkte beelden. Net als bij haar schilderijen die op dezelfde manier gelaagd zijn. Het ‘afpellen van de realiteit’ noemt de kunstenaar het, net zolang tot er een vervreemdend nieuw beeld ontstaat. Perfectie en frictie gaan hand in hand. Dat laat ruimte om je eigen verhaal er in te leggen als kijker.

     

    131920 B (2020), beschilderde polymeerets, 13,8 x 19,7 cm, papiermaat 33 x 22,5 cm, oplage 30

    Lampe koos voor een bijzondere manier van inlijsten. Ze wilde dat alle nuances in de zwarte tonen goed tot zijn recht komen. De lijst en passe-partout hebben dezelfde grijze kleur, en vormen een mooi kader voor de subtiele werkjes.

    Informatie speciale edities 131920 A en 131920 B:

    Afmeting: beeld 13,8 x 19,7 cm, papiermaat 33 x 22,5 cm, lijst: 42 x 32 cm
    De edities zijn aan de achterzijde gesigneerd en genummerd
    Materiaal: polymeerets en ecoline op Hahnemuhle 330 gr
    Oplage: 30 + 1 AP
    Prijs: € 550,- per werk | € 710 met lijst (inclusief artglass)
    Verzending losse print: € 15,-
    Ingelijste werken: graag ophalen in Amsterdam of Rotterdam, eventueel verzenden met koerier

    BESTEL DE EDITIE(S) ONDERAAN DEZE PAGINA

    Tentoonstelling bij Galerie Les Filles Du Calvaire, Parijs 2019

     

    Tentoonstelling In Times of Bigotry, Ron Mandos Gallery, 2017

  32. SEMA BEKIROVIC en niet-menselijke kunstobjecten

    Leave a Comment

    Sema Bekirovic en haar vrienden hebben in de afgelopen jaren heel wat voorwerpen bij elkaar gejut. Een flink aantal van die items is gefotografeerd door Sander Tiedema. Deze door de natuur aangetaste voorwerpen spelen de hoofdrol in haar onlangs verschenen fotoboek ‘Reading By Osmosis’. Heel typerend voor het onthechte werk van Bekirovic.

    Als kunstenaar maakt ze vaak gebruik van anderen. Door bijvoorbeeld te filmen hoe dieren zich tegoed doen aan een nachtelijk maal bij een feestelijk gedekte picknick (The Others). Ze bood meerkoeten haar persoonlijke spullen aan, waarmee de koeten vervolgens hun nest bouwden. Een paar jaar geleden toonden we hier bij We Like Art een speciale fotomap van Museum De Hallen in Haarlem. In de map met foto-edities zat onder andere een werk van Bekirovic. Een nog niet volledig ontwikkelde foto – eenmaal uit de map en beschermende hoes veranderde het werk onherroepelijk.

     

    In NRC Handelsblad schreef Bianca Stigter:

    “Werk van Bekirovic is te zien in het net uitgekomen boek Reading by Osmosis. Nature Interprets Us. Daarin probeert Bekirovic echt de rollen om te draaien. Ze verzamelde kunstwerken die niet door mensen zijn gemaakt, maar door dieren, planten, rivieren, de zon of de zee.

    De eerste foto in het boek toont een stenen vaas die door eendenmossels is gekoloniseerd, hetgeen tot een schitterend decoratief patroon heeft geleid, te toevallig om bedacht te lijken. Een andere foto toont een kraaiennest gemaakt van klerenhangers, regen die van een rol wc-papier een sculptuur maakt.”

    We vroegen Sema Bekirovic naar het project Reading by Osmosis.

    Hoi Sema, je benoemt het project als niet-menselijke kunstproductie. Wat bedoel je daarmee?

    Osmose is een chemisch proces dat aan de basis ligt van al ons bekende levensvormen. Reading by Osmosis suggereert dat alle levensvormen de wereld op een of andere manier ‘lezen’ en hierop reageren.

    Reading by Osmosis is een verzameling kunstwerken gemaakt door niet menselijke kunstenaars. Het gebruikte materiaal komt wel uit het menselijke domein, het is de natuur die ons interpreteert. Voorbeelden zijn een kraaiennest gemaakt van kleerhangers en schoenen die “overgenomen” zijn door mos.

    Als je uitgaat van neuro-wetenschappelijke onderzoek naar de vrije wil, dan blijkt dat veel van ons gedrag, en ook de kunst die mensen maken, uit ons onderbewuste komt. De surrealisten kwamen, mede door inzichten uit de psychologie, tot een vergelijkbare conclusie. Waarom zouden we niet menselijke, onbewuste processen dan niet als kunst zien?

    Het project toont kunstwerken die niet door mensenhanden zijn gemaakt: een overwoekerd hek, een onderwatervideo, een gehavende discobal. Wie zijn in jouw ogen de makers?

    De werken zijn gemaakt door onder meer de wind, een kraai, oesters, een octopus, regen, een spin, de zon en zwaartekracht. Mijn eigen rol is die van curator.

    Het project en boek zijn het resultaat van een samenwerking, kun je daar iets over vertellen?

    Het project begon als een groepstentoonstelling met niet-menselijke kunstenaars die ik in 2019 samenstelde bij Zone2Source in het Amstelpark in Amsterdam. Ik werkte daar nauw samen met vormgever Jan-Pieter Karper en fotograaf Sander Tiedema.

    Portret Sema Bekirovic door Kerem Ozan Bayraktar

    Hoe ben je aan alle objecten gekomen? Waar zijn ze verzameld?

    De meeste objecten vond ik zelf, tijdens mijn omzwervingen in en rondom verschillende steden. Andere objecten kreeg ik van vrienden. Een aantal objecten zijn geleend, onder meer van museumcollecties.

    Kun je specifiek iets vertellen over de werken die we hier tonen? De bemoste schoenen, de voetbal, het Mariabeeldje en het verfblik?

    De schoenen zijn gevonden door Lotte Geeven, een goede vriendin en collega-kunstenaar met een haarscherp oog. De schoenen hingen hoog in een boom in een park in Haarlem, uiteindelijk heeft een vriendelijke glazenwasser ze er uitgehaald.

    De voetbal vond ik toevallig ook samen met Lotte, in een tamelijk onguur steegje in London.

    Het bemodderde Mariabeeldje nam cameraman Eric Feijten mee de Filipijnen. Na de de verwoestende typhoon Hayan in november 2013. Hij mocht het met toestemming van de priester van de kathedraal in Tacloban meenemen. Het verfblik tenslotte vond ik op een verlaten ex-DDR fabrieksterrein in de buurt van Berlijn.

    Je speelt ook in het certificaat bij de foto’s een spel met het auteurschap, kun je daar wat over vertellen?

    De foto’s zijn reproducties. Om duidelijk te maken dat het om de kunstwerken van niet-mensen gaat, is het certificaat ondertekend met de afdruk van een boomblad.

    Spread uit Reading by Osmosis, Nature Interprets Us, Sema Bekirovic

    Inmiddels is het prachtige boek Reading By Osmosis verschenen. Is dit project typerend voor jouw kunstenaarschap?

    Ik heb in het verleden verschillende keren samengewerkt met dieren en natuurkrachten. Voor Reading by Osmosis ben ik nog iets verder gegaan en heb ik mijzelf geheel uit het werk geschreven. Ik neem de positie in van curator.

    Het kunstenaarshonorarium staat tegenwoordig hoog op de agenda in de kunstwereld. Je hebt een tentoonstelling en een boek gemaakt met niet-menselijke kunstenaars, heb jij deze kunstenaars ook een honorarium betaald?

    Gegeven de aard van de kunstenaars was het vrij lastig om individuele honoraria te verstrekken. Uiteindelijk heb ik besloten om ‘de natuur’ in zijn algemeenheid uit te betalen door bomen te planten. Er zijn ondertussen 50 bomen geplant voor het project, en ook een percentage van de verkoop van de foto’s zal in bomen worden omgezet.

    Wat zijn je plannen voor de nabije toekomst?

    Bij Garage Rotterdam ben ik een kunstwerk aan het maken voor vogels, en voor de tentoonstelling “In To Nature” wil ik een gigantische toverbal in een Drents natuurgebied plaatsen.

     

    Sema Bekirovic (1977) werd geboren in Amsterdam en volgde van 1998 tot en met 2002 een opleiding aan de Gerrit Rietveld Academie. In 2005 en 2006 was ze verbonden aan de Rijksakademie. Haar werk is onder meer tentoongesteld bij De Appel (Amsterdam), Stedelijk Museum (Amsterdam), Hayward Gallery Project Space (London), Dutch Culture Institute (Shanghai) en op Times Square (NYC).

     

    Portret van Sema Bekirovic in KunstUur

  33. WE LIKE ART @ ART ROTTERDAM 2020

    Leave a Comment

    Art Rotterdam 2019, Foto: Almicheal Fraay

    Tijdens Art Rotterdam tonen We Like Art en het Belgische artlead.net in een gezamelijke stand artist editions van een vijftigtal kunstenaars.

    Scarlett Hooft Graafland, Three Trucks (2019)

    Van Scarlett Hooft Graafland tonen we een wand met werken uit diverse series.

    Op Art Rotterdam zie je verder edities van onder meer: Maen Florin, Amie Dicke, Willem de Haan, Jennifer Tee, Erik Mattijssen, Wieteke Heldens, Harry Markusse, Annegret Kellner, Juul Kraijer, Sema Bekirovic, Willem van den Hoed, Rosemin Hendriks, Gijs Assmann, Martine Stig, Hadassah Emmerich, Lieven Hendriks, Misha de Ridder, Isabelle Wenzel, Dagmar van Weeghel, Nik Christensen, Hellen van Meene, Katrin Korfmann, Theo Jansen, Scarlett Hooft Graafland, Jan van der Ploeg, Zaida Oenema en Berndnaut Smilde.

    En – gecureerd door De Kunstmeisjes – een speciale editie van Helen Verhoeven.

    ART ROTTERDAM
    Van Nellefabriek
    Van Nelleweg 1
    3044 BC Rotterdam

    Openingstijden en bereikbaarheid

    Scroll naar beneden voor de kunstwerken.

  34. HELEN VERHOEVEN | interview en een nieuwe speciale editie

    Leave a Comment

    Oh God, Helen Verhoeven, Bonnefantemuseum 2018, foto: Peter Cox

    Helen Verhoeven won afgelopen jaar de ABN AMRO kunstprijs en toonde haar werk onder meer in de Hermitage in Amsterdam, De jurytekst is raak:

    “Verhoeven flirt met kunsthistorische tradities en botsende stijlen, schildert virtuoos – soms bewust grof en onbeholpen, soms uiterst precies – en beweegt zich vrijelijk heen en weer tussen perspectief, close-up en fragmentatie, zonder het geheel uit het oog te verliezen. (..)”

    De Kunstmeisjes zelf schreven in 2018 naar aanleiding van de tentoonstelling Oh God van Helen Verhoeven in het Bonnefanten Museum:

    “Haar ietwat ‘awkward’ figuren wachten ons in hun blootje op. We zien verhalen en onderwerpen uit de Bijbel, die eigenlijk van alle tijden zijn: overspel, ongewenste zwangerschap en prostitutie. Het werk van Verhoeven geeft hier een hedendaags twist aan en toont dat het soap-gehalte van het leven zich niet beperkt tot bijbelverhalen en middeleeuwse drama’s.”

    De Overspelige Vrouw (The Adulterous Woman) 2017, acrylic on linen, 380 x 280 cm

    Wij vroegen Helen naar haar werk, atelierleven en de nieuwe editie.

    Hoe vond je destijds als jonge kunstenaar je eigen geluid?

    Ik zou eigenlijk helemaal niet zeggen dat ik als jonge kunstenaar mijn eigen ‘geluid’ – stem of stijl – heb gevonden. Als puber en daarna als kunstacademie student probeerde ik van alles: ik wou techniek leren, alles kunnen en mogen en vooral mezelf uitdrukken… maar het was veel te vroeg om mijn beeldtaal vast te leggen. Het was vooral belangrijk voor me om veel te experimenteren, te doen waar ik zin in had.

    Pas na veel maken en veel tijd is daar een persoonlijke taal uit ontwikkeld; een taal die hopelijk trouwens mag blijven veranderen en verbazen. Op het moment dat ik mijn eigen ‘geluid’ echt kan benoemen, is het al te saai om het nog eens zo te laten klinken. Je ontdekt je stijl eigenlijk per ongeluk; of beter gezegd: je herkent het pas naderhand, op hetzelfde moment dat je aan iets nieuws toe bent.

    Still uit het portret van Helen Verhoeven in de reeks Hollandse Meesters

    Je woont en werkt sinds 2009 in Berlijn, heeft de stad invloed op je werk?

    Ja, in de zin dat het een plek is waar ik me goed kan concentreren; waar ik een hele fijne werkplek heb opgezet. Maar het is moeilijk om te zeggen wat er anders zou zijn als ik ergens anders was geweest. Het werk is groter geworden omdat ik de plaats ervoor had… dat wel.

    En het werk was wat grauwer, en tijdje, maar ik weet niet of dat door het weer, de omgeving van mijn atelier, de Duitse geschiedenis of mijn eigen omstandigheden kwam. Wel moet ik toegeven dat ik in 2013 een jaar in LA heb gewerkt en dat het licht en de kleur toen meteen heel nadrukkelijk terug in mijn werk kwamen.

    Helen Verhoeven, studio, Berlijn, 2017. Foto: Def Image

    Kun je voor ons je atelier omschrijven?

    Het ateliergebouw is in het voormalige geheime gebied van de Stasi, in Oost-Berlijn. Mijn atelier kijkt uit op de Stasi gevangenis waar nu tientallen bussen met pubers dagelijks uitstappen om rondleidingen te krijgen in wat nu dus een museum is geworden.

    In het ateliergebouw zijn ongeveer 15 ateliers en werkplaatsen waaronder hout, metal, en drukwerkplaatsen. Dit maakt het mogelijk voor mij om vrijwel alles terplekke te kunnen maken en omdat ik het schilderen altijd alleen doe, is het leuk om zo nu en dan met andere mensen in het gebouw samen te kunnen werken.

    Mijn eigen atelier is een lange rechthoek. Je komt ongeveer in het midden binnen en als je naar links kijkt zie je het schilder gebied. Hier maak ik alle grote schilderijen. Er liggen schetsen en collages op het raamkozijn en stapels boeken en dozen met knipsels op de planken onder de ramen.

    Still uit het portret van Helen Verhoeven in de reeks Hollandse Meesters

    Ik heb meerdere tafels. Eén om aan te tekenen of te computeren; nog een paar die ik kan opvouwen, en één grote tafel met wielen waarop veel vieze paletten, potjes, tubes verf en ranzige zowel als nieuwe kwasten door elkaar heen liggen.

    Rechts van de ingang heb ik een soort van hok gebouwd waar alle ramen en doeken, oude, nieuwe, en mislukte schilderijen staan. Daarachter is het gebied voor drie dimensionaal werk: hier staat de oven voor keramiek werk, waarnaast de tegels voor mozaïek liggen. Hier staan ook kasten met stukken tapijt, oude lappen, kippengaas, piepschuim, kapotte lampen, stukken hout, etc. Ik heb het atelier zo opgedeeld dat ik tussen verschillende projecten heen en weer kan springen.

    ‘First Round’ (2019)

    Werk je graag met muziek of in stilte?

    Ik luister graag naar muziek, maar luister ook vaak naar het nieuws (Amerikaans National Public Radio), audioboeken en lezingen, en vooral naar podcasts. Daarnaast hou ik ook wel van stilte hoor. Soms is het stil omdat ik ben vergeten wat aan te zetten, maar soms omdat ik opeens helemaal knettergek van geluid word en me even echt wil concentreren.

    Toch moet ik zeggen dat een zekere afleiding van een gedeelte van mijn hersenen wel goed is voor het schilderen; het is alsof ik betere beslissingen maak als ik niet bewust bezig ben. Wanneer ik naar een podcast luister kunnen mijn handen en ogen zonder de inmenging van twijfel of slechte ideeën werken. De intelligentie van het onbewuste kan dan als het ware de zaak overnemen.

    Overzicht Helen Verhoeven, ABN-AMRO Kunstprijs 2019, foto Gert Jan van Rooij

    Hoe ziet je gemiddelde werkweek eruit?

    Sinds ik kinderen heb werk ik meestal niet meer in het weekend. Voor dat er kinderen waren werkte ik eigenlijk altijd 7 dagen per week, van ‘s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Er zijn nu veel minder atelieruren in de week, maar de afstand van het werk geeft eigenlijk wel perspectief, en de tijd met familie geeft natuurlijk ook plezier, inspiratie en nog veel meer.

    Ik vind het zoeken naar balans tussen werk en moederschap soms moeilijk (je wil geen van twee te kort doen), maar met discipline en vooral de noodzakelijke hulp en steun van familie en/of kinderopvang blijkt het gelukkig wel mogelijk. Mijn werkdagen zijn nu min-of-meer ‘nine to five’, nou ja, misschien eerder 10 tot 4. Als ik een drukkende deadline heb worden die dagen weer wat langer en slaap ik zo nu en dan in het atelier.

    De Bewening van Christus (Lamentation of Christ), 2017, acrylic on linen, 280 x 200 cm

    Kun je ons iets vertellen over hoe je in het algemeen begint aan een nieuwe reeks werken?

    Dat verschilt: Soms heb ik al een tijd ideeën verzameld… dat kunnen beelden zijn die ’s avonds in bed in mij opkomen, die ik op straat zie, of die zijn gebaseerd op verhalen die ik heb gehoord of gelezen. Dan maak ik hier schetsen van, leg die op een rij en beslis dan wat ik verder wil uitwerken.

    Daarvoor verzamel ik dan referentiemateriaal en op basis daarvan maak ik meer uitgewerkte schetsen, collages of maquettes. Ik werk vervolgens rechtstreeks van die studies of belicht ze en/of ontwikkel ze verder in de computer.

    Tentoonstellingsoverzicht Galerie Judin, 2018

    Maar soms begin ik ook met niks; althans, ik heb dan nog geen plannen en begin met boeken in de bibliotheek, een museumverzameling of mijn eigen beeldarchieven. Of ik ga gewoon vrij associërend met google image search kijken wat ik tegen kom. Het zijn hier vaak de ‘misverstanden’ die tot ideeën leiden voor schilderijen.

    Dat wil zeggen: de dingen die ik eerst denk te zien met al die kleine icoontjes zijn vaak de dingen die ik wil gebruiken; niet de beelden die het daadzakelijk zijn als je ze vergroot. Ik ben geïnteresseerd in die misverstanden omdat je hiermee de logica van je onbewust zijn eigenlijk tegenkomt. Bij het invullen van de incomplete informatie krijg je je eigen ongecensureerde gedachtes te zien.

    Speciale editie Helen Verhoeven, Untitled (Last Libby) 2020

    Je schilderijen zijn heel intens en voelen soms als een droom van waaruit het lastig wakker worden is. Ook ervaren we een zekere melancholieke ondertoon bij je werk. Terwijl uit de nieuwe editie juist een opgewekte lichtheid spreekt, een zomers tafereel van een vrouw met zelfbewuste tred. Kun je iets vertellen over de speciale editie en het kleurgebruik?

    Thema’s, kleuren en compositionele oplossingen herhalen zich in mijn werk – ook als ik dat probeer te vermijden. Ik probeer eigenlijk meestal om juist een stap in een andere richting te nemen, maar je neemt jezelf toch ook weer mee. Zo zie ik dat bepaalde tendensen terugkomen, terwijl andere aspecten van het werk ontwikkelen en veranderen.

    In het geval van deze editie ligt het beeld eigenlijk in verlenging van mijn Libby Libby Libby series, maar het kleurgebruik komt eerder van de Oh God en Schamerkat schilderijen… maar ze zijn hier wat zachter, minder fel. Ik geloof dat ik het contrast wat wou tegenhouden, niet zozeer bewust, niet met één of andere bedoeling, maar gewoon omdat dit voor mijn gevoel klopte.

    Libby Libby Libby, Stigter van Doesburg, Amsterdam, 2016

    Misschien hebben deze kleuren ‘opgewekte lichtheid’ (dat had ik zelf niet helemaal gezien) maar het heeft volgens mij desondanks een melancholieke ondertoon. Ook heeft het voor mij iets droomachtigs trouwens: dat hondje onder haar rok is ook kat en/of duivel, en dat vliegende ding naast haar hoofd is een vreemde vogel en/of een baby met een sjaal in een gedachtewolkje, of iets heel anders…

    En ja, misschien heeft ze een zelfbewust tred, maar misschien staat ze juist stijf stil; kan ook. Ik was vooral verbaasd over haar uitdrukking en was tevreden met haar uitgesmeerde lippen. Hoe dat eruit kwam voelde als een cadeautje van het drukproces, waarin je niet altijd alle controle hebt.

    Helen Verhoeven, speciale editie

    Helen Verhoeven, speciale editie

    Je maakte een linoleumdruk. Kun je hier iets over vertellen over hoe je deze techniek ervaart en gebruikt?

    Ik vind drukwerk heel mooi maar heb lang gezocht naar een techniek waarmee ik mijn schildertaal goed kan vertalen. Dat vond ik moeilijk als je maar met één kleur drukt; vooral bij linoleum blijft het dan nogal ‘lineair’… Maar met meerdere kleuren wordt deze techniek opeens veel schilderachtiger: je speelt dan meer met vlakken en hoe kleuren over elkaar heen liggen of tegen elkaar aan botsen.

    Dat vind ik spannend. Daarnaast heb je dus dat element van verassing plus het feit dat je niet achteruit kan werken. Dat is heel anders dan schilderen, waarbij je altijd alles kan blijven aanpassen, altijd kan aanzetten of terugdraaien, kan reageren op wat je ziet. Met drukken kan dat veel minder. Het is in die zin meer een momentopname en dat zorgt voor een zekere transparantie: eerlijkheid.

    Foto: Liesbeth Honders

    Wat zijn je plannen voor de nabije toekomst?

    Ik heb voor het eerst in jaren een beetje tijd genomen om dingen puur voor de lol te doen, zonder deadline of bestemming. Ook al zijn er alweer projecten in de planning waar ik me op verheug, hoop ik aan deze ruimte vast te houden om voor mijn plezier wat dingen te doen die niet per se moeten lukken. Ik heb behoefte aan het nieuwe, aan iets onbekends… dus daar kan ik nog niet zoveel over zeggen.

    Heb je zelf thuis werk van collega kunstenaars?

    In de afgelopen jaren ben ik werk gaan ruilen met vrienden. Ik heb iets van vijf ‘Art Swaps’ georganiseerd, waarvoor verschillende vriendenkringen edities maken die ze dan met elkaar uitwisselden. Ik was hierop gekomen omdat ik het zo jammer vond dat ik helemaal niks van mijn vrienden had. Met zo’n Art Swap heb je dan met één feestje 10 á 15 nieuwe kunstwerkjes.

    Ik heb zo inmiddels best veel werk verzameld en ik vind het heel fijn om ermee te leven. Ik moet zeggen dat tijd ook een hele andere maatlat voor werk is. In het museum kijk je vaak enkele minuten naar een werk maar thuis kijk je er vele uren naar. Dan zie je welk werk je na een paar jaar nog steeds intrigeert. En je ziet ook hoe je zelf veranderd: je neemt je eigen ontwikkelingen waar in de verschuivingen van wat je waardeert.

    In de reeks Hollandse Meesters is een bijzonder en intiem atelierportret gemaakt van Helen Verhoeven door Astrid Bussink.

     

    Speciale editie: Untitled (Last Libby) 2020, linoleumdruk, 5 kleurgangen, beeldformaat 30.1 x 21 cm, papierformaat 47.6 x 35.2 cm, oplage 35

     

    Helen Verhoeven (1974, Leiden), volgde haar opleiding in Amerika en in Nederland. Ze studeerde aan het San Francisco Art Insititute (1992-1996), de New York Academy of Art (1998-2001) en de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam (2005-2006). Werk van Verhoeven was onder meer te zien bij Stigter van Doesburg (Amsterdam)  en in het Bonnefantenmuseum (Maastricht). In 2008 won ze de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst, in 2010 de Wolvecampprijs. Verhoevens werk bevindt zich in belangrijke collecties, waaronder die van het Stedelijk Museum Amsterdam, het Centraal Museum Utrecht en The Museum of Contemporary Art in Miami. Verhoeven won in 2019 de ABN AMRO kunstprijs.

  35. 21 Colored Press Releases van Wieteke Heldens

    Leave a Comment

    Wieteke Heldens, The Legend of 2387gram, 2015, mixed media on canvas, 55 x 90cm

    Het schilderij The Legend 8 (Den Haag) dat de afgelopen maanden in Arnhem bij Pick Me @ De Groen hing, is ontstaan in een serie waaraan ze al langer aan werkt. Het categoriseren van al het schilder- en tekenmateriaal in haar atelier staat hierin centraal. Tijdens onze presentatie op Art Rotterdam in 2017 lieten we van Wieteke Heldens een bijzondere editie zien die verwant is met dit vertrekpunt: The Found Legend.

    The Found Legend (2016)

    Ze vertelde over deze editie:

    “Tijdens een recente werkperiode in Turijn ben ik begonnen met het verzamelen van de papiertjes in art supply winkels waar de klanten de kleuren op uit proberen. Ik heb dit doorgezet in Nederland en nu in New York. Ik ben erdoor gefascineerd omdat het is echt is, het is niet bedacht. Men probeert alleen de kleur of het materiaal uit.

    Lees meer over de serie Legends en de editie in deze blogpost: link.

    Wieteke Heldens, CPR, Ann Veronica Janssens

    We zijn heel blij dat we een nieuwe reeks werken van Heldens kunnen brengen hier op We Like Art: 21 verschillende ingekleurde persberichten, alle uniek. De werken knallen van de muur. De serie is een ongoing project. In New York neemt Wieteke Heldens altijd het persbericht mee dat bij de galerietentoonstelling ligt die ze bezoekt. Ze gaat in haar atelier aan de slag met de press-releases. Is het een bepaalde drang tot categoriseren of wil ze misschien deze ‘gewoonte’ van galeries om persberichten als handout aan te bieden een beetje opschudden? We vroegen het haar.

    Kun je wat meer vertellen over deze reeks gekleurde tekeningen?

    Ik kleur de persberichten in van iedere tentoonstelling die ik bezoek. Ik lees de tekst eigenlijk nooit maar neem wel altijd het persbericht mee die standaard bij iedere tentoonstelling ligt. Vaak op erg mooi papier, soms zelfs met een kleurenfoto. Mijn tas zit altijd vol met opgevouwen papieren persberichten die ik vervolgens inkleur met van die potloden met meerdere kleuren in de punt, ook te koop in iedere museumwinkel.

    Wieteke Heldens, CPR, Alice Neel

    Schudt je hiermee de kunstwereld ook beetje op? Altijd diezelfde stapel persberichten bij de deur, want worden ze überhaupt wel gelezen?

    Het is geen kritiek op de tentoonstelling of de kunstwereld of iets dergelijks. Het gaat echt om het opvullen van de tentoonstellingstekst met alle kleuren. Het is een herinnering aan alles wat ik gezien heb. De handeling van het inkleuren met deze multi-color potloden geeft voldoening, ik raak ieder stukje papier aan en heb geen invloed op de kleur die het potlood afgeeft. Alle lijnen en alle kleuren staan op het persbericht.

    Zoals ik al zei, het is geen kritiek, het is een observatie van de standaardisatie en van de tentoonstelling die weer verdwijnt. En dan komt er weer een nieuwe, met weer een nieuwe stapel persberichten, die ik weer niet lees maar wel meeneem en inkleur.

    Wieteke Heldens, CPR, Michael Raedecker

    Zo’n persbericht in elke galerie is bijna een ouderwets gegeven aan het worden. Ook wel mooi eigenlijk zo’n vast onderdeel van een galerie tentoonstelling.

    Ja precies, ik hou van die standaard dingen, maar voornamelijk van het gebruikte papier. Ik ben opgegroeid in een fabriek, mijn ouders hadden een ijsfabriek waar ik altijd op het verpakkingsmateriaal tekende en schilderde, nog steeds kan ik niet op nieuw wit tekenpapier werken, het materiaal moet toch soort van een gebruiksfunctie hebben anders dan tekenen en schilderen. En niet alleen de drager, ook tekende ik als kind altijd met de ballpoints of stiften die in de fabriek aanwezig waren.

    Ieder museum verkoopt zijn eigen multi-color potlood, de kleuren verschillen wel, het MOMA heeft een ander potlood dan het Guggenheim. Het is vergelijkbaar met de stiften uit de fabriek.  

    Tentoonstellingsoverzicht Wieteke Heldens

    Dus de keuze van de kleuren, meer ‘blauwen’ of meer ‘roden’ wordt praktisch bepaald door dat multi-color potlood?

    Ja, dat is puur het potlood, de potloden hebben vier of vijf kleuren in zich dus ik teken met alle kleuren tegelijk. Het gaat echt puur om het idee om alle kleuren tegelijkertijd te gebruiken. Om weer terug bij Mondriaan te komen: hij zei dat het eerste doel in een schilderij een gehele universele uitdrukking moet zijn en ten tweede een concrete universele uitdrukking moet zijn.

    Met het gebruik van 4 of vijf kleuren te gelijk probeer ik aan deze voorwaarden te voldoen. Op zijn Mondriaans refereer ik in niets aan vorm of aan de natuur wat een valse werkelijkheid zou representeren. Alhoewel ik wel groen kan gebruiken, maar er zijn veel theorie over wat nu de primaire kleuren zijn, in sommige culturen is het rood, wit en zwart, Mondriaan gebruikte het rood, geel en blauw, ikzelf gebruik vaak echt alle kleuren die ik op een moment heb. 

    And Still No More Color (2018), marker op canvas

    Zijn de ‘Colored Press Releases’ gerelateerd aan schilderijen zoals ‘Until the point in gone’ en ’No more color’? 

    In No More Color, probeer ik een pak stilten leeg te maken, ik probeer de kleur op te maken maar daardoor ontstaan de meest kleurrijke doeken, ook in Until the point is gone teken ik totdat de stift leeg lijkt, maar na wat tijd kom de inkt weer terug, maar de punt van de stift slijt wel, ook in dit werk is de meditatieve handeling erg belangrijk waardoor het punt uiteindelijk ook figuurlijk weggaat. Eigenlijk is deze meditatieve handeling de enige overeenkomst met de ingekleurde persberichten. 

    International Studio & Curatorial Program, New York

    Hoe ben je in New York terecht gekomen?

    Tien jaar geleden ben ik verliefd geworden op een native New Yorker, als kind was al verliefd op de stad, dat kwam voornamelijk doordat veel van mijn favoriete kunstenaars in New York woonden, zoals Mondriaan.

    Wieteke Heldens, The Legend 8 (Den Haag), rechts op de muur, foto: Natascha Libbert

    Hoe zien je dagen er momenteel uit?

    Ik begin mijn dag met een subway-reisje van Queens naar Brooklyn. Ik woon in Astoria, Queens en mijn atelier is in East Williamsburg in Brooklyn. Dat geeft me tijd om het nieuws door te nemen en wat te lezen, op het moment voornamelijk over Pythagoras. Dan werk ik in mijn atelier mijn ideeën uit. Ik geef ook les in kleur op Montclair State University, lekker veel Josef Albers bijvoorbeeld, maar ik probeer het ook wel heel erg eigentijds te houden met wat er nu allemaal in de (kunst) wereld gaande is.

    Studio Wieteke Heldens, ISCP NY

    Sinds 1 januari heb je een studio bij ISCP, wat zijn jouw plannen voor je periode daar?

    ISCP staat voor International Studio & Curatorial Program. Het is een Artist in Residence programma waar ik een atelier heb in het ground floor program, dat is voor de kunstenaars die in New York wonen. Ik probeer nooit te ver vooruit te plannen want dan komt er nooit wat van, ik leef met de dag maar het is wel de bedoeling dat ik hier twee jaar zit.

    Ik ben nu bezig met betekenis te geven aan alledaagse dingen en de esthetische waarde daarvan in te zien die het leven mooier maken. Ik hou van het pythagorisme waarin vele regels nageleefd worden. Ik doe dat ook in mijn eigen werk. All Things Are Number zei Pythagoras al. In mijn werk hebben alle getallen betekenis, de afmetingen maar ook de hoeveelheid materiaal waarmee ik werk. Ik ben bezig met instruction based werk, met kleur, met getallen, met het grote geheel voortkomend uit het kleine zeg maar. 

    Wieteke Heldens, CPR, The Young and Evil

    Informatie Colored Press Releases

    Alle bewerkte persberichten zijn uniek

    Afmeting: 28 x 22 cm, prijs: € 350, ingelijst € 450.

    Bekijk alle de hele serie Colored Press Releases hier: link

     

    Wieteke Heldens, CPR, Jasper Johns

     

    Wieteke Heldens (1982, Ottersum) studeerde in 2007 af aan de Koninklijke Academie van Beeldende kunsten in Den Haag. Ze exposeerde onder andere in het Haags Gemeentemuseum, en internationaal in Zwitserland, België, Duitsland, Italië, Denemarken, Spanje, Zuid-Korea en de Verenigde Staten en werkte in Chongqing, China, en bij Borzo Gallery in Amsterdam.

    In 2013 won ze de Koninklijke Prijs voor vrije Schilderkunst. Ze wordt ondersteund door het Mondriaan Fonds met een subsidie Bewezen Talent.

    Wieteke woont en werkt op dit moment in New York waar ze als Artist in Residence een atelier heeft bij ISCP (International Studio & Curatorial Program). Ze geeft ook les in kleur aan de Montclair State University.

     

     

  36. AMIE DICKE – interview en nieuwe editie

    Leave a Comment

    Amie Dicke, portret: Anne Lakeman

    Onlangs opende de solotentoonstelling ONE-LINER bij de bijzondere galerie EENWERK in Amsterdam. Een prachtige afgewogen presentatie met nieuw werk van Amie Dicke. De bijzondere architectuur en de precieze uitgekaderde werken versterken elkaar. Speciaal voor deze tentoonstelling maakte Dicke twee nieuwe grote werken op aluminium. Deze fotowerken lijken losjes te zijn uitgesneden met 1 lange lijn. We raden je absoluut een bezoek aan! De tentoonstelling is t/m 11 januari 2020 te zien.

     

    Amie Dicke bij EENWERK

    We bezochten Amie in haar atelier in Amsterdam, een mooie verscholen plek in een oud pand met hoge plafonds. Via een deur in haar studio sta je ineens bij het altaar van een enorme kerk, een wonderlijke sensatie.

    De wanden, tafels en vloer liggen vol knipsels en aanzetten tot nieuwe werken. Visuele raadsels en close ups van modellen die een bijzondere gevoeligheid voor beeld verraden. Tijdschriftfoto’s verhuld met make-up, doorboord met spijkers, deels weggeschuurd, fijntjes opengesneden … een laboratorium van analoge en lucide beeldbewerking.

     

    Atelier Amie Dicke

    Hoe vond je destijds als jonge kunstenaar je eigen geluid?

    Ik vond onlangs een briefje terug, geschreven op de basisschool groep 8. We kregen de vraag waar we onszelf zien over 10 jaar en wat we willen worden. Ik schrijf dat ik fotoregisseuse wil worden. Een zelf bedacht beroep, maar ik geloof dat ik het geworden ben. Ergens was ik altijd al gegrepen door beeld en het kijken van kleins af aan.

    Op mijn 17e ging ik naar de kunst academie en daar word je meer geleerd over kunst en kunstgeschiedenis en verschillende technieken et cetera. Toen ik begon aan het eindexamen voelde ik heel sterk de vraag: Waar sta ik? Met alles wat me is voorgegaan, wat heb ik toe te voegen?

     

    Amie Dicke, How sweet is the space between my legs (2000), suiker en marsepein

    Eigenlijk heb ik die vraag vrij letterlijk vormgegeven door mijzelf een houding te geven of beter gezegd een positie te creëren. Ik heb voor mijn afstudeerwerk twee beelden gemaakt van de ruimte tussen mijn benen (van voeten tot kruis). Deze beelden waren van marsepein en suiker. Eentje breed staand, de ander met de voeten dichtbij elkaar en een smallere tussenruimte.

    Deze beelden bestaan niet meer. Verzakt en gesmolten. Maar in die werken zat al veel wat me nog altijd bezighoudt. Namelijk aanwezig en afwezigheid, tussenruimtes, contouren, lichaam en houdingen en fragiliteit.

     

     

    De tijd na je studie in New York is ook heel belangrijk voor je geweest begrepen we?

    In 2001 een jaar na mijn afstuderen ben ik naar NY verhuist en heb ik daar gewoond. In die periode ben ik begonnen met de snijwerken uit modetijdschriften. Deze werken kregen vanaf 2003 veel aandacht en toen nam mijn carrière een vlucht.

    Ik heb veel van NY geleerd en het heeft mij veel laten zien en inzien op het gebied van verlangens, ambities, wensen, verleiding, eenzaamheid en leegte. Allemaal verwerkt in de snijwerken van toen – en sinds een jaar of twee maak ik af en toe weer een snijwerk. Ik kreeg er ineens weer behoefte aan ze te maken. Er zit een vloeibaarheid in die ik mistte.

     

     

    Kun je voor ons je atelier omschrijven?

    Ik zit in een voormalige sacristie van een kerk in Amsterdam. Ik kan vanuit het atelier zo het altaar oplopen. Maar meestal is de kerk in gebruik voor optredens of bruiloften en partijen.

    Mijn ruimte is hoog en lange muren die bedekt zijn met beelden. Printjes, test-werk, werk, objecten, sculpturen etcetera. Ook de vloer ligt vaak bezaait met tijdschriften, uitgescheurde pagina’s en knipsels. Soms moet ik op mijn tenen tussen de beelden door lopen om er niet op te staan.

     

    Amie Dicke bij het altaar pal naast haar studio

    Werk je graag met muziek of in stilte?

    Stilte klinkt streng. Zo ervaar ik het niet en vroeger had ik vaker muziek aan. Maar tegenwoordig merk ik dat het me afleid van wat het beeld zegt. Muziek heeft een andere frequentie. Dus het liefst stem ik af op die van het beeld waar ik naar kijk.

    Hoe ziet je gemiddelde werkweek er uit?

     Maandag en dinsdag zijn vol – gevuld van ochtend tot avond – lange dagen voor in en om het atelier. Woensdag is altijd een korte dag en haal ik mijn dochter van school. Donderdag en vrijdag zijn gewone werkdagen. Verder werk ik ook vaak in de weekenden.

     

    Amie Dicke, studioshot

    Eigenlijk elke dag moet ik ermee bezig zijn. Beeld kijken, zoeken, vinden, opmerken, en uitproberen. Of het nu op Instagram is of in een antiquariaat of op straat. Kijken en verbanden leggen en dus ook elke dag oefenen/spelen/kijken (het is net als een instrument).

     

    Amie Dicke bij EENWERK 2019

    Kun je ons iets vertellen over hoe je in het algemeen begint aan een nieuwe reeks werken?

    Meestal is het er al voordat ik het begin. Ik verzamel dan bijvoorbeeld veel beelden waar ik een detail van wil fotograferen, of ik denk iets te zien wat ik wil pakken, en langzaam bouwt zich dan een stapel op van boeken, kranten en uitgeprinte screenshots.

    Wanneer ik dan afspreek met de fotograaf – of wanneer ik sommige delen laat scannen en weer uitprint – zie je ineens verbanden en associaties of noem het thema’s die er eigenlijk al heel duidelijk in liggen. Dit gaat nooit met opzet, het is vanzelfsprekend. Het meeste werk zit ‘m vooral in de selectie daarna. Het editen en kiezen van wat elkaar versterkt of welk ritme of welke vorm er zich aandient.

     

    Amie Dicke, Atelier Wall

    Je werk is heel uiteenlopend, als terugkerende methode gebruik je allerlei manieren om foto’s te bewerken, aan te passen en soms haast aan te vallen. Vaak is je bronmateriaal fotografie in modeglossy’s. Wanneer leent een beeld in die magazines zich voor een ‘ingreep’?

    Dat zit ‘m in de houding, of iets wat buiten het bedoelde ligt, een plooi, een lichtval op een schouder, een tussenruimte, een blos of hoe het haar valt. Eigenlijk spreekt het beeld het uit. Soms duurt het even voordat ik weet welke wijze het best is. Soms scan ik een beeld en ligt het een jaar of twee te wachten voordat ik ermee aan de slag ga. Veel wordt ook afgekeurd. Heel veel.

     

    Amie Dicke bij EENWERK, 2019

    Je gebruikt in je werk ook vaak uitsneden uit magazines waarin kanteling, beeldrijm en uitvergrote rasters een rol spelen.

    Dit zijn details genomen (gefotografeerd of gescand) uit bestaande beelden. Vaak zie je dus een print-raster van het drukwerk van het tijdschrift of het boek. Soms ook het raster van het beeldscherm waar ik ook wel eens van fotografeer. Eigenlijk zijn deze details uitsneden. De camera is vlijmscherp. Alles wat eromheen zat is weg. Dit klinkt logisch, toch is de camera een enorm vreemd gegeven en de foto een bevroren vervreemd moment.

     

    Atelier Amie Dicke

    Deze details print ik uit hang ik op. Soms bedekken ze de hele muur van mijn atelier. En dan begint het kijken, staren en selecteren. Welke spreken voor zich, welke zijn niet sterk genoeg. En zo begint een serie. Een rij, een zin van beeld. De kanteling pas ik vaak toe omdat het ons even anders laat kijken naar iets wat je al kent. Je ziet vaak beter de vorm. Zodoende kan iets gewoons ineens bijzonder worden en laat het zich van een andere kant zien.

     

    Amie Dicke, Pelican (2019) bij EENWERK

    Je manier van kijken en beelden maken is heel associatief, dat is mooi te zien op je Instagram, hoe ervaar je dit zelf?

    Ik kan niet anders, dit gaat zelfs met mijn ogen dicht.

    Wanneer is een werk voor jou af?

    Wanneer het beeld na de bewerking het overneemt. Wanneer het ineens op zijn plaats valt. Dus dat je iets doet met een beeld, iets weghaalt of toevoegt door weg te halen en dat het dan ineens iets anders vertelt.

     

     

    Je hebt binnenkort een solotentoonstelling in Los Angeles, wat ga je daar laten zien?

    Mijn series ontstaan langzaam en door de tentoonstellingen en jaren heen breiden ze zich uit en begin ik ook lijnen te zien. In LA laat ik meer van de HANDLE serie zien: Foto’s van hoe ik mijn hand voor een afbeelding hou of hoe ik een beeld vast hou.

    Ook komt er vervolg van de detailbeelden. Drie om precies te zijn. Ik zie het als een volgende regel. Van een verhaal wat zich langzaam ontvouwt. En ik laat ook twee nieuwe ONE-LINERS zien (werken op metaal – opengemaakt in een lijn waarna ze openvallen).

     

     

    Wat zijn je plannen voor de nabije toekomst?

    Na LA richt ik me op een bijzonder project in Marokko dat gaat over vrouwen en het knopen van kleden. En er moeten op nieuwe werken voor een kunstbeurs in NY.

    Heb je zelf thuis werk van collega kunstenaars?

    Jazeker dat heb ik. Ik omring mij graag met beeld. Ik hou van beweging en hou van wat een beeld of een object in huis kan doen. Soms moeten er dingen geschoven worden, soms verhangen. Maar alles spreekt met elkaar.

     

    Knuckles Kiss, Amie Dicke (2019), speciale We Like Art editie

    Kun je iets vertellen over de speciale editie die je voor ons maakte?

    Dit is een detail opname, ik maakte het heel recent uit een tijdschrift wat ik al meer dan 10 jaar in mijn atelier heb liggen. Toen ik het weer eens inkeek zag ik het ineens. Die ruimte tussen de vrouw en haar pose. Het was daar al die tijd en lag te wachten om gezien te worden.

    Het is wonderlijk wat er allemaal aan ons voorbij gaat. Je kunt zeggen dat dit werk in een ogenblik was gemaakt, maar het heeft toch tien jaar op zich laten wachten.

    Amie Dicke, Knuckles Kiss (2019), speciale editie in lijst

    Amie Dicke studeerde aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam (1995-2000). Dicke soleerde in onder andere GEM (Den Haag), Anat Ebgi gallery (Los Angeles), Stigter Van Doesburg (Amsterdam) en Peres Projects (Berlijn). In januari opent een solotentoonstelling in Los Angeles bij Anat Ebgi en later in 2020 toont ze werk op de Armory Show in New York.

    In de reeks Hollandse Meesters maakte regisseur Saskia Vredeveld een bijzonder atelierportret. Ook leuk om te zien, een uitgebreid foto-interview uit 2012 met Amie Dicke op Freunde von Freunden.

Als eerste informatie ontvangen over nieuwe edities en aanbiedingen? Schrijf je in voor de nieuwsbrief: